Chapter 4 ล่อลวง

Chapter 4

ล่อลวง

“ลองดูสักหน่อยน่าพิมพ์ “

รินดาคะยั้นคะยอ วันนี้เพื่อนๆ ในสาขาชวนกันมาเที่ยวที่ร้านเหล้าสุดหรู เรียกได้ว่าแพงหูฉี่

พิมพ์ดาวไม่อยากมาแต่เพื่อนๆ ก็คะยั้นคะยอจนได้ เรียกได้ว่ามากันเกือบครบทุกคน

“ถ้าขืนไปพี่วินรู้ฉันคงโดนด่าหูชาแน่ๆ”

“แกก็โทรไปเช็คที่บ้านสิ บางทีพี่วินแกอาจจะไม่อยู่บ้านก็ได้วันนี้”

“แต่..”

“ไม่มีแต่แล้วจ้ะยัยพิมพ์ดาว ไปด้วยกันเถอะนะ”

“อื้มๆ ก็ได้จ้ะ แต่ขอคุยโทรศัพท์แปปนึงนะ”

เมื่อไม่อาจทนแรงคะยั้นคะยอของเพื่อนได้พิมพ์ดาวจึงเลี่ยงเดินออกไปแล้วโทรศัพท์หาคุณหัวหน้าแม่บ้าน

“ป้าอ่อน วันนี้พิมพ์อยากจะกลับบ้านมืด ไม่ทราบว่าพี่วินกลับแล้วรึยังคะ วันนี้พี่วินกลับบ้านมั้ย”

มีอยู่หลายครั้งที่อัศวินไม่ค่อยกลับบ้านเพราะเรื่องของงาน บางทีก็ค้างที่บริษัท

“วันนี้คุณวินแจ้งมาว่าไม่กลับบ้านค่ะ แล้วคุณพิมพ์จะกลับกี่โมงคะ “

หัวหน้าแม่บ้านอย่างป้าอ่อนเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล ไม่อยากให้พิมพ์ดาวกลับบ้านมืดมากนัก เธอรักและห่วงพิมพ์ดาวเหมือนลูกหลานแท้ๆ

“ประมาณสามสี่ทุ่มก็น่าจะกลับแล้วค่ะป้าอ่อน”

พิมพ์ดาวคุยโทรศัพท์เสร็จก็เดินกลับมาหารินดา

จากนั้นก็พากันเดินทางไปยังผับดังใจกลางกรุงโดยที่พิมพ์ดาวนั่งรถไปกับรินดา รินดาเองก็เป็นลูกคุณหนูบ้านมีฐานะ มีรถยุโรปคันหรูให้ขับตั้งแต่อายุสิบแปด

ผับชื่อดังใจกลางกรุง

“เฮ้!”

เคร้งง

เสียงชนแก้วครื้นเคร้งของนักศึกษาหนุ่มสาวกำลังเคล้าคลอกันอย่างเมาส์มัน โต๊ะที่พากันมาเที่ยวได้จองเอาไว้เป็นโต๊ะใหญ่เพราะมากันหลายคน

แก้วน้ำสีอำพันถูกยกขึ้นด้วยมือเรียวเล็กของพิมพ์ดาว เธอดมนิดนึงแล้วหลับตาปี๋

“อื๊อ ทำไมมันเหม็นงี้ล่ะริน กินได้จริงมั้ยเนี่ย”

ด้วยความไม่เคยพิมพ์ดาวจึงทำหน้ายี๋ราวกับรังเกียจแก้วน้ำสีอำพันนี้

“แหม เหล้ามันก็กลิ่นแบบนี้แหละยัยพิมพ์ดาว ลองจิบดูสิ ไม่แย่อย่างที่คิด”

รินดาฉลองกับเพื่อนอย่างนี้มาตั้งแต่มัธยม เรียกได้ว่าเป็นลูกคุณหนูที่พ่อแม่ตามใจสุดๆ แอลกอฮอล์กับเพื่อนเป็นของคู่กันเลยก็ว่าได้

ตั้งแต่คบกันมาก็คงจะมีพิมพ์ดาวนี่แหละที่ดื่มไม่เป็นและเรียบร้อยที่สุดในบรรดาเพื่อน

“อื๊อ อึ่กๆ”

พิมพ์ดาวลองทำตามคำแนะนำ แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด

เพื่อนบอกแค่ให้จิบ แต่พิมพ์ดาวเล่นกระดกหมดแก้วในทีเดียว

“ยัยบ้า! ฉันบอกให้จิบไม่ใช่ยกกระดก เหล้านะแกไม่ใช่นมวัว!”

รินดาเห็นแบบนั้นก็ตกใจตีมือเพื่อนเบาๆ แต่ก็ไม่ทันเพราะพิมพ์ดาวกระดกจนหมดแก้ว

“อะ อื้อ กะ ก็ไม่รู้..

