ตอนที่ 6 สาวๆ ของเขา

เธอตกใจกับค่าแต้มที่ได้มาก ค่าแต้มเสน่หาเธอจะไปทำกับใคร จะไปกอดหรือจูบกับนายพรานหน้าโหดอี้เฉิงนั่นหรือ เธอเปิดดูราคาสินค้าที่เธอต้องการซื้อในตอนนี้ก่อน นั่นคือแปรงสีฟัน เธอทนไม่ได้กับกลิ่นปากของตัวเอง ไม่ใช่เธอมีกลิ่นปากที่เหม็นแต่เธอไม่ชิน ราคาแปรงสีฟันอยู่ที่สามสิบแต้ม และยาสีฟันห้าสิบแต้ม สบู่ห้าสิบแต้ม เธอพักเรื่องการหาแต้มไว้ก่อน เอาไว้เธอจะลองคิดเรื่องนี้อีกที เธอหันไปเห็นอี้เฉิงกำลังเดินมาทางที่เธอนั่งอยู่ เธอรีบเก็บโทรศัพท์ไว้ที่เดิมด้วยการพูดคำว่าเก็บ โทรศัพท์ก็หายไปทันที

“ทำไมเจ้าถึงเดินออกมาไกลเช่นนี้ เราต้องไปพบกับผู้ใหญ่บ้านกันแล้ว เจ้าเตรียมตัวให้พร้อม ข้าจะไปรอที่บ้าน”

เธอไม่ได้ตอบอะไรเขาไป เธอมัวแต่มองหน้าของเขาอยู่ ถ้าอี้เฉิงโกนหนวดออกไป เขาก็จะเป็นชายที่หน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเลย ถ้าเขาทำผมให้มันดีๆ ก็คงมีสาวหลายคนยอมที่จะเป็นภรรยาให้เขาแน่

อี้เฉิงมองท่าทางเหม่อลอยของเหมยฮวา จึงเรียกเธออีกครั้ง “เจ้าได้ยินที่ข้าพูดหรือเปล่า เจ้าเป็นอะไรกันไม่สบายใช่หรือไม่” เขาเอามือไปจับที่หน้าผากของเหมยฮวาเพื่อวัดไข้ของตัวนาง เพราะเมื่อคืนนางอาบน้ำเย็น นางอาจจะไม่สบายได้

เหมยฮวาที่เหม่อลอยอยู่นั้น ถูกฝ่ามือของอี้เฉิงจับที่หน้าผาก เธอก็รู้สึกตัวขึ้นมา “ข้าไม่เป็นอะไร ข้าคิดอะไรบางอย่างอยู่ ข้าพร้อมแล้วเราไปหาผู้ใหญ่บ้านกันเถอะ”

“เจ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว” เขาเดินนำหน้านางออกมา เมื่อกี้เขาเสียมารยาทสัมผัสไปที่หน้าผากของนางความรู้สึกนั้นยังติดอยู่ที่มือของเขาอยู่เลย

เธอและอี้เฉิงเดินออกมาจากบ้าน เธอสังเกตหมู่บ้านแห่งนี้ มีบ้านเรือนอยู่ไม่ห่างกันมากนัก มีแค่บ้านของอี้เฉิงที่ปลูกห่างไกลกว่าหลังอื่น บ้านของอี้เฉิงสร้างอยู่ติดตีนเขา และมีแม่น้ำสายเล็กๆ ไหลผ่านทางหลังบ้านด้วย ส่วนด้านหลังของบ้าน ตรงกำแพงมีประตูออกไปภูเขาที่อยู่หลังบ้านได้ เอาไว้วันหน้าเธอจะลองออกไปสำรวจดู

“ทำไมบ้านของท่านถึงอยู่ไกลกว่าบ้านของผู้อื่นกัน”

