Chapter 13

"คุณคินดึงฉันลงมาทำไมคะ"

"หันหลังไป" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น หญิงสาวที่เห็นใบหน้าของชายหนุ่มก็ทำได้แค่แปลกใจใบหน้าของเขาในตอนนี้ไม่ได้อยากทำอะไรเธอแต่เขากำลังมีบางอย่างที่มันทำให้ยุ่งยากใจ ดวงตาคู่สวยลังเลอยู่ครู่หนึ่งและยอมนั่งหันหลังให้ ตามมาด้วยใบหน้าหล่อคมคายซบลงมาที่ต้นคอ ไอรินสะดุ้งเล็กน้อยพร้อมผ่อนลมหายใจออกมาเบา ๆ เธออยากถามเขาว่าไปเจออะไรมาแต่เป็นแค่สาวใช้หากถามแบบนั้นไปคงเสียมารยาทใช่น้อย เธอจึงได้แค่ยอมให้เขานั่งซบอยู่แบบนั้น

เวลาผ่านไปแล้ว 20นาทีชายหนุ่มยังคงเงียบสนิทเช่นเดิม "คุณคินค่ะลุกจากอ่างกันเถอะค่ะ ดิฉันหนาวแล้ว" 'ขืนอยู่นานกว่านี้เปื่อยกันพอดี'

"อืม" เสียงทุ้มตอบในลำคอ "เดี๋ยวดิฉันออกไปหยิบผ้ามาให้นะคะ" หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยความรวดเร็วเธอเองก็หนาวและไม่อยากอยู่ในน้ำนาน ๆ เช่นกัน หญิงสาวรีบจนลืมอะไรบางอย่าง น้ำที่ชโลมร่างกายทำให้เสื้อผ้าที่สวมอยู่มันแนบเนื้อเห็นสรีระส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอได้อย่างเด่นชัด เมื่อไอรินหันหน้ากลับมาก็ต้องสะดุดกับสายตาของภาคิน เธอยื่นผ้าให้เขาด้วยความสงสัย ก่อนจะนึกได้ว่าตัวเองก็กำลังแย่เช่นกัน แขนสองข้างยกขึ้นมาปิดหน้าอกหันหลังจะรีบออกจากห้อง

หมับ!! "คุณคิน" เสียงใสอุทานออกเมื่อร่างกายถูกชายหนุ่มคว้าเข้ามากอด จู่ ๆ ร่างกายก็ได้ถูกยกให้ลอยเหนือพื้น

"คุณคินปล่อยดิฉันเถอะค่ะ"

"อยู่เฉย ๆ ห้ามดิ้นแล้วอย่าเสียงดังด้วยไม่งั้นคนอื่นจะได้ยิน"

"แค่ดิฉันขึ้นมาบนห้องคุณแล้วอยู่นานแบบนี้พวกเขาก็สงสัยแล้วนะคะ"

"ช่างหัวมันสิ! ไม่ใช่แม่ฉันซะหน่อย"

"ช่างมันไม่ได้นะคะ พวกเขาจะคิดยังไงถ้าเกิดสงสัยเรื่องคืนนั้นละก็…"

ตุ๊บ!! ร่างคนเล็กถูกโยนลงบนที่นอนอย่างไร้ความปรานี เธอมองเขาด้วยความระมัดระวัง ใบหน้าคมคายฉายแววลึกลับเข้าใจยาก "มันจะอะไรนักหนา ถ้ามีคนรู้ว่าเธอได้กับฉันแล้วมันจะทำไม มันน่าอายหรือยังไง!"

