Chapter 23 พี่มีได้ หนูก็มีได้

Chapter 23

พี่มีได้ หนูก็มีได้

ณ คฤหาสน์อัครวิน

หลังจากร่วมหลับนอนกับอัศวินจนเสร็จสิ้นอารมณ์หมายพิมพ์ดาวก็กลับมาที่ห้องของตัวเองช่วงเช้ามืด

แม้ร่างกายและจิตใจของเธอในตอนนี้จะตกเป็นของอัศวินไปซะเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ในเมื่อนัดกับเตชินเอาไว้แล้วว่าวันเสาร์นี้จะไปเที่ยวด้วย ร่างบางจึงจำใจต้องลุกตื่นนอนแม้ว่าร่างกายจะบอบช้ำมากก็ตาม

เธอแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาที่ชั้นล่างเพื่อจะรับอาหารเช้าก่อนออกจากบ้านในวันนี้ ช่วงหลังๆ พิมพ์ดาวไม่ต้องทำงานบ้านเพราะอัศวินไม่ได้สั่ง

ตั้งแต่มีสัมพันธ์สวาทชั่วข้ามคืนด้วยกันมา อัศวินก็ไม่ใช้เธอเหมือนคนใช้แบบเมื่อก่อน

"ขอบคุณพี่อัศวินมากเลยนะคะที่พาหนูไปเที่ยว"

น้ำเสียงหวานของหญิงสาวหน้าสวยดังขึ้น ตอนนี้เธอนั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขกพร้อมกับอัศวิน

"ไม่เป็นไรครับ"

อัศวินยิ้มตอบพร้อมกับยกแก้วกาแฟขึ้นมาจิบ เขาลงมาเตรียมทานอาหารเช้าเพราะวันนี้ต้องรีบออกไปทำงานด่วน แต่ก็เจอว่าไลลามาเยี่ยมหาถึงบ้าน

"หนูเอาขนมมาฝากค่ะ พอดีที่บ้านทำกันวันนี้"

ขนมไทยทั้งฝอยทอง ทองหยิบ ทองหยอด ถูกจัดใส่กล่องสวยงามตามแบบฉบับหญิงไทย

"ขอบคุณน้องไลลามากนะครับที่อุตส่าห์มีน้ำใจ"

อัศวินยิ้มรับน้ำใจนั้นไว้ แม้ว่าตอนนี้เขาจะรีบมากก็ตาม กลัวหากพูดไปจะเสียมารยาท

"แล้ววันนี้พี่วินไปไหนเหรอคะ? ไปทำงานเหรอ"

เสียงหวานเอ่ยถามพร้อมกับฉีกยิ้ม เพียงเจอเขาแค่ครั้งเดียวใจดวงน้อยก็ไหวหวั่น

อัศวินเป็นผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟค แน่นอนว่าไลลาอยากจะมาหาเค้าที่นี่ด้วยใจของเธอเอง ไม่ใช่เพียงเพราะคำสั่งของผู้เป็นแม่

“ใช่ครับ เดี๋ยวอีกแป๊บพี่ก็จะออกไปทำงานแล้ว”

เขาตอบไปตามความเป็นจริงและพยายามเลี่ยงที่จะคุยกับเธอต่อ ใจของอัศวินนั้นไม่ได้มีให้กับไลลาเลยสักนิด เป็นเพียงความรู้สึกพี่น้องหรือคนรู้จักเท่านั้น

“ตอนกลางวันพี่วินว่างมั้ยคะ หนูอยากจะเลี้ยงข้าวพี่เป็นการตอบแทนที่พาไปดูเปียโนจังเลย”

ไลลาอยากจะใช้เวลาร่วมกับผู้ชายตรงหน้า รู้สึกว่าถูกใจรูปร่างหน้าตาของชายคนนี้ อัศวินค่อนข้างตรงกับสเปคในฝันของเธอเลยก็ว่าได้

“ที่จริงก็ว่างนะครับ แต่เกรงใจน้องไลลาจังเลย”

อัศวินอยากปฏิเสธทางอ้อม เขาไม่อยากให้ความหวังกับผู้หญิงตรงหน้านี้ กลัวว่าเธอจะต้องเสียใจ