พิมพ์ดาวเริ่มจะมึนๆ เธอไม่เคยดื่มมาก่อนในชีวิต หากจะเมาง่ายคงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

"เฮ้อ ช่างเถอะๆ อย่าดื่มอีกนะแก้วเดียวพอแล้ว"

รินดาแย่งแก้วแอลกอฮอล์ออกมาจากมือของพิมพ์ดาว กลัวว่ายัยเพื่อนคนนี้จะเผลอดื่มไปอีก แค่แก้วเดียวก็เกินพอแล้วสำหรับมือใหม่

“อื้อ พอแล้วแหละ”

พิมพ์ดาวเห็นสมควรว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแก้วนี้อีกเพราะแค่กระดกรวดเดียวหนึ่งแก้วถ้วนก็ทำเอาเธอเป๋ได้

เวลาต่อมา

“อ่า เริ่มเมาแล้วสิ นี่มอมกันเล่นรึเปล่าวะณภัท”

หลังจากคุยเรื่องธุรกิจเสร็จณภัทก็ชวนเจ้านายดื่มผ่อนคลายต่อที่ผับชื่อดังแห่งนี้

“เบาๆ เองคุณวิน เข้มนิดเข้มหน่อย”

ณภัทว่าพลางขำๆ แล้วชงแอลกอฮอล์สีเข้มที่แทบจะไม่เจือจางส่งให้เจ้านายอีกแก้ว

“อือ พอเมาแล้วก็ชักอยาก เรียกคนเอาไว้รึยัง?”

เขาถามลูกน้อง คืนนี้จะต้องได้ปลดปล่อยความเครียดให้สมกับที่ทำงานอย่างหนัก

“เรียบร้อยครับ เด็ดแน่นอนคนนี้”

ณภัทติดต่อตัวสาวตัวท็อปเอาไว้จากเจ๊หวีซึ่งเป็นโมเดลลิ่งจัดหาเด็กรับงานกลางคืน

“แกไหวปะเนี่ยพิมพ์ เดี๋ยวฉันให้เจมส์ไปส่งได้มั้ย”

พิมพ์ดาวรู้สึกขัดใจเป็นอย่างมากที่จู่ๆ บ้านของเธอก็โทรตามกลับด่วน ปกติพ่อแม่จะไม่ค่อยอยู่บ้าน แต่รอบนี้ดันกลับมาเร็วจึงพบว่าลูกสาวหนีเที่ยว

กลับไปก็คงจะโดนบ่นอีกตามเคย

แต่ปัญหาในตอนนี้คือพาเพื่อนอย่างพิมพ์ดาวมาด้วย และพิมพ์ดาวไม่มีรถ

“เดี๋ยวเราไปส่งพิมพ์ดาวเองริน ไม่ต้องเป็นห่วง”

เจมส์ เพื่อนร่วมคลาสที่เรียนด้วยกันยิ้มให้แล้วประคองพิมพ์ดาว รินดาเองก็ไม่มีตัวเลือกบวกกับคิดว่าเจมส์เองก็เป็นเพื่อนคนนึงจึงไว้ใจ

“อ่า งั้นฝากหน่อยนะเจมส์ แกกลับกับเจมส์นะพิมพ์”

รินดากระซิบบอกเพื่อนที่นั่งโงนเงนไปมา

“อื้อออ”

“ถ้าถึงบ้านแล้วโทรมาบอกด้วยนะ”

รินดาแม้จะเป็นห่วงเพื่อนมากแต่ก็ต้องรีบกลับจึงจำใจฝากพิมพ์ดาวไว้กับเจมส์

แต่ใครเล่าจะรู้ ว่าการฝากพิมพ์ดาวไว้กับเจมส์ก็เหมือนกับการฝากปลาย่างไว้กับแมว…

โรงแรมหรู

“น้อง พาผู้หญิงคนนี้ขึ้นไปห้อง1701”

เจมส์นั้นแท้จริงแล้วเขาคอยเป็นพ่อเล้าส่งเด็กให้กับเจ๊หวี และเจมส์เองก็เป็นเด็กของเจ๊หวีเช่นกัน

ที่มาเรียนมหาวิทยาลัยดังได้ บวกกับมีรถ มีของใช้แพงๆ ก็เพราะเป็นเด็กของเจ๊หวี รับงานพวกสาวแก่หรือเสี่ยแก่ๆ เปย์หนักๆ ได้หมดไม่สนเพศไหนขอแค่ได้เงิน

“ครับ”

และพนักงานในโรงแรมเขาก็มาผูกมิตรสนิทชิดเชื้อกันเป็นอย่างดี

เห็นว่าวันนี้เป็นแขกวีไอพีจ่ายไม่อั้น ตอนแรกก็จะส่งอีกคนไป แต่เพราะจังหวะที่รินดาฝากพิมพ์ดาวไว้กับเขาพอดี เขาจึงขอส่งตัวพิมพ์ดาวไปแทน

‘เจ๊ ผมมีเด็ก สดใหม่ ใสซิง’

‘ซิงจริงมั้ย?’

‘ซิงดิ สวยๆ ใสๆ’

‘เออ ให้มันได้อย่างที่ว่าเถอะ เจ๊จ่ายไม่อั้น มีแขกวีไอพีติดต่อมาพอดีวันนี้ ตอนแรกว่าจะส่งนังส้มไป’

‘โห่เจ๊ นังส้มมันช้ำไม่รู้จะช้ำยังไงแล้ว เอาคนนี้ดีกว่า น้อง’ พิมพ์ดาว’ กำลังจะเป็นดาราด้วยนะ’

‘อย่างงั้นเลยเหรอ เอองั้นพาตัวไปที่โรงแรมได้เลยเดี๋ยวส่งข้อมูลให้’

เจ๊หวีเองก็ไว้ใจเพราะทำงานกันมาเป็นปี ไม่อาจรู้เลยว่าเจมส์นั้นล่อลวงหญิงสาวมาโดยที่เจ้าตัวไม่เต็มใจ