ฝากดูแลเธอด้วย

2เดือนต่อมา

“วันนี้อย่าดื้อกับพี่ใหม่นะเด็กๆ”

“ค่า/ครับ”

“เดี๋ยวแม่จะรีบกลับมานะ”รอยยิ้มสวยยิ้มให้กับลูกๆทั้งสองก่อนจะส่งสายตาไปที่พี่ใหม่ซึ่งเป็นพี่เลี้ยงของเด็กๆทั้งคู่หลังจากเหตุการณ์ที่สกายแพ้อาหารจนต้องเข้าโรงพยาบาลเป็นเรื่องราวใหญ่โตตอนนี้ก็ผ่านมา2เดือนแล้วแสนดีพยายามคุมเข้มเรื่องอาหารมากขึ้นเพราะไม่รู้เลยว่าลูกๆทั้งสองของเธอจะแพ้อะไรอีกบ้าง

ร่างบางเดินขึ้นรถที่จอดอยู่หน้าบ้านในใจก็อยากจะพาเด็กๆเข้ากรุงเทพไปกับเธอด้วยแต่เพราะกลัวเกิดเหตุการณ์ขึ้นซ้ำรอยเลยเลือกที่จะเข้ากรุงเทพไปคนเดียวและเธอก็หวังว่าครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เธอจะได้เข้ามาในเมืองสุดวุ่นวายนี้

“เชิญเข้าด้านในได้เลยค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”แสนดีเอ่ยขอบคุณกับเลขาด้านหน้าอย่างเป็นมิตรเธอกลับมาที่ทำงานของธีร์อีกครั้งเพราะว่าครั้งที่แล้วเธอยังไม่ได้เซ็นเอกสารหย่าเพราะดันเกิดเรื่องลูกชายของเธอเสียก่อนและวันนี้เธอมาเพื่อบทุกอย่าง

“สวัสดีค่ะพี่ธีร์..”ใบหน้าสวยหวานเอ่ยทักทายคนตรงหน้าที่กำลังก้มหน้าตั้งใจอ่านเอกสารในมือพออีกฝ่ายได้ยินเสียงของเธอเจ้าตัวก็เงยหน้าขึ้นมามองเธอทันทีแสนดีกลืนน้ำลายอึกใหญ่ให้กับความหล่อเหลาของผู้ชายตรงหน้าที่ไม่ว่าจะมองกี่ทีก็ทำเอาหัวใจของเธอสั่นไหวได้ตลอด

“นั่งก่อนสิ”น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นแสนดีเดินเข้าไปนั่งรอเงียบๆมองธีร์ที่ยังคงอ่านเอกสารอยู่

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

“ของว่างค่ะ^^”ร่างบางมองเลขาที่เดินถือขนมและน้ำเข้ามาให้เธอและเดินจากไปแสนดีมองไปที่ร่างสูงอย่างอึกอักเพราะเธอคิดว่าจะรีบมาและรีบกลับไปหาลูกให้เร็วที่สุด

“คือพี่ธีร์คะเรามาเซ็น..”

“เงียบก่อน”คำพูดของเธอถูกขัดขึ้นทันทีแสนดีเงียบลงตามคำสั่งมองธีร์ที่สายตายังไม่ลดละจากเอกสารตรงหน้าเธอจึงทำได้แค่ถอนหายใจและนั่งเงียบๆเท่านั้น

20นาทีต่อมา

ในที่สุดร่างสูงก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนแสนดีระบายยิ้มออกมาด้วยความดีใจหลังจากนั่งนิ่งมานานเกือบครึ่งช่ัวโมงเพื่อรออีกฝ่ายทำงานให้เสร็จแต่ทว่าทางเดินของร่างสูงกลับไม่ได้เดินมาหาเธอแต่เดินตรงไปหยิบเสื้อสูทที่แขวนเอาไว้ใกล้ๆแทน

“พี่ธีร์?”