“ข้าไม่ได้เล่าชีวิตของข้าให้เจ้าฟังเลย เจ้าจำเป็นต้องรู้เรื่องของข้าไว้บ้าง ถ้าผู้ใหญ่บ้านถาม เจ้าจะได้ตอบคำถามถูก ตัวข้านั้น ไม่ใช่คนของที่นี่ ข้าเป็นชายที่ถูกผู้ใหญ่บ้านและคนในหมู่บ้านช่วยไว้ ข้าความจำเสื่อมและไม่รู้ว่าตัวเองชื่ออะไร พอตัวของข้าหายดี ก็ขอเข้าป่าไปล่าสัตว์เพื่อเก็บเงินซื้อที่ตรงที่เจ้าอยู่นั่นแหละ และสร้างบ้านแยกออกมา ข้าไม่ชอบอยู่ร่วมกับผู้อื่น”

“ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือ”

“ใช่ข้าจำอะไรไม่ได้เลย ข้าอยู่ที่หมู่บ้านนี้มาสามปีแล้ว ถ้าผู้ใหญ่บ้านถามเจ้า เจ้าก็บอกไปว่า เจ้ากับข้าเดินทางมาจากที่อื่นและพลัดหลงกัน เจ้าไปเจอข้าที่ตลาดในเมืองและจำได้ ข้าก็จะบอกว่าตัวข้าเองมีความจำกลับมาบ้างแล้ว อย่างอื่นเจ้าก็ไม่ต้องพูดอะไรมาก ข้าจะเป็นคนจัดการเอง”

“ได้ ข้าจะพยายามพูดให้น้อยที่สุด” เธอมองสองข้างทางที่เธอเดินออกมาจากบ้าน เธอเห็นสองข้างทางเป็นนาที่ว่างเปล่า เพราะตอนนี้อากาศหนาวใกล้เข้ามาทุกทีแล้ว ทุกคนจึงหยุดพักผ่อน และตุนเสบียงในช่วงหน้าหนาว เธอเห็นบ้านชาวบ้านแถวนี้อยู่บ้าง แต่บ้านแต่ละหลังไม่ได้ดีเหมือนบ้านของอี้เฉิง บ้านที่เธอเห็นเป็นบ้านที่ใช้ดินสร้างขึ้นมา เพื่อให้กันลมหนาวที่เข้ามาในบ้าน และยังแข็งแรง แต่ก็มีบางบ้าน ที่แย่ยิ่งกว่านั้นอยู่หลายหลัง เธอกลัวว่าถ้าลมพัดมาแรงๆ หรือหิมะตกหนักอาจจะทำให้บ้านพังได้

“ดูสิมีใครผ่านมา”

“นายพรานอี้เฉิงเนื้อหอมของหมู่บ้านเราไง”

“อ้าวอี้เฉิงเองหรือ เจ้าพาใครมาด้วย”

มีชาวบ้านอยู่สามถึงสี่คน นั่งจับกลุ่มคุยกันอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ “ข้าชื่อเหมยฮวาเป็นภรรยาของพี่อี้เฉิงค่ะ”

“อี้เฉิงเจ้ามีภรรยา แล้วหรือ ถ้าแม่ม่ายเจียรู้เข้า คงร้องให้จนน้ำท่วมแน่เลย”

“แก่ก็พูดมากไปแล้วยายหวัง จะทำให้ภรรยาของอี้เฉิงเข้าใจผิดได้”

“สวัสดีจ้าแม่หนู ข้าชื่อหลีหลิน หรือจะเรียกยายหลินก็ได้ ส่วนคนนั้นที่ปากมากนั่น ชื่อยายหวัง และอีกสองคน ชื่อจินกับฝาง”

เธอทักทายทุกคนตามมารยาทเท่านั้น แต่ก็ไม่ได้ตอบคำถามออกไปทั้งหมด ตั้งแต่ที่เจอทุกคนที่นั่งคุยอยู่ใต้ต้นไม้เธอยังไม่เห็นอี้เฉิงพูดอะไรสักคำเลย

