ตอนที่ 13 ยั่วให้ปล้ำเหรอ

ห้องพักหรูติดชายทะเล

ไรวินท์เข้าไปเปิดไฟภายในห้องพักหยิบผ้าขนหนูเตรียมอาบน้ำ ปาลิตากระชากผ้าขนหนูออกจากมือสามีแล้วทำหน้าขึงขัง

“ไม่ให้นอน ไปนอนห้องเลขาโน่น!”

“ตั้งสติหน่อยลิตา อย่าเหวี่ยงเอาแต่ใจ อย่าคิดว่าจูบกันแล้วจะเป็นคนสำคัญมันก็แค่จูบ ขนาดคนที่นอนกับพี่ประจำยังไม่สำคัญเลย!” ไรวินท์เสียงแข็งเหนื่อยล้ามาทั้งวันอยากพักดันมาเจอภรรยางี่เง่า

“พี่ทิ้งลิตาต่างที่คนเดียว ส่วนตัวเองออกไปรื่นเริงไม่สนใจว่าลิตาจะเป็นยังไง ลิตาน้อยใจไม่ได้หรือไง!” หญิงสาวตวาดแว้ด ๆ น้ำตาคลอเบ้าน้อยใจที่เขาไม่ห่วง ไรวินท์หลับตาถอนหายใจแรงข่มความหงุดหงิดก่อนจะลืมตาขึ้นเดินเข้าไปใกล้ทำท่าจะจูบภรรยาตัวน้อยที่ยืนปากยื่นเบะคล้ายจะร้องไห้

“อย่าเข้ามา! ถ้าจูบกันมันไม่สำคัญก็อย่ามาจูบอีก ลิตาต้องการเป็นคนสำคัญไม่ใช่ง่าย ๆ อะไรก็ได้” เท้าเรียวถอยหลังหนีมองเขาอย่างตัดพ้อ

“แล้วจะเอายังไง” เขาเริ่มโมโหเสียงแข็ง

“ไปนอนห้องอื่น”

“ได้!” เขากระแทกเสียงแข็งเดินหัวเสียไปหยิบกระเป๋าหอบเสื้อผ้าจะไปนอนห้องอื่น ปาลิตาหน้าง้ำหันหนีไปมองกระจกปลายเตียงที่มองวิวทะเลชายหาดเห็นต้นไม้โดนลมพัดไหวบรรยากาศชวนขนลุก

“เดี๋ยวค่ะ!” ร่างบางหันขวับวิ่งหน้าตื่นไปดักหน้าสามี

“มันดึกแล้วนอนห้องเดียวกันเถอะ พี่นอนโซฟานะลิตานอนบนเตียง ห้ามล้ำเส้นด้วย......” เธอรีบเจรจาดึงกระเป๋าเสื้อผ้าออกจากมือหนาวางลงข้างโซฟาอย่างเบามือ

“เมื่อกี้ไล่พี่?” ไรวินท์ขมวดคิ้วมองเต็มไปด้วยความงง

“.....คนเมาก็ไม่มีสติแบบนี้แหละคะ” หน้าสวยยิ้มแหย ๆ ไม่กล้าอยู่คนเดียวกลัวว่าเรื่องเงาดำของเพื่อนใหม่จะเป็นความจริง ชายหนุ่มยังไม่คลายสงสัยกอดอกเพ่งมองหน้าภรรยา เธอรีบหลบสายตาวิ่งกลับไปหยิบผ้าขนหนูมาส่งให้สามี

“ผ้าขนหนูค่ะ อาบเร็ว ๆ นะคะจะได้ออกมานอนพักผ่อน” หญิงสาวกะพริบตาปริบ ๆ ยิ้มหวาน ไรวินท์ยิ่งสับสนหยิบผ้าขนหนูพาดบ่าเดินไปยังห้องน้ำ

“อะไรของเขาวะ....” เสียงทุ้มบ่นพึมพำแปลกใจท่าทางที่เปลี่ยนปุบปับของภรรยา ปาลิตาโล่งอกเหลือบมองรอบ ๆ ห้องตัวแข็งทื่อแทบไม่กล้าก้าวเดินก่อนจะรวบรวมแรงวิ่งตรงไปยังเตียงนอนแทรกตัวเข้าใต้ผ้านวมผืนใหญ่รอสามีออกมาอยู่เป็นเพื่อน

กลางดึกในห้องพักรีสอร์ต

ปาลิตานอนหลับสนิทบนเตียงกว้างอยู่ ๆ รู้สึกตัวตื่นจากลมพัดอ่อน ๆ ที่กระทบแก้มเนียนดวงตาสวยปรือมองในห้องตรงปลายเท้าเห็นเงาดำ ๆ อยู่ใกล้ผ้าม่านมุมห้อง หญิงสาวกะพริบตาถี่ปรับสายตาจ้องมองชัด ๆ ยังเห็นเงาดำสูงใหญ่ชัดเจน

“เฮ้ย!” ร่างบางสะดุ้งโหยงดีดตัวลุกรีบวิ่งหน้าตาตื่นไปหาสามีที่นอนหลับสนิทบนโซฟามือบางเปิดผ้านวมขึ้นแทรกตัวเข้าไปมุดอยู่ใต้ผ้านวมผืนเดียวกับสามี ไรวินท์กระดิกตัวตื่นยกผ้านวมขึ้นมองภรรยาตัวน้อยซุกหน้าแนบอก