“ไม่เป็นไรเลยค่ะพี่วิน หนูอยากเลี้ยงจริงๆ นะคะ เอาเป็นว่าช่วงเที่ยงหนูเข้าไปหาที่บริษัทได้ไหม”

“ถ้างั้นก็ได้ครับ ไว้กลางวันเราเจอกันนะ”

อัศวินไม่ปฏิเสธเพราะรู้ว่ามันคงน่าเกลียดหากปฏิเสธไป

แน่นอนว่าบทสนทนาของทั้งคู่พิมพ์ดาวได้ยินมันทั้งหมด ผู้หญิงคนนี้สินะที่เป็นแฟนของอัศวินพี่ชายของเธอ

ผู้หญิงคนนี้ทั้งสวย ทั้งหวาน ดูเรียบร้อยน่ารัก ไม่แปลกเลยที่อัศวินจะคบด้วย

พิมพ์ดาวซ่อนความรู้สึกเสียใจเอาไว้ในใจ ไม่อยากแสดงมันออกมาให้ใครได้เห็น

“หนูพิมพ์ ทานข้าวเช้ายังคะ”

คุณป้าอ่อนผู้เป็นหัวหน้าแม่บ้านเมื่อเห็นพิมพ์ดาวยืนแอบดูผู้เป็นพี่ชายนั่งคุยกับผู้หญิงอยู่ที่ห้องรับแขกอดคิดจะถามขึ้นมาไม่ได้

“อ๊ะ ปะ ป้าอ่อน ยังเลยค่ะ”

พิมพ์ดาวสะดุ้งโหยงตัวโยนเมื่อโดนเรียกเข้าแบบนั้น

“มาทานข้าวเช้าก่อนเถอะนะคะก่อนจะออกไปข้างนอก เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแร้งไปซะก่อน”

ป้าอ่อนเอ่ยทักด้วยความเป็นห่วง ได้ยินแบบนั้นพิมพ์ดาวก็ยิ้มน้อยๆ ก่อนจะเดินไปที่ห้องทานอาหาร

เธอพยายามที่จะไม่สนใจทั้งคู่ที่นั่งคุยหัวเราะต่อกระซิกในห้องรับแขก

ไม่เป็นไรนะพิมพ์ดาว ท่องเอาไว้ว่าพี่วินเป็นแค่พี่ชาย...เขามีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะนั่งคุยกับผู้หญิงคนอื่น เรากับพี่วินไม่ได้เป็นอะไรกัน

พิมพ์ดาวได้แต่คิดกับตัวเองในใจ

เวลาต่อมา

หลังจากอัศวินออกไปทำงานได้ไม่นานเตชินก็ขับรถเข้ามารับพิมพ์ดาวถึงบ้าน

ทั้งคู่พากันไปเดินดูนิทรรศการศิลปะอย่างเพลิดเพลิน ตลอดเวลาในการเดินเที่ยวเตชินลอบมองหน้าของพิมพ์ดาวอยู่ตลอด

เขารู้สึกตกหลุมรักผู้หญิงคนนี้อย่างบอกไม่ถูก เธอทั้งน่ารัก สวยหวาน และมีเสน่ห์ที่ไม่เหมือนใครจริงๆ

พิมพ์ดาวเดินเที่ยวอยู่ในงานนิทรรศการพร้อมกับชี้ให้เตชินดูตลอดทาง ปกติเธอไม่ค่อยจะได้ไปเที่ยวแบบนี้กับเพื่อน

“พิมพ์ชอบมากเลยเหรอ พี่ซื้อให้ไหม”

พิมพ์ดาวไปยืนอยู่ที่หน้ารูปดอกไม้แสนสวยที่เต็มไปด้วยทุ่งหญ้า ดูเหมือนเธอจะชอบรูปนี้มากเตชินเลยเสนอว่าจะซื้อให้

“ชอบสิคะ แต่ไม่ต้องซื้อให้พิมพ์หรอกค่ะ”

พิมพ์ดาวหันไปฉีกยิ้มหวานให้กับเตชิน เธอแค่ชอบเพราะมันสวยแต่ไม่ได้อยากซื้อมาครอบครองหรอก ราคารูปนี้ก็เรียกได้ว่าหกหลัก

