บทที่ 5

“ไปยืนทำอะไรตรงนั้นเข้ามานั่งได้แล้วหากอาหารเย็นชืดหมดจะเสียรสชาติเอาได้”

“เจ้าค่ะ”

“ท่านอาสะใภ้กินนี่สิข้าคีบให้”

ซ่งหงอี้คีบเนื้อปลาให้นางอย่างทุลักทุเลซ่งอวี่ถงเองก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีกเลย เขาเอาแต่คีบข้าวเปล่าๆ กินอยู่อย่างนั้นจนมู่อิงเถาเริ่มสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว

‘ปลามีตั้งหลายตัวเหตุใดถึงกินแต่ข้าวเปล่าๆ เช่นนั้นกันล่ะ’

“เหตุใดท่านถึงกินแต่ข้าวเปล่าๆ เช่นนั้นเล่าเจ้าคะเป็นอะไรไปอาหารไม่ถูกปากกระนั้นหรือ”

“ข้ากลัวเจ้าไม่อิ่ม”

“ห้ะ อะไรนะ”

“เจ้ากินไปเถอะตอนที่ออกไปจับปลาข้าก็ย่างกินไปหลายตัวแล้ว นี่ก็แค่นั่งกินเป็นเพื่อนเจ้ากับหงเอ๋อก็เท่านั้น”

“อ่อ อย่างนี้นี่เอง”

“นี่อาสะใภ้สาม”

“อะไรหรือ”

“พวกท่านนอนเตียงเดียวกันนะขอรับ ข้าจะนอนเตียงเล็กคนเดียว”

“แค่กๆ” สิ้นคำบอกกล่าวมู่อิงเถาก็ไอเอาเม็ดข้าวออกมาเกือบจะพุ่งไปติดที่หน้าของเด็กชายแล้วยังดีที่นางหันหน้าออกไปจากโต๊ะอาหารได้ทัน

“อะไรกันข้าถามแค่นี้เองนะใยท่านต้องตกใจถึงเพียงนี้ด้วย”

“คือว่าหงเอ๋อข้านอนกับเจ้าก็ได้นะ”

“ไม่เอาหรอกขอรับไม่ว่าจะเป็นอาสามหรืออาสะใภ้ต่างก็ตัวใหญ่กว่าข้าทั้งคู่หากมานอนกับข้าได้เบียดข้าตกเตียงตายอย่างแน่นอน ข้าขอนอนคนเดียวดีกว่า”

“อะ เอ่อ”

มู่อิงเถาหันไปมองชายหนุ่มอย่างขอความช่วยเหลือเดิมทียังนึกว่าเขาจะต่อต้านหรือปฎิเสธอะไรออกไปบ้างแต่เขากลับเอาแต่นิ่งเฉย มือหนายังคงจับตะเกียบคีบข้าวเข้าปากต่ออย่างไม่สนใจบทสนทนาของอีกสองคนนั้นเลยสักเพียงนิด

‘อะไรกันเนี่ย’

นางหันไปมองเด็กชายที่เวลานี้กำลังก้มหน้าอมยิ้มอยู่ลำพัง เมื่อครู่ที่นางเห็นไม่ได้ตาฝาดไปอย่างแน่นอน

‘เจ้าเด็กบ้านั่นแอบยิ้มอยู่กระนั้นหรือ ต้องการอะไรจากข้ากันแน่นะ’

แม้จะสงสัยในตัวของทั้งคู่ไม่น้อยและเพราะอีกใจก็รู้ชะตากรรมของตนเองดีว่าจุดจบจะเป็นอย่างไร แต่นั่นก็น่าจะเป็นเวลาอีกนานอย่างน้อยนางก็ยังพอมีเวลาให้ได้หนีจากพวกเขาไปอีกหลายเดือน

นางลงมือกินอาหารต่อแม้จะมีแค่ปลาย่างแต่เพราะความหิวจึงทำให้อาหารมื้อนี้รสชาติถูกปากนางอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าอิ่มแล้วเอาจานไปวางไว้ที่ห้องครัวเลยนะเจ้าคะ ข้าจะล้างเอง”

"อืม"

“หงเอ๋อก็จะช่วยอาสะใภ้ด้วย”

“ได้จ๊ะเด็กดีไปกันเถอะ”

“ขอรับ”

เมื่อท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทมู่อิงเถาก็ปีนขึ้นแคร่หลังใหญ่มันทั้งกว้างและหนาพอที่จะรับน้ำหนักของนางและซ่งอวี่ถงได้ แต่ในใจของนางนั้นกลับอยากที่จะนอนแคร่เล็กนั้นเสียมากกว่า

นางพลิกตัวไปมาแต่ก็ยังคงนอนไม่หลับก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วหันไปมองสองคนอาหลานที่เวลานี้เอาแต่นั่งพูดคุยหยอกล้อกันเล่น ในมือของพวกเขามีไม้ไผ่หลายอันที่ถูกซ่งอวี่ถงตัดเป็นชิ้นเล็กบางๆ เพื่อนำไปสานเป็นตะกร้านั่นเอง

