ถ้าไม่รู้จะมองอะไรก็มองผม

“สวัสดีค่ะพี่ธีร์..สวัสดีค่ะ”ธีร์มองร่างบางที่เอ่ยทักทายเขากับเอมี่อย่างสุภาพไม่รู้ทำไมแต่เขารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยให้กับนิสัยของอีกฝ่ายที่นอบน้อมต่อคนอื่นไปทั่วและก้มหัวให้คนอื่นไปทั่วแบบนี้

“ธีร์หรือว่า..”เอมี่หันมาถามธีร์เมื่อสัมผัสได้ว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นใคร

“กลับไปก่อน”ธีร์เอ่ยขึ้น

“ได้ค่ะ”แสนดีตอบรับทันที

“ไม่ใช่เธอ..เอมี่กลับไปก่อนไว้ค่อยคุยกัน”ร่างสูงรั้งแขนบางไว้เมื่ออีกฝ่ายกำลังจะหมุนตัวกลับก่อนจะหันไปบอกกับเอมี่ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมจากไปง่ายๆ

แสนดียังคงก้มหน้าอยู่แบบนั้นแม้ว่าเอมี่จะเดินจากไปแล้วก็ตาม

“อ๊ะพี่ธีร์จะไปไหนคะ!”ร่างบางร้องขึ้นเมื่อจู่ๆข้อมือของเธอก็ถูกร่างสูงของธีร์ดึงให้เดินตามอีกฝ่ายไปแม้จะเอ่ยถามถึงจุดหมายแต่ร่างสูงก็เอาแต่เดินไม่พูดอะไรจนมาถึงรถ

“ขึ้น”

“พี่ธีร์?”

“ขึ้นไปนั่ง”น้ำเสียงกดต่ำทำเอาแสนดีทำอะไรไม่ได้นอกจากจะทำตามคำสั่งของอีกฝ่ายใช้เวลาไม่นานรถคันหรูก็มาจอดที่ร้านอาหารธีร์เดินลงจากรถไปโดยไม่รอร่างบางซึ่งแสนดีก็รีบสาวเท้าสั้นๆของตัวเองตามอีกผ่ายไปทันที

“สวัสดีค่ะได้จองไว้รึเปล่าคะ?”

“ครับชื่อธีร์”ร่างสูงเอ่ยบอกพนักงานแสนดีได้แต่มองความหรูหราของร้านอาหารอย่างเกร็งๆดูจากที่อีกฝ่ายจองไว้แล้วแสดงว่าคงจะจองมาทานกับผู้หญิงคนนั้นแน่ๆ

“แสนดี”

“คะ!..ค่ะ”แสนดีก้มหน้าเดินอีกครั้งเมื่อโดนร่างสูงเรียกเธอเดินตามธีร์ไปเงียบๆและนั่งลงมองธีร์ที่สั่งอาหารอย่างชำนาญ

“จะกินอะไร”ใบหน้าหล่อเอ่ยถามร่างบางที่นั่งกุมมือเลิกลั่กมองไปท่ัวร้านอาหาร

“อะไรก็ได้ค่ะแล้วแต่พี่ธีร์เลย”ร่างสูงพยักหน้ารับเพราะรู้คำตอบอยู่แล้วว่าเธอน่าจะตอบแบบนี้เลยสัั่งไปก่อนหน้านี้แล้ว

“งั้นเอาตามที่ผมสั่งก็พอครับ”

“ได้ค่ะรอสักครู่นะคะ”พนักงานกล่าวด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินจากไปไม่นานก็มีพนักงานผู้ชายเดินเข้ามารินน้ำสีม่วงกลิ่นฉุดใส่แก้วเธอ

“อะเอ่อ..นี่เหล้าเหรอคะ?”ร่างบางถามด้วยความไม่รู้

“ไวน์..กินไปเถอะไม่เมาหรอก”ร่างสูงเอ่ยตอบก่อนจะหยิบมันขึ้นมาจิบแสนดีลองทำตามบ้างแต่เพียงแต่จิบไปนิดเดียวเธอก็ทำหน้ายับยู่ยี้ออกมาทันที

“มะไม่อร่อยเลยค่ะ”

“หึ”ธีร์หัวเราะออกมาเบาๆให้กับท่าทางของแสนดีก่อนจะเรียกพนักงานให้เสริฟ์น้ำเปล่าแทนแม้จะเป็นร้านอาหารที่สุ่มจองมาตอนขับรถแต่ถือว่าบรรยากาศดีไม่น้อยและจะดีกว่านี้ถ้าคนตรงข้ามเลิกหายเกร็งสักที

“แสนดี”