“แล้วพวกเจ้าจะไปไหนกันล่ะ”

“ข้าจะไปแจ้งชื่อที่บ้านผู้ใหญ่ค่ะ” เธอตอบออกไป

“เราไปกันเถอะ ข้าต้องพาภรรยาเข้าไปหาผู้ใหญ่บ้านก่อน” อี้เฉิงลากเธอออกมาจากตรงนั้น

“ถ้าเป็นไปได้ เจ้าไม่ต้องไปคุยกับคนพวกนั้นมากนัก พูดคุยได้บ้าง แต่ไม่จำเป็นต้องเล่าเรื่องส่วนตัวให้พวกเขาฟัง”

“ข้าเข้าใจแล้ว” เธอมองออกว่าคนที่จับกลุ่มคุยกันใต้ต้นไม้นั้น น่าจะเหมือนป้าข้างบ้านในโลกเดิมของเธอ

“ข้ายังถามไม่หมดเลย เจ้าห้ามข้าทำไมยายหลิน”

“เจ้าไม่เห็นหน้าตาของนายพรานอี้เฉิงหรือไร ถ้าเจ้าถามอีกคำเจ้าจะได้ลงหลุ่มแน่”

“ใช่แล้วป้าหวัง พวกฉันยังสั่นกลัวเลย ไม่รู้แม่ม่ายหลีและภรรยาของนายพรานอี้เฉิงไม่กลัวกันบ้างหรือไร”

“ชิ พวกเจ้ามันไม่รู้อะไรเสียแล้ว ข้าอยู่ในวันที่เจอนายพรานอี้เฉิงวันแรกด้วย ตอนที่ไม่มีหนวดและทำผมดีๆ นายพรานอี้เฉิงหล่อเหลาเชียวล่ะ หญิงสาวน้อยใหญ่แก้มแดงกันเป็นแถว ถ้าไม่อย่างนั้นยัยแม่ม่ายเจียกับลูกสาวผู้ใหญ่บ้านจะแย่งนายพรานอี้เฉิงกันหรือไร”

“จริงหรือยายหวัง”

“ข้าจะโกหกพวกเจ้าทำไมล่ะ ตอนนี้ภรรยานายพรานโผล่มาแล้ว ต้องมีเรื่องดีๆ ให้ดูแน่ เราไปบ้านผู้ใหญ่กันดีกว่า”

ทุกคนที่นั่งอยู่ใต้ต้นไม้ ก็ลุกขึ้นเดินไปทางบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

อี้เฉิงเดินมาถึงหน้าบ้านหลังหนึ่ง เขาเคาะไปที่ประตูหน้าบ้านหลายครั้ง

“มาแล้วจ้า ข้ามาแล้ว” เสียงเดินมาของภรรยาของผู้ใหญ่บ้าน

ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเปิดประตู “นายพรานอี้เฉิงเองหรือ เจ้ามาหาผู้ใหญ่บ้านใช่ไหม” ภรรยาผู้ใหญ่บ้านมองมาด้านข้างของนายพราน ก็พบเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารักเป็นอย่างมาก

“ใช่ขอรับ ไม่ทราบว่าผู้ใหญ่บ้านอยู่บ้านหรือไม่”

“มาๆ เข้ามาก่อน ผู้ใหญ่บ้านอยู่ในบ้านนั่นล่ะ”

“ใครมาหากันคะแม่”

“นายพรานอี้เฉิงมาหาพ่อของเราน่ะ”

“นายพรานอี้เฉิงมาหรือ” เสียงดีใจ และเสียงเดินออกมาจากบ้าน เพื่อออกมาพบกับคนที่นางแอบรักเขามาสามปีแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เธอเห็นเขา พอหลีถิงเห็นว่าข้างนายพรานมีหญิงสาวแปลกหน้ามาด้วย ก็รู้สึกไม่ดี