หญิงสาวลุกขึ้นก่อนจะนำพาร่างอวบอ้วนออกมานั่งรับลมเล่นหน้าบ้านเงยหน้าจ้องมองท้องฟ้าที่เวลานี้มีเพียงดวงจันทร์กลมโตดวงหนึ่งและดวงดวงที่ส่องแสงประกายระยิบระยับอยู่เต็มท้องฟ้า สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านมาพานทำให้คนที่พลัดหลงบ้านรู้สึกใจหายขึ้นมาดื้อๆ

นางมาอยู่ในที่ที่ไม่รู้จักไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตนเองนั้นทะลุมิติเข้ามาในที่แห่งนี้ได้อย่างไร แล้วนางควรจะทำอย่างไรต่อไปถึงจะใช้ชีวิตให้อยู่รอดไปจนกว่าจะได้กลับบ้านของตนเอง

ในนิยายเล่มนั้นกล่าวถึงตอนที่มู่อิงเถาสิ้นใจตายไปในเรือนท้ายจวนของเขาเท่านั้น ตายไปด้วยสาเหตุใดนั้นก็ไม่ได้มีบอกกล่าวไว้เลยสักเพียงนิด

‘ให้ตายสิข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แบบนี้จะทนรอให้เขาสังหารตนเองไปได้อย่างไรกัน ไม่ได้การแล้วนางต้องเปลี่ยนแปลงชะตาชีวิตนี้เพื่ออย่างน้อยจะต้องมีชีวิตรอดอยู่ต่อไปและที่สำคัญได้ใช้ชีวิตในแบบที่นางต้องการเสียที’

“จริงสินะในนิยายเล่มนั้นมู่อิงเถาไม่มีลูกกับเขานั่นก็หมายความว่าข้าสามารถหนีไปจากพวกเขาได้โดยไม่มีความผูกพันใดๆ มาผูกมัดข้าอีก ฮ่าๆๆ เหตุใดก่อนหน้านี้ข้าถึงคิดไม่ถึงกันนะ”

“เจ้าหัวเราะอะไรหรือ” แต่แล้วความสุขที่มีกลับพังทลายลงเมื่อได้ยินเสียงของซ่งอวี่ถงดังขึ้นด้านหลังของนาง

“ท่านพี่มาตั้งแต่เมื่อไหร่หรือเจ้าคะ”

“มาทันได้ยินเสียงหัวเราะของเจ้า เป็นอะไรไปหรือว่าหัวเจ้ากระทบกระเทือนไปแล้วให้ข้าพาไปหาหมอหรือไม่”

“เหมือนว่าท่านกำลังด่าข้าเลยนะเจ้าคะ”

“ข้าจะไปแบบนั้นทำไมกันก็เจ้าเป็นภรรยาของข้า หากว่าเจ้าเจ็บป่วยหรือว่า…”

“ตายไป? นั่นคือสิ่งที่ท่านตั้งใจจะพูดใช่หรือไม่ หากว่าข้าเป็นอะไรไปสักคนก็คงไม่มีคนดูแลพวกท่านสินะ”

“คือว่าข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น”

“ช่างเถอะเจ้าค่ะข้าได้ยินมานับครั้งไม่ถ้วนแล้วล่ะ สัญญากับข้าสิว่าวันข้างหน้าไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหากว่าท่านเบื่อข้าแล้วก็ขอเพียงหย่าร้างและส่งข้ากลับบ้านก็เท่านั้น”

“เจ้ายังมีบ้านให้กลับไปอยู่อีกงั้นหรือ”

“ก็ไม่แน่หรอกเจ้าค่ะ บ้านที่ข้าหมายถึงคือที่ที่อยู่แล้วมีความสุขอย่างไรล่ะไม่จำเป็นต้องเป็นบ้านที่มีครอบครัวสมบูรณ์ก็อยู่ได้”

นางพูดจบก็จ้องมองใบหน้าหล่อเหลานั้นอีกครั้ง สีหน้าของเขาบางครั้งก็เย็นชาบางครั้งก็อ่อนโยนไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าเป็นคนอย่างไรกันแน่

“ข้าจะไปนอนแล้วๆ ท่านก็นอนเตียงเดียวกับหงเอ๋อเถอะนะเจ้าคะข้าจะนอนเตียงเล็กเอง”

“ได้”

ภายใต้ความหล่อเหลาแต่มีอันตรายซ่อนเอาไว้แบบนี้นางจึงไม่คิดอยากจะอยู่ใกล้เขามากเท่าใดนัก ยังคงนึกหวาดกลัวความโหดร้ายที่ในหนังสือได้บรรยายเอาไว้ไม่ลืมเลือน

‘เขาใช้กระบี่ที่ถูกขัดจนมันวาวตัดฉับไปที่ต้นคอของหญิงสาวอย่างไร้เยื่อใย’

ยิ่งคิดก็ยิ่งพานทำให้นางรู้สึกขนลุกไม่หาย

'ให้ตายแบบอื่นไม่ได้หรืออย่างไร ข้าไม่อยากตายแบบนั้นเลยนะน่ากลัวเป็นบ้า'