"มะไม่ใช่นะคะ ดิฉันคิดแบบนั้นไม่ได้หรอกค่ะ"

"แล้วทำไมเอาแต่พูดว่าอย่าทำ อย่านั้นอย่านี่สั่งอยู่ได้!" เสียงทุ้มตวาดขึ้น ยิ่งทำให้ไอรินกลัวว่าคนอื่นจะได้ยินและรู้เรื่องเข้า ถึงในห้องจะเก็บเสียงแต่ถ้าตะโกนดังมากเกินไปคนด้านนอกก็อาจได้ยิน

"แล้วคุณคินโอเคเหรอคะ? ถ้าเรื่องที่ดิฉันได้กับคุณถึงหูคุณนายถึงหูคู่หมั้นของคุณ พวกเขาจะมองดิฉันยังไงคะ?" เธอตวาดเสียงแข็งถามเขาก่อนจะเงียบลง หญิงสาวลุกขึ้นนั่งก้มหน้ามองที่มือบนตัก

"ออกไป!" ชายหนุ่มตวาดเสียงต่ำก่อนที่เธอจะค่อย ๆ ลุกจากเตียงและเดินออกไปจากห้อง เมื่อพ้นประตูหญิงสาวถึงกับโล่งใจ

"พี่รินเป็นยังไงบ้าง" ไอรินสะดุ้งโหยงเมื่อเห็นหลินยืนดักเพื่อถามกับสิ่งที่ได้ยิน ใบหน้าสวยหวานรู้สึกไม่สบายใจกลัวว่าจะได้ยินเรื่องที่…

"คุณคินโกรธอะไรพี่ ?" หลินยังคงถามต่อด้วยความสงสัย

"ได้ยินด้วยเหรอ?"

"ได้ยินค่ะแค่ไม่ชัด ได้ยินแค่ตอนที่คุณคินไล่พี่ออกมา" 'เฮ้อ~' เธอโล่งใจเมื่อหลินบอกแค่นั้น

"ไม่มีอะไรหรอกคุณคินคงเครียดมา"

"แล้วทำไมพี่เปียกแบบนี้?"

"ไม่มีอะไรหรอก พี่ขอตัวก่อนนะ" เมื่อประตูห้องปิดลง เธอรีบทานยากันไว้เพราะกลัวว่าจะมีไข้ แขนเรียวยื่นไปจับที่ผ้าขนหนูเดินเข้าห้องน้ำ

เวลาต่อมาเมื่อเธอออกจากห้องน้ำก็ต้องตกใจ ผู้ชายใบหน้าคมนอนที่เตียงกว้าง

"คะคุณคิน!" คนตัวเล็กเบิกตากว้างพยายามพูดให้เสียงเบาที่สุด "คุณคินเข้ามาทำไมคะ เดี๋ยวคนอื่นก็…"

"เห็นก็ช่างมัน ฉันไม่สนใจหรอก มานี่!" เธอส่ายหน้าเบา ๆ หลังจากได้ยินคำสั่งของเจ้านาย ตอนนี้ไอรินระแวงเขามาก

"บอกให้มานี่!" ชายหนุ่มเอ่ยเสียงเข้ม ทำเอาไอรินเลิ่กลั่กรีบห้ามปรามไม่ให้เขาเสียงดังมากกว่านี้

"งั้นก็เข้ามาใกล้ ๆ "

"แต่ว่า…"

"มานี่!!" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยดังเสียจนทำเอาไอรินขยับร่างเดินตรงไปที่ข้างเตียง แต่เว้นระยะห่างพอประมาณไม่ใกล้หรือไกลมากไป "ขึ้นมาบนเตียง"

"คะ?" ใบหน้าใสซื่อจ้องมองชายหนุ่มที่กำลังนอนคว่ำอยู่ในตอนนี้ "คุณคิน"

"เหยียบหลังให้ฉันหน่อย"

"คะ? เหยียบหลังเหรอคะ ให้ดิฉันเหรอคะ?"

"อืม…จะถามอีกนานไหม ว่าจะให้เหยียบตั้งแต่บนห้องแล้ว เธอดันทำให้ฉันอารมณ์เสีย เร็วเข้า ขึ้นมา"

"แต่ดิฉันจะทำให้คุณเจ็บได้นะคะ"

"ตัวเล็กเท่าลูกหมาเหยียบแค่นี้ไม่เจ็บหรอก ขึ้นมา!" ชายหนุ่มออกคำสั่งดูทีเขาคงจะเริ่มหงุดหงิดอีกแล้ว เธอรับรู้และไม่อยากทำให้เขาโกรธจึงได้เดินขึ้นเตียงและค่อย ๆ วางเท้าลงบนตัวของชายหนุ่ม