“สวัสดีค่ะนายพรานอี้เฉิง ท่านมาหาพ่อข้าหรือ” เธอถามออกไป แต่สายตามองไปที่หญิงสาวที่มากับคนที่เธอชอบ อย่างไม่หลบสายตา

เหมยฮวาถูกลูกสาวของผู้ใหญ่บ้านมอง เธอก็รู้แล้วว่านี่เป็นหนึ่งคนที่ตกหลุมรัก สามีหลอกๆ ของเธอนั่นเอง “ฉันชื่อเหมยฮวาเป็นภรรยาของนายพรานอี้เฉิง”

“ภรรยาของท่าน ท่านมีภรรยาตั้งแต่ตอนไหน ข้าไม่เห็นรู้มาก่อน” หลีถิงถามออกไปด้วยความตกใจ และเสียใจที่คนที่เธอหมายปองมีภรรยาเสียแล้ว

“นายพรานอี้เฉินมาหาข้าหรือ มีเรื่องอะไรให้ข้าช่วยกัน”

“ข้าจะมาขอให้ท่านใส่ชื่อภรรยาของข้าลงไปในรายชื่อทะเบียนบ้านของข้า”

“หญิงสาวคนนี้เป็นภรรยาของท่านหรือ ท่านความจำกลับมาแล้วหรือไร”

“ความจำของข้ากลับมาบ้างแล้ว ตอนข้าไปขายสัตว์ที่ล่าได้ภายในเมือง ข้าเจอเข้ากับภรรยาที่กำลังตามหาข้าอยู่โดยบังเอิญ ข้าจึงพาภรรยาของข้ามาอยู่ด้วย ท่านคงไม่ว่าอะไร”

“ข้าจะไปว่าอะไรท่านได้ ข้าดีใจที่ท่านความจำกลับมาบ้างแล้ว แล้วภรรยาของท่านชื่ออะไร”

“ข้าชื่อเหมยฮวา ต้องรบกวนเวลาของท่านเสียแล้ว”

“พวกเราก็เป็นคนกันเองกันทั้งนั้น มีอะไรช่วยได้ ข้าก็ช่วย วันนี้ข้าว่างอยู่พอดี จะเข้าเมืองเอาชื่อภรรยาของท่านไปลงไว้ที่อำเภอให้”

“ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านมากขอรับ นี่น้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า ถ้าไม่มีอะไรแล้วข้าขอตัวกลับบ้านก่อน”

“น้ำใจอะไร คนกันเองทั้งนั้น” ผู้ใหญ่บ้านจับน้ำหนักของถุงที่ใส่เงิน ก็มีสีหน้าพึงพอใจ เขามองหลังของนายพรานอี้เฉิงที่เดินออกจากประตูบ้านไป น่าเสียดายจริงๆ เขาวางแผนไว้ว่าจะให้ลูกสาวคนโตแต่งงานกับนายพรานอี้เฉิง เขาจะได้มีเงินใช้จ่ายไม่ขาดมือ และยังมีเนื้อกินอีกด้วย

“ท่านพ่อ นายพรานเขามีภรรยาแล้ว แล้วตัวข้าล่ะ ข้ารอนายพรานอี้เฉิงมาตั้งหลายปีแล้ว ท่านไม่ส่งสารลูกคนนี้ของท่านบ้างหรือ” หลีถิงพูดเสร็จก็เข้าห้องนอนของเธอไป เธอนั่งร้องให้ เสียใจที่นายพรานที่เธอแอบมีใจให้มีภรรยาเสียแล้ว เขามีภรรยาแล้วจะยังไง เธอก็ทำให้เขาเลิกกับภรรยาได้เหมือนกัน เธอไม่เชื่อหรอกว่านางคนนั้นจะเป็นภรรยาของเขา เขาต้องอยากทำให้เธอหึงแน่ ต้องใช่แบบนั้นอย่างแน่นอน

