Chapter 7

"เอ่อ...หนูแปลกมากเหรอคะป้าจันทร์?"

"แปลกสิ เรากำลังหลบหน้าคุณภาคินอยู่หรือเปล่า?"

"มะไม่ค่ะ หนูไม่ได้หลบนะคะ หนูแค่ไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้เพราะกลัวว่าจะ...รบกวนคุณเขาน่ะค่ะ" ถ้าบอกว่าหนูอายที่จูบกับเขาในครัววันนั้น...เขาจะมองหนูเป็นคนใจง่ายหรือเปล่าคะ หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้ง

"งั้นก็ดีที่รู้จักอยู่ รู้จักเกรงใจ รู้ตัวว่าเราอยู่ในฐานะอะไร คุณคินไม่ใช่คนไม่ดีหรือเลวร้ายอะไรหรอกนะ  เขาเป็นของเขาแบบนั้นอยู่แล้ว ถึงจะเจ้าชู้แต่ก็ไม่เคยคิดจะยุ่มย่ามกับเด็กในบ้านหรอก เอ่อ...คุณผู้หญิงจะไปต่างประเทศบ้านนี้ก็จะมีแค่คุณภาคินที่เราต้องคอยรับใช้" ไอรินพยักหน้ารับ  หญิงวัยกลางคนเอ่ยจบก็เดินไปที่ครัว ดวงตาคู่สวยมองตามแผ่นหลังของป้าจันทร์ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

เธอได้เห็นคุณนายนั่งไขว้ขาเปิดนิตยสารดูตามประสา สายตาคู่หนึ่งเหลือบมองมายังสาวใช้คนใหม่ที่ยืนลังเลอยู่หน้าประตูห้องรับแขก

"มีอะไรริน?" เธอเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความแปลกใจ "ขอโทษที่หนูเข้ามารบกวนนะคะคุณนาย พอดีหนูอยากจะขอลาสักสองวัน ก่อนที่คุณนายจะไปต่างประเทศได้ไหมคะ หนูอยากไปดูอาการของป้าว่าท่านดีขึ้นมากหรือยัง" ไอรินแอบกังวลอยู่เหมือนกันกลัวว่าคุณนายจะไม่ยอมอนุญาตแต่เธอกลับใจดีกว่าที่คิด

"เอาสิ สองวันใช่ไหมก็คงมาทันพอดี ฉันจะเดินทางมะรืนน่ะ"

"ดะได้เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ" หลังจากที่ไอรินได้ออกไปแล้ว ป้าจันทร์ได้เดินสวนเข้ามาพอดี หญิงวัยกลางคนได้เริ่มสนทนาเรื่องเจ้านายคนที่สองก็คือ 'คุณภาคิน' เพียงเห็นหน้าคุณนายก็ทราบได้ในทันที "ว่าไงป้าเรื่องที่ให้ไปสืบ?"

"ไอรินบอกว่าคุณคินทำงานตลอดค่ะและปกติทุกอย่าง"

"นี่ลูกชายฉันเป็นผู้เป็นคนขึ้นมาได้ขนาดนี้เลยเหรอป้า ยัยรินสเปคลูกชายฉันเลยนะทำไมยังนิ่งอยู่อีก ป้าแน่ใจเหรอว่าไอรินไม่ได้โกหก?"

"ป้าแน่ใจค่ะคุณนาย รินน่ะเป็นเด็กดีไม่โกหกหรอกค่ะ"

"แสดงว่าลูกชายของฉันก็คงเปลี่ยนตัวเองเพื่อหนูมีนาจริง ๆ " คุณนายพลางยิ้มดีใจที่ตนจะได้ลูกชายคนใหม่และยังได้ลูกสะใภ้อีกด้วย "แบบนี้ฉันคงได้อุ้มหลานสมใจแน่เลยป้าจันทร์" น้ำเสียงร่าเริงที่เต็มไปด้วยความสุข "แต่ฉันไม่ชินเลยนะป้า"

"ป้าเองก็ไม่ชินค่ะคุณนาย"

ทางด้านภาคินก็ไม่ได้แสดงท่าทีว่าสนใจในตัวของไอรินเพราะตนนั้นอยากเปลี่ยนตัวเอง ชายหนุ่มรู้ว่าไอรินไม่อยู่เขาก็ไม่ถามอีก

บ้านไม้ชั้นเดียวหลังเล็กที่อยู่กลางสวนบ้านพื้นที่ไม่ใหญ่มากนัก ไอรินเดินทอดน่องไปในตัวบ้าน กวาดสายตามองหาป้าของเธอ บ้านเรือนดูสะอาดสะอ้านกับพื้นที่พึ่งเปียกหมาด ๆ หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นด้วยความแปลกใจก่อนจะเดินอ้อมไปทางด้านหลัง สายลมพัดโชยปะทะที่ร่างอันบอบบาง ใบหน้าเปื้อนยิ้มเมื่อเห็นคนที่รักที่สุดกำลังทำบางสิ่งอย่างตั้งใจ วันเวลาที่ผ่านมาตั้งแต่เธอไปทำงานบ้านกิตติไพศาล บ้านมหาเศรษฐีที่ขึ้นชื่อว่าร่ำรวยที่สุด ธุรกิจหลายสาขาและยังมีสมบัติของรุ่นปู่ย่าตายาย ก็คือรวยมาตั้งแต่โคตร

"แข็งแรงดีแล้วใช่ไหมคะ?" เสียงใสใบหน้ายิ้มต้อนรับ มือกุมไว้ด้านหลังโน้มตัวไปด้านหน้าเล็กน้อยพอให้หญิงวัยกลางคนได้มองหน้าชัด ๆ รอยยิ้มสดใสดวงตาเป็นประกายนี่ อรวีจำได้ดี