“ผมมีธุระต้องออกไปข้างนอกคุณรออยู่ที่นี่ก่อน”ธีร์เอ่ยขึ้นเสียงเรียบมองใบหน้าสวยหวานของแสนดีที่ดูอึกอักใจมากแต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรและสวมเสื้อสูทเดินออกไปทันที

“ฝากดูแลเธอด้วย”

“ค่ะคุณธีร์”เลขาเอ่ยรับคำสั่งใบหน้าหล่อพยักหน้ารับก่อนจะหายไปหลายชั่วโมงกว่าจะได้กลับมาฟ้าก็เปลี่ยนเป็นสีดำสนิทร่างสูงเดินตรงไปยังห้องทำงานก่อนจะเปิดประตูเข้าไปก็พบร่างบางนอนหลับคาโชฟาโดยมีผ้าห่มคลุมไว้ลวกๆ

“เธอหลับไปได้2ชั่วโมงแล้วค่ะ”เลขาเอ่ยบอกหลังจากที่จะเดินเข้ามาถามร่างบางว่าต้องการอาหารรึเปล่าแต่พอเปิดประตูเข้ามาก็พบว่าอีกฝ่ายกำลังนอนหลับอยู่เธอเลยไปหยิบผ้าห่มมาคลุมไว้ให้และจัดท่าทางเพื่อให้อีกฝ่ายได้นอนอย่างสบาย

“อืม” ธีร์ตอบรับสั้นๆเขาเดินตรงไปที่ร่างบางก่อนจะช้อนตัวของเธอขึ้นอย่างเบามือเลขาที่เห็นดังนั้นก็รีบคว้ากระเป๋าของแสนดีขึ้นและเดินไปเปิดประตูให้ผู้เป็นนายทันที

กึก

เสียงปิดประตูรถดังขึ้นเบาๆสายตาคมมองร่างบางที่แค่ขยับตัวปรับท่าทางให้ตัวเองนอนสบายมุมปากของเขายกยิ้มให้กับความขี้เซาของอีกฝ่ายดูจากที่หลับสนิทจนเข้ามาในรถได้แสดงว่าร่างบางคงจะเหนื่อยสะสมมาเยอะพอควร

Rrrrr

เสียงโทรศัพท์ของแสนดีดังขึ้นร่างสูงมองไปยังกระเป๋าที่เลขาส่งมาให้เขาเมื่อสักครู่มือหนาควานหาตัวการที่ส่งเสียงร้องก่อนจะรีบกดรับและเปิดประตูรถออกไปคุยด้านนอกแทนแต่สายตาก็มองมายังร่างบางที่หลับสนิทอยู่ตลอด

“ครับ”

(เอ่อ..ใช่มือถือของคุณแสนดีรึเปล่าคะ?)

“ใช่ครับพอดีแสนดีหลับอยู่”

(คะ?..ไม่ทราบว่าคุณเป็น?)

“ผมธีร์สามีของแสนดีครับ”

(อ๋อคุณคนนั้นนั่นเอง..ดิฉันเป็นพี่เลี้ยงของน้องสกายกับสโนว์นะคะ)

“ครับไม่ทราบว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่าครับ”

(ไม่มีหรอกค่ะ..แต่ว่าใกล้จะเลิกเวลางานของดิฉันแล้วเห็นว่าคุณแสนดียังไม่กลับเลยจะโทรมาถามเฉยๆค่ะ)

“วันนี้แสนดีคงจะกลับบ้านไม่ทันครับยังไงรบกวนช่วยอยู่กับเด็กๆต่อได้ไหมครับ”ร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพพร้อมกับน้ำเสียงที่อ่อนลงเป็นการขอร้องกลายๆ

(ได้ค่ะๆแต่ว่าพวกเด็กๆคงจะงอแงน่าดู)

“ถ้างั้นให้ผมคุยกับเด็กๆหน่อยครับ”หลังจากนั้นปลายสายก็เงียบไปธีร์เปลี่ยนจากโทรธรรมดามาเป็นวิดีโอคอลแทน

(สวัสดีค่ะ/สวัสดีครับ)ใบหน้าหล่อมองเด็กน้อยทั้งสองที่โพล่ขึ้นมาในจอจู่ๆเขาก็เกิดความรู้สึกแปลกๆขึ้นมาหลังจากรู้ว่าเด็กทั้งสองเป็นลูกของเขายอมรับว่าไม่ทันได้ตั้งตัวใดๆที่จู่ๆก็รู้ว่าตัวเองมีลูกและไม่ใช่แค่คนเดียวแต่ถึงสองคนเขาไม่คุ้นเคยทั้งๆที่เด็กสองคนนี้เป็นลูกของเขาแต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกแย่ที่รู้ว่าตัวเองมีลูก