“เจ้าดูแลลูกของเจ้าอย่างไร เข้าไปสั่งสอนนาง และก็หาสามีให้นางได้แล้ว คนเขามีภรรยาแล้วบอกให้นางทำใจและก็เตรียมตัวแต่งงานได้แล้ว”

“ท่านก็รู้ว่าลูกของเรา แอบชอบนายพรานอี้เฉิงมาตั้งหลายปีแล้ว ท่านจะไม่ให้เวลานางเสียใจบ้างเลยหรือไง”

“ก็ให้นางเสียใจเสียให้พอ และเจ้าต้องเริ่มมองหาสามีให้นางได้แล้ว”

หลีหงภรรยาของผู้ใหญ่บ้านฟังที่สามีของเธอพูดแล้ว เธอก็โมโหแทนลูกสาวของเธอ เธอจึงเข้าห้องของลูกสาวเพื่อปลอบไม่ให้นางเสียใจมากนัก

“ข้าไม่น่าตามเจ้ามาเลยยายหวัง ไม่เห็นมีเรื่องให้ดู คนอื่นเขาก็ไปกันหมดแล้ว พวกเราก็แยกย้ายกันไปได้แล้ว”

“ไปๆ วันนี้ไม่มีสักวันมันก็ต้องมีนั่นแหละ แต่ก็ไม่รู้วันไหน ใครมีเรื่องดีๆ ก็มาเล่าให้ข้าฟังบ้างก็แล้วกัน”

“ได้สิป้าหวัง เรามันพวกเดียวกันทั้งนั้น” ทั้งหมดหัวเราะให้กัน และก็พากันเดินออกมาจากทางบ้านของผู้ใหญ่บ้าน

“ข้าว่าลูกสาวของผู้ใหญ่บ้าน ดูท่าจะชอบท่านมาก ท่านทำไมไม่แต่งกับนาง นางก็หน้าตาสะสวย”

อี้เฉิงมองไปทางเหมยฮวาที่ถามโน้นถามนี่เขาไม่หยุด เพราะผู้หญิงพวกนั้น มันน่ารำคาญอย่างไรล่ะ ถ้าเทียบหน้าตากันแล้ว ถึงแม้หลีถิงจะหน้าตาพอดูได้ แต่เหมยฮวาหน้าตาดีกว่ามาก นางมีใบหน้าเรียวเล็กแต่มีแก้มที่ป่อง ตาโตหวาน ปากจิ้มลิ้มน่าจูบ นี่เขาคิดอะไรกับนางกัน เขาสะบัดหน้าเพื่อให้ความคิดเหล่านั้นหลุดออกไป

“ท่านเป็นอะไรปวดคอหรือ ให้ข้านวดให้ดีไหม”

“ข้าไม่เป็นอะไร เจ้ารีบเดินเถิด”

เธอไม่ได้สนใจเขาอีก เธอเดินไป ก็คิดถึงแต้มที่ต้องทำเพื่อให้ได้ซื้อของในร้านค้า เธอยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

มุมหนึ่งใต้ต้นไม้ มีหญิงสาวคนหนึ่งหน้าตาสะสวย รูปร่างสูงเพรียวหน้าอกที่ใหญ่เกินตัว แต่งหน้าจัดจ้าน มองคนทั้งสองที่เดินเคียงคู่กัน เธอกัดปากตัวเองอย่างแรง ถ้าเขามีภรรยาแล้ว เธอก็จะแย่งผู้ชายคนนั้นมาให้ได้ มีแล้วมันยังไง มีแล้วก็เลิกกันได้ เธอไม่ยอมหรอก เธอยังนอนฝันถึงกล้ามเนื้อของชายหนุ่มยามถอดเสื้ออาบน้ำอยู่เลย คิดแล้วด้านล่างของเธอก็เริ่มแฉะขึ้นมาทันที เธอต้องไปหานักเลงคู่ขาของเธอเพื่อระบายอารมณ์เสียหน่อย