Chapter 8 ใครรับเธอเป็นน้อง?

Chapter 8

ใครรับเธอเป็นน้อง?

หลายวันต่อมา

พิมพ์ดาวมาเรียนตามปกติ เจอรินดาเธอก็ร่าเริงดีไม่มีปัญหาให้เพื่อนได้รับรู้ เธอไม่อยากเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟัง

ตอนนี้ทั้งคู่พากะันมาที่โรงอาหารของคณะ พิมพ์ดาวนั่งอยู่ที่โต๊ะคนเดียวเพราะรินดาเดินไปซื้อน้ำ

และแน่นอนว่าเธออยู่ในสายตาของเจมส์ เพื่อนร่วมคลาสเลวๆ ที่ส่งเธอไปทำงานแบบนั้นโดยที่ไม่เต็มใจ

"ไง"

เจมส์เดินมานั่งตรงข้างพิมพ์ดาวแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ทักทาย เขาแอบแปลกใจที่หญิงสาวคนนี้ไม่โวยวายสักนิดที่ส่งไปรับงาน รึว่าจะถูกใจที่ได้ทิปหนักจากแขกวีไอพี นั่นคือสิ่งที่เจมส์คิด

"เจมส์..."

พิมพ์ดาวมองหน้าชายที่นั่งลงตรงข้ามเธอด้วยแววตาไม่พอใจ เธอรู้ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะแจ้งความรึทำอะไรให้เป็นเรื่องใหญ่ก็จะมีแต่เธอที่เป็นฝ่ายเสีย ผู้ชายในคืนนั้นก็คือพี่ชายของเธอเอง แถมตัวเธอกำลังจะเป็นดาราด้วย

"ทำไมเธอทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น รึว่าติดใจงานที่ฉันเสนอให้?"

เจมส์ถามลองเชิง เผื่อเพื่อนสาวอยากจะทำต่อเขาจะได้ส่งตัวให้เจ๊หวี งานนี้เขาเองก็ได้รับเงินค่านายหน้าไปด้วย

"หยุดการกระทำชั่วๆ ของนายลงเอาไว้แค่นี้ก่อนที่ฉันจะแจ้งความ"

พิมพ์ดาวพูดเสียงเบาและกดน้ำเสียงลงต่ำ

"หึ แต่ก็ไม่เห็นแจ้งนี่ รึว่าติดใจเพราะทิปหนัก?"

ป้าบบ!

"หุบปากเน่าๆ ของนายไปซะ!"

รอบนี้พิมพ์ดาวทุบโต๊ะแล้วตวาดเสียงดังลั่น สร้างความสนใจให้นักศึกษารอบข้าง รินดาที่เดินกลับมาพร้อมกับน้ำเปล่าสองขวดถึงกับงง

"หึ โอเค ไว้ฉันจะหาโอกาสมาคุยด้วยใหม่"

เจมส์ได้แต่แสยะยิ้มแล้วเดินจากออกไป รินดาเดินมาที่โต๊ะแล้วทำหน้าสงสัย

"เจมส์มันมาคุยกับแกเรื่องอะไรอะพิมพ์?"

"เปล่าหรอก รีบกินกันเถอะเดี๋ยวต้องไปเรียนแล้ว เย็นนี้ต้องไปถ่ายซีรี่ส์อีก"

พิมพ์ดาวว่าแบบนั้นพร้อมกับพยายามฝืนยิ้ม วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วที่จะต้องไปถ่ายซีรี่ส์ หลังจากนี้ก็คงรอรับพวกงานพรีเซ็นเตอร์ ตั้งแต่เกิดเรื่องคืนนั้นอัศวินพี่ชายของเธอก็ไม่เรียกใช้อะไรอีกเลย

คงไม่อยากเจอหน้า เกลียดขี้หน้าเธอเข้าซะแล้วล่ะมั้ง...

ณ คฤหาสน์อัครวิน

วันนี้อัศวินกลับมาจากทำงานค่อนข้างเร็ว แต่เมื่อกลับมาก็พบว่าพิมพ์ดาวยังไม่กลับทั้งที่ตอนนี้ก็ทุ่มหนึ่งแล้ว

"พิมพ์ดาวไปไหนครับป้าอ่อน?"