"ขึ้นมาทั้งตัว" เธอทำตามคำสั่งพร้อมกังวลว่าอาจจะทำให้เขานั้นเจ็บ จนกระทั่งชายหนุ่มแน่นิ่ง หญิงสาวแปลกใจที่เห็นเขานิ่งไปก็แอบตกใจ

"ตายหรือเปล่าเนี่ย!" ขาทั้งสองลงจากหลังชายหนุ่มช้า ๆ โน้มใบหน้าลงมามองที่เขา จึงได้รู้ว่ายังไม่ตายแต่แค่หลับเท่านั้น

'เฮ้อ~~' เธอพ่นลมหายใจออกมาก่อนจะเดินลงจากเตียงและไปหาผ้าผื่นไม่หนานักมาปูนอน ไอรินเสียสละให้ชายหนุ่มนอนบนเตียงและเธอจะปลุกเขาเมื่อแน่ใจแล้วว่าถ้าออกไปจะไม่มีใครเห็น หากมีคนเห็นคงได้มีปัญหาแน่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก~"พี่รินเปิดประตูให้หลินหน่อย" เสียงนี่ทำให้ไอรินไม่สบายใจหากคนด้านนอกเข้ามาเห็น "พี่รินเปิดให้หน่อยทำอะไรอยู่!"

"อะเอ่อหลินพี่อาบน้ำอยู่จ้า~" เธอปิดปากตะโกนทำท่าว่าอยู่ในห้องน้ำ "อ๋อ…พอดีคุณคินคงไม่ลงทานอาหารแล้ว ถ้าพี่รินหิว อาหารอยู่ในตู้นะคะ"

"ขอบใจนะหลิน" เพียงไม่นานเสียงทุกอย่างก็เงียบลงหญิงสาวมองไปยังชายหนุ่มที่กำลังนอนบนเตียงของเธออย่างสบายใจ

ช่วงดึกในคืนนั้น หญิงสาวที่หลับสนิทก็ต้องงัวเงียตื่นขึ้นเพราะรู้สึกถึงบางอย่างดุ๊กดิ๊กที่สะโพกกลมของเธอ มือเล็กยื่นไปด้านหลังด้วยคิ้วที่ขมวด พรึ่บ!ตากลมคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกใจเมื่อฝ่ามือเล็กของเธอกำเข้ากับแท่งเอ็นที่แข็งและอุ่นร้อน

"อย่าเสียงดังนะ ถ้าเสียงดังคนอื่นได้ยินแน่" เสียงแหบพร่ากระซิบเข้าที่ข้างหูทำเอาเธอขนลุกซู่

"คุณคินจะทำอะไรคะทำไมมานอนพื้นแข็ง ๆ แบบนี้?

"อยากมานอนกับเธอมากกว่า พอดีฉันรู้สึกอยากขึ้นมา"

"อยากอะไรคะ? คุณคินคงไม่" พรึ่บ! ร่างกำยำคร่อมร่างหญิงสาวจนใบหน้าแทบจะชิดกัน ดวงตาคู่สวยสั่นไหวไปมา หัวใจของเธอเต้นดังระรัวดังกลองที่ตีเป็นเพลง ใบหน้าจิ้มลิ้มที่มีสีแดงระเรื่อบนแก้มสองข้าง

"ฉันจะออกจากห้องถ้าเธอไม่เสียงดัง" เธอพยักหน้าเบา ๆ รับปาก

"ถ้างั้นคุณคินออกไปได้เลยค่ะ ดิฉันจะไม่พูดสักคำ" ใบหน้าเจ้าเล่ห์ส่ายหน้าไปมาเผยสายตาที่คาดเดาได้ยาก

"ก็บอกแล้วไงว่าอยาก เธอไม่อยากบ้างเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามพร้อมใบหน้าที่แนบลงมาใกล้

"คุณคิน!" ไอรินตกใจเมื่อเข้าใจในสิ่งที่เขาพูด