“คะ?”ร่างบางเอ่ยตอบเสียงเบาเธอยังคงมองซ้ายมองขวาอย่างไม่คุ้นเคยเพราะทุกคนต่างแต่งตัวกันอย่างดูดีคงจะมีเพียงเธอที่ใส่ชุดกระโปรงบ้านๆอยู่คนเดียวขณะที่ธีร์อยู่ในชุดสูททำงานแต่เพราะความหล่อเหลาของเขาทำให้รู้สึกว่าอีกฝ่ายเหมือนดาราไม่ใช่นักธุรกิจเสียมากกว่า

ช่างต่างกับเธอจริงๆ

“เลิกหันมองคนอื่นได้แล้ว”

“แต่..”

“ถ้าไม่รู้จะมองอะไรก็มองผม”

“คะ!?”

“ทำไม..หน้าตาผมมันไม่น่ามองงั้นรึ”ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันทันทีใครว่าไม่น่ามองเธอไม่กล้ามองเพราะกลัวว่าหัวใจจะระเบิดตายตรงนี้เสียมากกว่า

“มะไม่ใช่แบบนั้น..”

“ถ้าไม่ใช่แบบนั้นก็มองซะมองจนกว่าจะเบื่อ”แสนดีถอนหายใจออกมาเล็กน้อยเธอเริ่มเงยหน้าและมองใบหน้าหล่อเหลาของธีร์อย่างพิจารณาใบหน้าดุจพระเจ้าปั้นมันเป็นแบบนี้นี่เองไม่ว่าจะมองกี่ทีหรือจะผ่านไปกี่ปีร่างสูงก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด

ธีร์มองแสนดีที่จ้องมองเขาเงียบๆเขาเองก็ได้มองเธอเหมือนกันจากที่เห็นตั้งแต่เธอใส่ชุดนักศึกษานี่ก็ผ่านมาหลายปีแล้วแต่ใบหน้าของแสนดียังคงวัยเยาว์เหมือนตอนที่เจอกันครั้งแรกไม่มีผิดเป็นใบหน้าที่ไม่ต้องแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ก็สวยได้ความเป็นธรรมชาติของเธอแม้จะดูจืดชืดแต่มองเท่าไหร่ก็ไม่เคยเบื่อเลยจริงๆ

“อาหารมาเสริฟ์แล้วค่ะ”ทั้งสองต่างหลุดออกจากภวังค์ของตัวเองแสนดีตาโตมองอาหารตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นไม่เพียงแต่มันน่ากินไปเสียทุกอย่างแต่ทุกอย่างยังจัดแต่งออกมาได้สวยงามมากจนเธอไม่กล้ากินขึ้นมาทันที

“เด็กๆคงจะชอบน่าดูเลยค่ะถ้าได้เจอแบบนี้”แสนดีพูดขึ้นด้วยรอยยิ้มทั้งสกายและสโนว์ต่างก็กินเก่งด้วยกันทั้งคู่ยิ่งถ้าเจอป้ายโฆษณาอาหารหน้าตาน่ากินก็จะรีบเขย่าแขนเธอให้ดูและอ้อนให้พาไปกินอยู่เสมอ

“วันหลังก็ค่อยพามาสิ”

“คะ?”

“ทำไม..คุณจะไม่ให้ผมได้มีสิทธิ์ทานข้าวกับลูกบ้างเลยรึไง”ธีร์เอียงใบหน้าถาม

“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ”ร่างบางเอ่ยตอบเธอเพียงแค่คิดว่ามันจะมีวันที่เป็นไปได้ด้วยเหรอก็แค่นั้นเอง

“กินเยอะๆ”

“ขอบคุณค่ะ”แสนดีมองกุ้งตัวโตที่ถูกแกะอย่างดีมาวางไว้บนจานของเธอรอยยิ้มเล็กๆผุดออกมาเมื่อคิดว่ามันโรแมนติกไม่น้อยที่ครั้งหนึ่งเธอก็ได้มีโม้เม้นอะไรแบบนี้

“ว่าแต่ใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง”ธีร์เอ่ยถามแสนดีนึกถึงช่วงเวลาที่เธอเจ็บที่สุดในชีวิตก็คือการคลดอเจ้าสองแสบออกมาวันนั้นเธอทั้งกลัวและเป็นกังวลเพราะการคลอดธรรมชาติค่อนข้างอันตรายแต่สุดท้ายก็ผ่านมันมาได้

“สโนว์เป็นพี่ค่ะ..ส่วนสกายแสนดีเบ่งอยู่นานเลยกว่าจะยอมออกมา”