“ตอนนี้แสนดีหลับอยู่”ร่างสูงเอ่ยขึ้นเขารู้สึกเกร็งเล็กน้อยกับการพูดคุยกับเด็กๆเพราะเขาไม่เคยทำมันมาก่อน

(แม่หรอคะ/ผมคิดถึงแม่ไหนแม่บอกว่าจะรีบกลับ)ธีร์มองเด็กชายตัวน้อยที่เริ่มแบะปากจะร้องไห้นั่นยิ่งทำให้เขาทำตัวไม่ถูกเข้าไปใหญ่

“อยากมาหาแม่รึเปล่า”จู่ๆร่างสูงก็เอ่ยถามออกไปมองเด็กทั้งสองที่ตาโตทันที

(ไปค่ะ!หนูอยากไปหาแม่/ผมจะไปหาแม่!)ทั้งสองตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจนร่างสูงรู้ได้ทันทีว่าทั้งสามคนนั้นสนิทกันมากแค่ไหน

“ถ้างั้นคุณพี่เลี้ยงครับ..”หลังจากนั้นธีร์ก็พูดคุยรายละเอียดกับพี่เลี้ยงเขาเองก็ไม่อยากให้เด็กทั้งสองเป็นภาระของพี่เลี้ยงที่จะต้องกลับบ้านเช่นกันแต่ถึอย่างนั้นเขาก็ไม่สามารถไปรับเองได้แต่จะส่งลูกน้องไปรับให้เร็วที่สุดและขอให้พี่เลี้ยงเก็บข้าวของที่จำเป็นของเด็กทั้งสองและรอจนกว่าลูกน้องของเขาจะไปถึง

“คิดว่าดึกสุดคงไม่เกิน3ทุ่ม”

(ได้ค่ะไม่มีปัญหาเลย)

“ไว้ผมจะจ่ายค่าล่วงเวลาให้นะครับฝากดูแลเด็กๆด้วย”

(ค่ะขอบคุณมากค่ะ)หลังจากนั้นสายก็ถูกตัดไปร่างสูงเข้ามาในรถอีกครั้งพร้อมกับจัดการทุกอย่างเขาสั่งให้ลูกน้องไปรับเด็กทั้งสองแต่เพราะกลัวว่าเด็กทั้งสองอาจจะกลัวคนแปลกหน้าจนไม่กล้าขึ้นรถมาเลยโทรไปที่บ้านเพื่อขอรบกวนให้แม่ของเขานั่งไปด้วยแทนซึ้งโชคดีที่แม่ของเขาตอบตกลงเป็นธุระไปให้

“อื้ออ”เสียงร้องของแสนดีดังขึ้นเบาๆสายตาคมมองร่างบางที่ขยับตัวเปลี่ยนท่านอนโดยเปลี่ยนจากหันหน้าออกหน้าต่างเป็นหันมาทางเขาแทนมือหนายกขึ้นสัมผัสกับใบหน้าสวยหวานอย่างแผ่วเบานิ้วโป้งของเขาเกลี่ยไปที่แก้มของเธออย่างอ่อนโยนร่างบางเหมือนจะรับรู้ถึงสิ่งก่อกวนจึงขยับตัวหันหน้าหนีกลับไปที่เดิม

“หึ”ธีร์เค้นหัวเราะออกมาตอนแรกเขาคิดว่าอีกฝ่านจะตื่นขึ้นมาแต่ผิดคาดเพราะเธอยังคงนอนหลับสบายอยู่ร่างสูงหยิบผ้าห่มที่ร่วงขึ้นมาคลุมตัวร่างบางอีกครั้งดึงสายรัดล็อคร่างบางไว้ก่อนจะเริ่มออกรถตรงไปยังที่พักของตัวเองทันที

และประเด็นคือไม่พาเขาไปส่งบ้านด้วยนะแต่เรียกลูกน้องโทรหาแม่ให้ไปรับลูกมาหาแทนโอ้ยยย

ทุกคนคงรอภาคต่อกันนานเลยใช่มั้ยคะคิกๆถ้างั้นอย่าลืมกดถูกใจนิยายกันเยอะๆด้วยน้าา