บทที่ 2

ภาคินที่กำลังขับรถสายตรวจออกตรวจพื้นที่ จุดที่เขามักเข้าตรวจประจำไม่เคยขาดคือแถวตึกร้างชานเมือง เพราะตรงจุดที่เป็นตึกร้างมักมีคดีเกินขึ้นบ่อย มีทั้งคดีฆาตกรรม คดีฆ่าตัวตาย พวกค้ายาก็มักจะมานัดส่งยาตรงจุดนี้หรือวันก็มีวัยรุ่นใช้เป็นที่มั่วสุมเสพยา จึงให้พื้นที่แถวตึกร้างเป็นจุดที่ต้องเฝ้าระวังเป็นพิเศษ ภาคินเองเข้าเองก็ไหวใจอยู่เหมือนกันว่าวันนี้จะเหตุอะไรหรือไหวยิ่งวันนี้เขาออกตรวจคนเดียวด้วยหวังวันนี้ความดวงซวยของจะไม่ทำงานนะ

พอมาถึงโซนตึกร้างซึ่งจะเป็นจุดตรวจสุดท้ายที่ภาคินเลือกตรวจก่อนกลับโรงพัก ดูเหมือนว่าคำขอของเขาจะไม่เป็นผลเพราะมาถึงจุดหมายเขาก็เจอเข้ากับรถยนต์ที่จอดทิ้งไว้หน้าตึกร้างถึงสามคันด้วยกัน

"เฮ้ย! นั้นมันนัดส่งยากันหรือเปล่าวะ วันนี้มันวันซวยอะไรอีกเนี่ย ออกตรวจคนเดียวเจอแจ็คพอตจนได้ แล้วจะจับยังไงละเนี่ย มาคนเดียวด้วย"

ภาคินลงจากรถแล้วค่อย ๆ เดินเข้าไปตรวจว่ามีอะไรหรือมีใครอยู่ในรถไหม แต่ปรากฏว่าในรถทั้งสามคันว่างเปล่า

"สงสัยพวกมันต้องอยู่ข้างในตึกกันแน่ ๆ เข้าไปดูก่อนเดี๋ยวค่อยคิดแผนอีกทีแล้วกัน"

อัลฟ่าหนุ่มค่อย ๆ เดินเข้าไปในตึกร้างพร้อมปืนคู่ใจของเขา เพื่อดูลาดเลาก่อนว่าคนร้ายมีกี่คนหรือดูสถานการณ์ว่าเจ้าของทั้งสามมาทำอะไรในตึกร้างแห่งนี้เพื่อที่จะได้เรียกกำลังเสริมมาถูก

พอเข้าไปถึงเขาเจอเข้ากับฉากสำคัญทันที เขาเห็นชายรูปร่างสูงใหญ่เอาปืนจอหัวคนที่ถูกจับมัดบนเก้าอี้ ภาคินกำลังจะวิ่งเข้าไปควบคุมสถานการณ์แต่ดูเหมือนจะช้าไป ชายหนุ่มร่างใหญ่คนนั้นได้ลั่นไกรไปสามนัดติดเป็นที่เรียบร้อย

ปัง! ๆ ๆ

"เฮ้ย! หยุดนะที่เจ้าหน้าที่ตำรวจพวกคุณถูกจับในข้อหาฆ่าคนตาย ทุกคนว่างอาวุธลงแล้วหมอบลงกับพื้น อ อื้อ ก กลิ่นนี้มัน"

จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทำเอาภาคินหัวเสียไม่น้อยจนทำให้เขาต้องวิ่งโร่เข้าไปประกาศตัวว่าเป็นตำรวจพร้อมสั่งให้คนร้ายวางอาวุธแต่ลืมไปว่าตัวเองมาคนเดียว ในระหว่างที่สั่งคนร้ายให้หมอบลงกับพื้นภาคินมีอาการแปลก ๆ เกิดขึ้นกับร่างกายของเขาต้นเหตุก็มาจากที่เขาได้กลิ่นหอมของกลิ่นเหล้ารัมที่รุนแรงมาก มาจากชายร่างสูงใหญ่คนนั้นจนทำให้เลือดในกายของภาคินพุ่งพล่านไปทั่วทั้งตัว อัลฟ่าหนุ่มถึงกับยืนไม่ไหวจนต้องทรุดลงไปนอนตัวงอกับพื้นปูนแฉะและเหม็นอับ

"อืม กลิ่นโซดามะนาวชั่งสดชื่นเสียจริง ในที่สุดสิ่งที่ฉันตามหาตลอดก็เดินเข้ามาหาฉันเองโดยที่ไม่ต้องเหนื่อย ยินดีที่ได้พบโซลเมทของฉัน"

"ฮ ฮึก โซลเมทเหรอ ไม่นะ ฮ ฮึก"

"ทุกคนออกไปให้หมด เอาศพไอ้บ้านี้ไปทำลายทิ้งด้วย โรมให้ลูกน้องกลับไปให้หมด เหลือแค่นาไว้ขับรถให้ฉันก็พอ ฉันจะคุยเป็นการส่วนกับว่าที่นายหญิงของพวกนาย"

"ครับ บอส"

เฟยเฉินเมื่อเอ่ยคำสั่งกับลูกน้องและมือขวาอย่างโรมเสร็จเขาก็หันไปสนใจคู่ชะตาตัวเองทันที เขาค่อย ๆ ย่อตัวนั่งยอง ๆ ข้างอัลฟ่าตำรวจที่ตอนนี้นอนบิดเร้าด้วยความทรมานจากการรัทที่ถูกกระตุ้นด้วยแรงดึงดูดแห่งคู่ชะตา ทำให้ทั้งเฟยเฉินและภาคินเกิดห่วงอารมณ์แห่งราคะอย่างรุนแรงจนทำให้ทั้งสองเป้ากางเกงตุงจนแทบจะทะลุเนื้อผ้าออกมาด้านนอก มือแกร่งที่เคยจับปืนฆ่าคนมามากมาย ตอนนี้เฟยเฉินใช้มันเอื้อมไปลูบที่หัวของอีกฝ่ายเบาคล้ายปลอบประโลมไม่ให้ตื่นกลัว

"ชู่~ ไม่ต้องกลัวนะ ถึงเราจะเจอกันในสถานการณ์ที่ไม่ดี แต่เฮียสัญญาณว่าเฮียจะดูแลและทะนุถนอมหนูเป็นอย่างดี ยอมเป็นของพี่เถอะนะคะ"

ด้วยแรงดึงดูดมหาศาลของคู่ชะตาทำให้ภาคินสติหลุดลอย บวกน้ำเสียงที่ฟังแล้วทำให้เขาอบอุ่นหัวใจและสัมผัสที่อีกฝ่ายลูบหัวปลอบประโลมมันทำให้เขารู้สึกไม่หวาดกลัวรู้สึกปลอดภัยอย่างมาก ภาคินจึงพยักหน้าตอบรับกับคำพูดของเฟยเฉินโดยง่ายดาย