“พอสกายออกมาแสนดีก็สลบไปเลยยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกๆเลยค่ะ”คำพูดที่เต็มไปด้วยน้ำตาคลอเบ้าทำเอาร่างสูงชะงักไปเล็กน้อยหากเธอเลือกที่จะบอกความหากเธอไม่หนีเขาไปในวันนั้นเขาคงจะได้อยู่ข้างๆและคอยพูดปลอบโยนเธออย่างแน่นอน

มันไม่ใช่ความผิดของเขาแต่ก็ไม่สามารถยอมรับได้ว่าเขาถูกทุกเรื่อง

ถ้าหากย้อนเวลากลับไปได้แน่นอนว่าเขาจะแก้ไขมันทุกเรื่องตั้งแต่เรื่องที่เขาหน้ามืดตามัวสนใจแต่แพรและทำร้ายจิตใจแสนดีแต่เพราะเขาไม่รู้จริงๆว่าแสนดีคือคนที่เขาคุยมาตลอดและคิดว่าเธอเพียงแค่ผู้หญิงที่พยายามทำให้เขากับแพรแตกหักกันเท่านั้นและนั่นทำให้เขามีอคติกับเธอสุดๆ

“ทำไม..”ธีร์เอ่ยขึ้นเบาๆ

“คะ?”

“ทำไมถึงให้แพรมาเป็นตัวเองล่ะ”คำถามของธีร์ทำเอาร่างบางชะงักไปเธอวางช้อนอย่างเบามือก่อนจะประสานมือกุมเข้าหากัน

“ในตอนนั้นที่แสนดีได้เจอพี่ธีร์ครั้งแรกแสนดีดีใจมากจริงๆแต่เพราะพี่ธีร์แสดงออกว่าชอบแพรมากๆแสนดีก็เลยปล่อยเลยตามเลย”

“นั่นก็เพราะว่าผมคิดว่าผู้หญิงคนนั้นคือคุณไง!”ธีร์พูดขึ้นด้วยความโมโหเล็กน้อยเพราะตอนที่เขาโทรหาอีกฝ่ายมือถือก็อยู่ในมือของแพรพอดีและนั่นทำให้เขาเชื่อว่าผู้หญิงที่เขาคุยมาตลอดคือแพร

“แล้วทำไมมือถือของคุณถึงไปอยู่กับแพรได้”

“คือ..แสนดีก็ไม่รู้ตอนนั้นแสนดีตื่นเต้นมากเลยรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำออกมาอีกทีก็เห็นพี่ธีร์ยืนคุยกับแพรแล้ว”ร่างสูงกุมขมับทันทีเมื่อได้รู้ความจริงแล้วแบบนี้จะโทษว่ามันเป็นความผิดของใครดีเขาที่โทราตรงกับจังหวะที่เพื่อนของเธอกำลังหยิบมือถือเธอขึ้นมาหรือแสนดีที่วิ่งไปห้องน้ำโดยไม่ได้เอามือถือไปด้วย

แสนดีมองธีร์ที่ดูอารมณ์เสียเป็นอย่างมากเธอเองก็รู้สึกผิดมากจริงๆและไม่เคยโทษอีกฝ่ายเลยเพราะต้นเรื่องนั้นมาจากเธอล้วนๆที่ไม่กล้าพูดออกไปตรงๆว่าเธอนี่แหละคือคนที่คุยกับเขาทุกวี่ทุกวัน

ย้ำมาหลายรอบมากอย่างที่บอกหลายๆคนชอบด่าธีร์แต่ความจริงแล้วถ้าอ่านและมองในมุมของธีร์คือเจ้าตัวแทบจะไม่มีความผิดอะไรเลยด้วยซ้ำแถมยังเป็นฝ่ายโดนหลอกมาตลอดเลยด้วย

ส่วนใครที่งงว่าทำไมพี่ธีร์ดูเย็นชาคือเขาต้องทำเป็นดุเย็นชาเพื่อให้แสนดีกลัวและยอมนางนะคะเพราะธีร์รู้ว่าแสนดีมีนิสัยไม่สู้คนอะไรยอมได้ก็ยอมแต่ข้างในพี่ธีร์รักแสนดีมากน้า ส่วนเรื่องสเปกทุกคนมีสเปกในแบบของตัวเองค่ะแต่กับมีความรักมันต่างกันนะพี่ธีร์รักแสนดีตั้งแต่แชทคุยผ่านโลกออนไลน์จนนัดเจอกันแต่ก็อย่างที่ได้อ่านๆมาจังหวะมันผิดพลาดและแสนดีก็ไม่พูด+กับแพรที่อยากจับคนรวยโลภมากจนสามารถทำลายเพื่อนได้