อัศวินเอ่ยถามแม่บ้านเก่าแก่ที่อยู่ดูแลมานาน รวมถึงยังเป็นคนดูแลพิมพ์ดาวด้วย

"น่าจะตจิดงานนะคะคุณวิน โทรมาบอกป้าว่าจะกลับมืดๆ"

"เหอะๆ เป็นสาวเป็นแส้หัดทำตัวเหลวไหล กลับบ้านดึกๆ ดื่นๆ"

อัศวินว่าแบบนั้น ป้าอ่อนได้ยินก็รู้สึกไม่ดี

"หนูพิมพ์คงติดงานจริงๆ นั่นแหละค่ะคุณวิน ป้าเลี้ยงมาตั้งแต่เล็กหนูพิมพ์ดาวแกไม่เคยเหลวไหลนะคะ"

จะว่าเถียงแทนก็ได้ เธอก็รักและเอ็นดูพิมพ์ดาวมากพอๆ กับที่รักอัศวิน เธอเลี้ยงและดูแลทั้งคู่มาตั้งแต่ยังเล็ก

อัศวินไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดจึงเดินกลับห้องตัวเองขึ้นไปที่ชั้นสอง ป้าอ่อนมองแผ่นหลังกำยำที่เดินจากไปแล้วได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกสงสารและเห็นใจพิมพ์ดาวเหลือเกิน

สถานะจากที่ตอนแรกเป็นลูกคุณหนู จู่ๆ พ่อแม่บุญธรรมมาด่วนจากไปเร็ว พี่ชายบุญธรรมขึ้นมาเป็นใหญ่แทนแล้วกดน้องสาวคนนี้ลงให้สถานะเสมือนสาวใช้คนหนึ่ง

เวลาเที่ยงคืน

พิมพ์ดาวกลับมาบ้านค่อนข้างดึกมาก อัศวินยังคงนอนรอไม่ได้หลับ

เขาหลับไม่ลง...

ร่างเล็กเดินย่องขึ้นมาอย่างแผ่วเบา หวังว่าจะไม่มีใครรู้ว่าเธอถึงบ้านตอนไหน ไม่อยากโดนอัศวินบ่นหูชาอย่างที่เคยเป็น

แต่เธอไม่รู้เลยว่ากำลังโดนจับจ้องโดยสายตาคู่หนึ่ง

แอ๊ดดด

เสียงเปิดประตูเบาๆ ร่างเล็กเตรียมย่องและทำอะไรให้เบาที่สุด แต่กลับโดนแรงของชายคนหนึ่งผลักเข้าไปในห้องแล้วปิดประตูล็อคในทันที

"โอ๊ย พะ พี่วิน!"

และคนที่ทำแบบนี้จะเป็นใครไปไม่ได้เลยนอกจากอัศวิน พี่ชายของเธอนั่นเอง

"ไปไหนมา? ทำไมกลับดึก?"

ยังไงพิมพ์ดาวก็ยังเป็นน้องสาวของเขา ความเป็นห่วงย่อมมีเป็นธรรมดา

"คะ คือพิมพ์ทำงานค่ะ"

เธอไม่อยากตอบเข้าประเด็นว่าทำงานอะไร

"อ๋อ นี่ไม่เลิกสักทีใช่มั้ยรับงานเนี่ย"

"พี่วินพูดอะไร? มันไม่ใช่งานแบบนั้นนะคะ"

เขากำลังเข้าใจเธอผิดอีกแล้วสินะ

"เลิกทำตัวแบบนี้สักที เธอเป็นลูกสาวของตระกูลอัครวินนะพิมพ์ดาว"

"..."

"ถ้าไม่เลิกเอาตัวเข้าแลกกับเงิน ก็ไปเปลี่ยนนามสกุลซะ"

"พี่วิน!"

อัศวินว่าเธอแรงเกินไปแล้ว มันไม่ใช่ความจริงสักนิด

"อย่ามาเรียกชื่อฉันด้วยน้ำเสียงแบบนั้นยัยเด็กกำพร้า"

"พี่วิน! พิมพ์เป็นน้องสาวพี่นะคะ"

พิมพ์ดาวเสียใจเหลือเกินที่เขาคิดกับเธอแบบนั้น

"โทษนะ ใครนับเธอเป็นน้อง? ฉันเคยพูดเหรอ?"