“มายั่วให้ปล้ำเหรอ” เสียงทุ้มลากยาวรำคาญความวุ่นวายของเธอ

“เห็นเงาที่มุมห้อง น่ากลัว.......” เสียงหวานหวาดกลัวเนื้อตัวสั่นเทา ไรวินท์ถอนหายใจโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนแกร่ง

“ไม่มีอะไรหรอก รีสอร์ตเปิดใหม่ไม่มีใครตาย” เขาถอนหายใจหลับตานอนต่อ

“แต่มีพนักงานเห็นนะคะ”

“เพ้อเจ้อ เก็บเอาคำพูดพวกเขามาคิดมาก” ไรวินท์พูดพึมพำกำลังจะเคลิ้มหลับ

“ตุ้บ” เสียงของหล่นไกล ๆ ทำเขาสะดุ้งลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง สายตาคมกวาดมองหาต้นเสียงแล้วก็เห็นเงาดำสูงใหญ่อยู่มุมห้องจริง ๆ

“เชี้ย!” เขาตะโกนสุดเสียงลุกนั่งหน้าตาตื่นรีบหลับตาพนมมือไหว้

“กรี๊ด! อะไร! อะไร!” ปาลิตากรีดร้องหวาดกลัวอยู่ใต้ผ้านวม

“หากผมกับภรรยาทำอะไรไม่ดีขออภัยด้วยนะครับ พรุ่งนี้จะไปทำบุญให้” เขาเสียงสั่นหวาดกลัวก่อนจะลุกก้าวข้ามตัวภรรยาลงมายืนบนพื้นช้อนแขนเข้าใต้ร่างเธออุ้มหนีผีไปพร้อมกับผ้านวมผืนใหญ่

“เห็นอะไรพี่วิน เห็นอะไร!” ปาลิตาร้องโวยวายอยู่ในผ้านวมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรู้อีกทีก็ตัวลอยถูกอุ้มไปไหนไม่รู้ เสียงกดเปิดประตูดังขึ้นทำให้รู้ว่าสามีกำลังอุ้มเธอออกจากห้องนอน

“แจน แจน!!” ไรวินท์ตะโกนเรียกเลขาห้องข้าง ๆ เสียงดัง เขาหันซ้ายหันขวาหวาดระแวง ปาลิตาพยายามจะเปิดผ้านวมออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่ต้องออกมา!” เขาตวาดใส่ไม่อยากให้เธอเปิดออกมาแล้วเจออะไรอีก สักพักเสียงประตูห้องเลขาก็เปิดออก

“อุ้ย! คุณวิน” แจนยิ้มกว้างดีใจที่เจ้านายมาแต่แปลกใจว่าเขาหอบผ้านวมมาด้วยทำไม

“ที่ห้องมีผีไหม!” ไรวินท์หน้าซีดเหงื่อผุดเต็มหน้า

“ไม่ค่ะ” แจนส่ายหน้างง ๆ ไรวินท์รีบแทรกตัวเข้าไปในห้องเลขาทันที แจนมองตามหลังปิดประตูยิ้มพอใจที่เขามาให้เธอช่วยผ่อนคลาย ไรวินท์วางภรรยาในผ้านวมลงบนเตียงกว้างหันมองรอบห้องอย่างประหม่า

“เป็นอะไรหรือคะ” แจนมองท่าทางลุกลี้ลุกลนของเจ้านายอย่างแปลกใจ

“พี่วิน!” ปาลิตาส่งเสียงเรียกเธอเองก็สงสัยว่าเขาพาเธอมาที่ห้องเลขาทำไม แจนได้ยินเสียงปาลิตาในผ้านวมก็ยิ่งตกใจ

“นี่มันอะไรกันคะ คุณพาภรรยามาห้องนี้.....จะสองต่อหนึ่งเหรอ” แจนเอ่ยถามหน้าซื่อ

“ไว้ค่อยคุยตอนเช้า” ไรวินท์มองรอบห้องก่อนจะแทรกตัวเข้าใต้ผ้านวมผืนเดียวกันกับภรรยา

“แล้วแจนจะนอนตรงไหนคะ อะไรกันเนี่ย!” แจนหน้าเหวอบ่นอุบจะร้องไห้ที่เขาพาภรรยามาเย้ยบนเตียงนอนเธอก่อนจะเดินกระทืบเท้าไปนั่งบนโซฟาด้วยความโมโหทำอะไรไม่ได้

ภายใต้ผ้านวมหนาแขนแกร่งโอบกอดภรรยาแน่นทั้งสองหายใจแรงหวาดกลัวกับสิ่งที่เจอ

“กลัว.........” เสียงหวานสั่นเครือน้ำตาไหลบนอกแกร่ง

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่ต้องกลัว......” ไรวินท์กระชับกอดปลอบภรรยาทั้งที่ตัวเองก็กลัวหน้าหล่อเคร่งเครียดครุ่นคิดว่ามันเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับเขาและภรรยาได้ยังไง