Chapter 6 ครั้งแรกในวัยสาว

Chapter 6

ครั้งแรกในวัยสาว

“พี่วิน! กรี๊ดดดดดดดดด”

เสียงกรี๊ดของสาวที่นอนอยู่ข้างๆ ทำให้อัศวินได้สติ เขาพยายามลืมตาแล้วยันตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงก่อนจะปรับโฟกัสสายตามองหน้าหญิงสาวให้ชัดมากยิ่งขึ้น

ใบหน้าสวยที่แสนจะเลือนรางเริ่มมีความชัดขึ้นทีละน้อย และเมื่อเขาเห็นดวงหน้าสวยนั้นอย่างเต็มตาก็ถึงกับช็อคตาค้าง

“เฮ้ย พิมพ์ดาว!”

เขาก้มลงมองตัวเองที่เปลือยเปล่าทั้งตัว พิมพ์ดาวเองก็เช่นกันแต่เธอยกผ้าห่มผืนสีขาวบริสุทธิ์ของโรงแรมขึ้นมาปิดเรือนกายนั้นเอาไว้

“พิมพ์ดาว! เธอมานอนข้างฉันได้ยังไง”

ไม่รอให้คนตัวเล็กต้องพูดอะไร เขารัวคำถามใส่เธอในทันที

“พะ พี่วิน! เรามาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ!?”

และแน่นอนว่าเขาเองก็ไม่ได้คำตอบ เพราะยัยน้องสาวบุญธรรมตัวแสบเองก็ถามย้อนกลับ

“ฉันสิต้องถามเธอ”

อัศวินยกมือขึ้นกุมหัว มึนไปหมดตอนนี้

พิมพ์ดาวเองก็พยายามนึกแต่ก็ปวดหัวเหลือเกิน ร่างเล็กเลิกผ้าห่มออกดูสภาพตัวเองที่เป็นอยู่ตอนนี้

“กรี๊ดด เสื้อผ้าหนูไปไหน”

เธอร้องเสียงสั่น ตาแดงผ่าวเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมา

“เหี้ยอะไรวะเนี่ย”

อัศวินอดสบถคำหยาบออกมาไม่ได้

“พี่วิน! เมื่อคืนเราทำอะไรกัน!”

“เมื่อคืนเหรอ…เอากันมั้ง”

“กรี๊ดดดดดด”

เมื่อได้ยินคำตอบแบบนั้นจากพี่ชายพิมพ์ดาวก็ถึงกับต้องกรี๊ดลั่นออกมา

“โอย อย่าพึ่งกรี๊ดได้ปะวะพิมพ์ดาว ฉันก็พยายามนึกอยู่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น”

เขาหันไปดุยัยน้องสาวตัวแสบที่ร้องโวยวายตีโพยตีพาย

“ฮึกๆ ฮืออ”

เมื่อโดนดุบวกกับสถานการณ์ที่แสนจะกดดัน พิมพ์ดาวทนไม่ไหวปล่อยโฮออกมา นั่นทำเอาอัศวินเครียดหนักกว่าเดิม

“อย่าร้องไห้ดิวะ แม่ง”

อัศวินลุกขึ้นจากที่นอนเลิกผ้าห่มออก แต่สิ่งที่ติดฝังลึกอยู่บนผ้าปูที่นอนสีขาวของโรงแรมก็คือเลือด

เลือดที่แสดงถึงความบริสุทธิ์ผุดผ่องของน้องสาววัยยี่สิบปีที่เขาเห็นมาตั้งแต่เล็ก

“ฮึกๆ ฮืออ”

พิมพ์ดาวเห็นคราบเลือดนั่นก็ยิ่งร้องไห้ไม่หยุด เธอเสียครั้งแรกให้กับพี่ชายของเธอ…อัศวิน

พี่ชายที่แสนจะใจร้าย แต่เธอก็รักเขามาก

เขาเองก็ตกใจไม่ต่างกันที่เห็นคราบเลือดนั่นเปื้อน อัศวินหันไปมองหน้าพิมพ์ดาวเพียงแว้บนึงก่อนจะรีบลุกจากเตียงหยิบเสื้อผ้าเสื้อผ่อนที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาถือแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่ใยดี

ทิ้งให้พิมพ์ดาวนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่บนเตียงเพียงคนเดียว ไม่รู้ว่าอัศวินรู้สึกยังไงกับเธอ

หลังจากเขาอาบน้ำสวมเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาแล้วเดินเข้ามาหาพิมพ์ดาว

“ฉันจะไปทำงาน เธอมีเงินกลับบ้านมั้ย?”

“ฮึกๆ”

พิมพ์ดาวสะอึกสะอื้นแล้วส่ายหัวไปมา ไม่รู้ว่ากระเป๋าเงินอยู่ตรงไหนเหมือนกัน

อัศวินได้ยินแบบนั้นก็ถึงกับลอบถอนหายใจออกมา เขาหยิบกระเป๋าตังค์หนังใบหรูราคาแพงสีดำขึ้นมาแล้วส่งแบงคืสีเทาให้เธอห้าใบ

“เอาไปนั่งแท็กซี่กลับบ้าน แล้วเรื่องของเรา…เธอห้ามบอกใครเด็ดขาด”

อัศวินขู่เสียงแข็ง เขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ทั้งนั้น โดยเฉพาะพวกญาติผู้ใหญ่ที่ชอบแวะมาหาและคุณป้าอ่อน คุณแม่บ้านเก่าแก่ของตระกูล

พิมพ์ดาวได้แต่นั่งร้องไห้อยู่บนเตียงมองคราบเลือดแห่งความบริสุทธิ์ที่ได้เสียมันไปแลกมากับเงินห้าพันบาทที่พี่ชายบุญธรรมของเธอทิ้งเอาไว้ให้

“ฮึกๆ ฮืออ”

พิมพ์ดาวปล่อยน้ำตาให้ไหลรินแล้วกอดเข่าตัวเองอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว

อัศวินไปแล้ว…เขาออกไปแล้ว