บทที่ 1

เวลา 21.00 น.

ตอนนี้เป็นเวลาสามทุ่มแล้วใครหลาย ๆ คนคงนอนหลับอุตุอยู่บนที่นอนนุ่ม ๆ บางคนก็อาจนอนดูซีรี่ส์ด้วยความบันเทิงใจ ไม่ก็อาจกำลังเตรียมตัวกลับบ้านหลังจากทำโอทีเสร็จ แต่สำหรับผมร้อยตำรวจโทภาคิน ทองชนะ อัลฟ่าหนุ่มหล่อมาดแมนผู้ที่เกิดมาพร้อมกับความซวยตั้งแต่เด็ก ที่ว่าเกิดมาพร้อมความซวยนั่นเหรอมันก็ไม่ได้ซวยขนาดนั้น ไอ้เรื่องซวย ๆ มันจะเกิดเฉพาะกับตัวผมเท่านั้นแหละ แต่คนรอบข้างไม่มีใครได้รับผลร้ายอะไรบางครั้งก็นำโชคให้ด้วยซ้ำ มันเหมือนกับว่าผมพาโชคให้อื่นส่วนตัวเองรับความซวยมาแทน

แม่เคยเล่าให้ฟังผมวันตอนท้องผมมีหมอดูทักว่าผมเป็นคนที่มีดวงซวยเป็นภัยต่อตัวเองแต่จะนำพาโชคดีมาให้ครอบครัวญาติพี่น้อง แต่แม่ผมก็ไม่เชื่อนะจนตอนผมอายุได้สิบขวบมั่ง พ่อกับแม่ถูกลอตเตอรี่รางวัลที่หนึ่งคนละใบแต่วันต่อมาผมตกท่าน้ำเกือบจมน้ำเสียชีวิต ยังไม่หมดแค่นั้นนะหลังจากตกท่าน้ำสามเดือนต่อมาพ่อผมได้เลื่อนยศจากผู้กองเป็นผู้พันแล้วหลังจากงานเลี้ยงฉลองรับยศพ่อผมวันต่อมาผมถูกจับเรียกค่าไถ่ แล้วเหตุการณ์แปลก ๆ เกี่ยวกับความซวยของผมก็มีมาเรื่อย ๆ จนตอนนี้ผมอายุ 27 ปีแล้วความซวยก็ยังไม่หมดไป

ถึงผมจะเป็นคนดวงซวยแต่พ่อกับแม่ท่านก็รักผมมาก ขนาดตอนที่บอกว่าผมอยากเรียนตำรวจอยากเป็นตำรวจเหมือนพ่อ ท่านทั้งสองก็สั่งห้ามผมเรียนกลัวผมได้รับอันตรายในอนาคต แต่ผมก็ใช้ลูกอ้อนจนได้เป็นตำรวจทุกวันนี้ส่วนเรื่องความซวยของผมก็มีเรื่อย ๆ เหมือนเดิม ที่จริงแม่ผมท่านเคยไปหาหมอดูเอาวันเดือนปีเกิดของผมไปหมอดูทำนาย เขาบอกว่าถ้าผมได้เจอโซลเมทหรือคู่ชะตาเมื่อไหร่ ความซวยในชีวิตของผมจะหายไปแล้วทุกอย่างในชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น จนตอนนี้ผมก็ยังไม่เจอโซลเมทของตัวเองสักที มีแฟนมาก็สองสามคนทั้งเบต้าทั้งโอเมก้าก็ไม่มีใครเป็นโซลเมทสักคน ซ้ำร้ายแฟนคนล่าสุดที่เป็นเบต้ายังหลอกเงินผมไปอีกเป็นล้าน พูดมาแล้วชีวิตผมมันก็น่าเศร้าแต่ก็ชั่งเถอะในเมื่อยังไม่ตายสักวันก็คงเจอ

แต่ความซวยของผมตอนนี้คือในสถานีตำรวจที่ผมสังกัดอยู่ วันนี้เป็นเวรออกตรวจของผมกับรุ่นน้องอีกสี่คน แต่ด้วยเหตุอะไรไม่รู้ทั้งสี่คนถูกเรียกให้ไปราชการต่างจังหวัดหมดเลย ส่วนนายตำรวจท่านอื่นที่เข้าเวรที่ในคืนนี้ก็ต้องอยู่เฝ้าโรงพักนั้นเท่ากับว่าคืนนี้ผมต้องออกตรวจคนเดียว ถ้าเกิดเหตุหรือมีเหตุปะทะกับคนร้ายตัว ๆ ผมพอไหว ถ้าคนร้ายมีมากกว่านี้ผมตายแน่ ๆ วันนี้

ณ ตึกร้างแถวชานเมือง

"บอสครับ คนของเราแจ้งมาว่า ไอ้สุพจน์มันเข้าไปแอบในบ้านร่าง"

"ดี สั่งคนของเราล้อมตึกร้างหลักนี้ไว้ให้ดีอย่าให้เจ้าหน้าที่หรือใครเข้ามากวน ฉันจะลงสั่งมือจัดการกับคนทรยศด้วยมือของฉันเอง"

"ครับบอส"

อีนิกม่าหนุ่มหล่อ หวังเฟยเฉิน หรือ ลีโอ หวัง หัวหน้าแก๊งมาเฟียอันดับหนึ่งของโลก อายุ 39 ปี ลูกครึ่งจีนไทยเชื้อสายรัสเซีย เขากำลังสั่งน้องของตัวเองล้อมตึกร้างที่สายของศัตรูหนีเข้าไปแอบซ่อนอยู่ แน่นอนว่าโทษของพวกคนทรยศคือตายสถานเดียว เขาจะแสดงให้เห็นว่าอำนาจของเขามีมากแต่ไหน แค่แก๊งของพวกหัวโบราณกล้าส่งสายลับเข้ามาล้วงข้อมูลเขาคงเห็นว่าคิดว่าคนรุ่นใหม่แบบเขาเป็นเด็กอมมือ แต่ก็ดีเหมือนกันมันพอทำให้เขาแก้เบื่อได้บ้าง

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยลูกที่เคลียร์พื้นที่ด้านในตึกร้างก็ออกมารายงานเฟยเฉิน พอเขาเข้าไปก็เจอกับผู้ชายที่เป็นสายลับของฝ่ายแก๊งอำนาจเก่าส่งมาเพื่อล้วงข้อมูล ถูกจับมัดให้นั่งบนเก้าอี้ด้วยสภาพเละ แต่มันก็ไม่ได้น่าสงสารสำหรับเฟยเฉินเลยมันทำให้เขาอยากจะทำให้เละกว่าเดิมด้วยซ้ำ

"หึ ไงไม่นึกเลยว่านายของแกจะส่งลูกน้องกระจอก ๆ แบบแกมาล้วงข้อมูล เข้ามาได้แค่วันเดียวก็ถูกจับ พวกคนแก่นี้ไม่พัฒนาเลยจริง ๆ แต่ก็ต้องขอบใจแกนะช่วยให้ฉันหายเบื่อได้"

เฟยเฉินลงมือซ้อมสายของศัตรูทั้งเตะทั้งต่อยจนเลือดของสุพจน์ไหลท่วมตัวเสียงร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดปนเสียงร้องอ้อนวอนขอชีวิตดังไปทั่วตึกร้างแห่งนั้น