"ไอริน…" น้ำเสียงท่าทางดีใจของเธอทำให้หญิงสาวคิดถูกที่ลางานมาในวันนี้ เธอเล่าเรื่องราวให้กับผู้เป็นป้าว่าคนที่บ้านกิตติไพศาลเป็นคนดีมากและยังใจดีอีกด้วย

"ต้องขอบคุณคุณนายที่เอ็นดูเราสองคนนะคะป้า คุณนายได้หักหนี้จากเงินเดือนหนู จริง ๆ หนูบอกให้ท่านหักออกไปครึ่งหนึ่งเลยแต่คุณนายท่านไม่ยอม"

"แล้วคุณนายหักไปเท่าไหร่ล่ะริน" อรวีดูเป็นกังวลขึ้นมา

"ก็หักออกครึ่งหนึ่งเลยค่ะป้า หนูขอท่านเองเพราะอยากใช้หนี้หมดเร็ว ๆ อีกอย่างเกรงใจท่านด้วย ถ้าเป็นเจ้าหนี้คนอื่นคงไม่ยอมแบบนี้แน่เลย"

"พวกคุณเขาใจดีด้วยก็อย่าเหลิงนะลูก เราเป็นคนใช้ถ้าเราวางตัวให้เหมาะจะเป็นเรื่องที่ดีกับตัวเรา" ไอรินเข้าใจในความหมายของป้าเธอยิ้มอย่างสดใส "อ๋อแล้วนี่เราลามาเหรอ?"

"ใช่ค่ะป้า หนูลามาสองวันพอดีมีคุยงานกับพี่เนตรด้วย"

"เนตรเหรอ" อรวีเป็นกังวลคิดห่วงหลานสาว "พี่เนตรไม่ใช่คนไม่ดีนะคะป้า ป้าก็เคยเจอพี่เขาบ่อยแล้วนี่นา"

"งั้นดูแลตัวเองดี ๆ นะ"

วันนี้เธอก็ได้ใช้ชีวิตที่สงบสุขในบ้านหลังเล็ก ถึงราคามันจะไม่แพงแต่ความสุขสบายก็คงหาไม่ได้ที่ไหนแล้ว เธอหัวเราะกับป้าทานของอร่อยด้วยกัน ไม่นานก็หมดไปแล้วหนึ่งวัน

ลมพัดยามเย็นทำให้ร่างกายของไอรินรู้สึกสบายตัว หญิงสาวในชุดเดรสรัดรูปสีครีมขับผิวของเธอเป็นอย่างมาก "พี่เนตร!" เสียงใสร้องขึ้นเมื่อเห็นคนที่เธอรอกำลังเดินอยู่ไกล ๆ หญิงสาวร่างหนาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ สายตามองมาที่ไอรินด้วยความงุนงง ผู้หญิงชุดเดรสสีครีมไม่ใช่ไอรินแต่เป็นเนตรสาวประเภทสองที่แปลงทุกอย่างถึงเธอจะไม่ได้บอบบางเหมือนผู้หญิงอย่างร้อยเปอร์เซ็นต์แต่เธอก็มีความสวยเหมือนผู้หญิงอยู่มาก

"พี่บอกให้เธอแต่งตัวเซ็กซี่ไม่ใช่รึไง! แล้วนี่แต่งอะไรมา? พึ่งกลับมาจากวัดเหรอจ๊ะ?!" เธอเอ่ยแซวพร้อมยิ้มเบา ๆ

"ก็รินพึ่งกลับมาจากวัดจริง ๆ นี่คะ" เธอทำหน้าจริงจัง

"อุ๊ยตาย…นี่พูดจริงเหรอยะ?"

"ฮ่า ๆ พูดเล่นค่ะ รินพึ่งมาจากบ้านนั่นแหละก็เสื้อผ้ารินมีแต่แบบนี้ อีกอย่างรินไม่เหมาะที่จะแต่งตัวเซ็กซี่หรอก"

"มีคนพูดแบบนี้เหรอ?" เนตรเอ่ยถามไอรินก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ "ไม่ได้มีคนพูด แต่เธอนั่นแหละไม่มั่นใจในตัวเอง หุ่นดีขนาดนี้ไม่รู้จะอายทำไม ถ้าพี่หุ่นแบบเธอนะพี่จะใส่บิกินี่เดินเข้าไนท์คลับเลย ฮ่า ๆ " เธอพูดติดตลก ก่อนจะพาหญิงสาวเดินเข้าไปด้านใน

เมื่อเดินเข้ามาในห้องไอรินและเนตรยืนนิ่งมองคนที่อยู่ด้านในด้วยความสับสน 'ฮาย' 'ฮัลโล่' เสียงทักทายดังขึ้นภายในห้องจริตจะก้านคือกลุ่มที่กายเป็นชาย ใจเป็นหญิง

"กะเลย(กะเทย)ขอโทษนะ แต่งชุดอะไรมายะ! มาคนละงานหรือไร?" เนตรเอ่ยถามพร้อมจับมือไอรินเข้ามานั่ง หญิงสาวเห็นเช่นนั้นก็ได้แต่อมยิ้มให้กับกลุ่มคนตรงหน้า ที่ทั้งหมดมาสนิทกันได้เพราะเรียนที่เดียวกันทำกิจกรรมด้วยกันมากมาย

"รินดื่มนี่หน่อยสิไม่เจอกันนาน ถ้าเมาพวกพี่ไปส่งเอง"

"รินไม่…"

"ไม่ต้องปฏิเสธจ๊ะ หล่อนดื่มเข้าไปเลยแก้วเดียวไม่เมาหรอก" ไอรินยกดื่มทั้งที่ไม่ใช่คนชอบดื่ม