“ถ้าพิมพ์ชอบพี่ซื้อให้ได้นะ”

เพื่อหญิงที่รักแล้วถึงไหนถึงกัน เตชินไม่เคยหวงเรื่องเงินเลยสักนิด เขาพร้อมจะเปย์พิมพ์ดาวเสมอ

“ไม่เป็นไรหรอกค่ะพี่เตชิน เราเดินไปดูทางโน้นกันดีกว่านะคะ”

พิมพ์ดาวยิ้มก่อนจะเดินนำไปเพราะหากอยู่ตรงนี้นานๆ เตชินคงจะซื้อให้เธอจริงๆ แน่

ตั้งแต่คุยกันมาพิมพ์ดาวก็พอจะรู้นิสัยของเตชินอยู่ ของกำนันไม่เคยขาดมือ มีทั้งเครื่องประดับ น้ำหอม โลชั่น

หลังจากเดินเที่ยวไปสักพักก็ถึงช่วงเวลากลางวัน เตชินขับรถพาพิมพ์ดาวไปยังร้านสเต็กชื่อดังแห่งหนึ่งเพื่อที่จะทานอาหารกลางวันด้วยกัน

พิมพ์ดาวและเตชินพากันมานั่งที่โต๊ะอาหารริมหน้าต่างสุดหรู แต่สายตาคู่สวยก็ดันเหลือบไปเห็นอัศวินผู้เป็นพี่ชาย

เขากำลังนั่งทานอาหารพร้อมกับฉีกยิ้มกว้างอยู่กับไลลา ผู้หญิงคนที่เธอเจอเมื่อเช้านี้

ดูท่าจะรักกันมากเลยสินะคะพี่วิน

พิมพ์ดาวได้แต่คิดตัดพ้ออยู่ในใจแต่ไม่ได้แสดงออกเพราะกลัวว่าเตชินจะรู้ว่ามองอะไรอยู่

ขณะที่นั่งทานสเต็กชิ้นใหญ่พิมพ์ดาวก็เหลือบมองทั้งคู่อยู่เป็นระยะ ภายในใจมันรู้สึกเจ็บเหลือเกิน

ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่มันพัฒนาไปจนถึงไหนแล้ว

“อาหารไม่อร่อยเหรอพิมพ์”

เมื่อเห็นพิมพ์ดาวนั่งเหม่อลอยเตชินก็อดเป็นห่วงไม่ได้

“อร่อยค่ะพี่เตชิน ขอบคุณมากนะคะที่พาพิมพ์มาทานอาหารกลางวันแล้วก็พาออกมาเที่ยววันนี้”

“วันนี้พิมพ์กลับดึกได้มั้ย รีบรึเปล่า?”

ฟังดูแล้วเหมือนเตชินอยากจะพาเธอไปที่ไหนสักที่ พิมพ์ดาวเองก็ไม่คิดจะปฏิเสธเพราะกลับบ้านเร็วไปก็คงไม่เจอกับอัศวินอยู่ดี

คืนนี้เขาคงจะออกไปกับคนอื่น...

“ดึกได้ค่ะ จะกี่โมงก็ได้”

ที่พูดออกไปแบบนั้นก็เพราะแอบประชดคนตัวโตที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย ใบหน้าหล่อคมคร้ามยิ้มหัวเราะอยู่กับไลลา

เขาดูจะมีความสุขมากเมื่อได้อยู่กับผู้หญิงคนนั้น ช่างต่างกับตอนอยู่กับเธอซะเหลือเกิน มัวแต่ทำหน้ายักษ์หน้ามารอยู่ได้

“งั้นดีเลย คืนนี้ไปเที่ยวกับพี่ก่อนนะ”

“ได้ค่ะพี่เตชิน พิมพ์เองก็อยากจะไปเที่ยวกับพี่เหมือนกัน”

ในเมื่อเขามีแฟนได้...พิมพ์ดาวก็จะมีเหมือนกัน

หนูจะไม่ยอมเสียใจคนเดียว พี่มีแฟนหนูก็จะมีแฟน!