Chapter 19 คนไม่มีใจ

Chapter 19

คนไม่มีใจ

หลายวันต่อมา

นับตั้งแต่วันที่เตชินเข้ามาขออนุญาตจีบพิมพ์ดาว อัศวินก็พยายามสังเกตพฤติกรรมของพิมพ์ดาวมาตลอด เธอกลับบ้านปกติบ้างดึกบ้างสลับกันไป แต่ช่วงนี้อัศวินไม่ค่อยได้เจอกับพิมพ์ดาวเพราะว่าเขาเองค้างอยู่ที่บริษัทบ่อยๆ เนื่องจากช่วงนี้มีงานด่วนเข้ามา

เวลากลับบ้านเวลาเข้าบ้านไม่ตรงกันทำให้ไม่ค่อยได้เจอ แต่วันนี้หลังจากทำงานเสร็จอัศวินก็รีบพุ่งตัวตรงกลับบ้านในทันที เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าวันนี้จะเจอพิมพ์ดาวมั้ย

แต่จากที่รู้มาจากแม่บ้านคือพิมพ์ดาวค่อนข้างกลับบ้านดึกมาหลายวัน นั่นทำให้เขาไม่ค่อยพอใจแต่ก็ยังไม่มีเวลาจะคุยกับพิมพ์ดาวเพราะว่างานในตอนนี้เยอะเหลือเกิน

อัศวินกว่าจะเลิกงานก็มืดค่ำแต่ก็พบว่าพิมพ์ดาวยังไม่กลับเลยทั้งที่ตอนนี้เป็นเวลาสี่ทุ่มแล้ว

พอมาถึงพวกแม่บ้านก็พากันนอนหมด เขาเองก็ไม่รู้จะถามใครจึงโทรสายตรงหาพิมพ์ดาวในทันที

‘ค่ะพี่วิน’

เสียงหวานรับโทรศัพท์ ใจเธอรู้สึกหวั่นเมื่อเห็นรายชื่อคนที่โทรมาคืออัศวินทั้งที่ปกติเขาไม่ค่อยจะสนใจเธอสักเท่าไหร่

“เธออยู่ไหนพิมพ์ดาว นี่มันดึกดื่นแล้วทำไมยังไม่กลับบ้าน”

ที่รู้ก็เพราะว่าเขาเปิดประตูห้องนอนของเธอเข้าไปแต่กลับไม่พบใคร มีเพียงความมืดและแสงจันทร์ที่ลอดผ่านช่องกระจกเข้ามา

‘คือ... พิมพ์พึ่งทานข้าวเสร็จค่ะ กำลังจะกลับบ้านแล้ว’

“กินข้าวเวลานี้เนี่ยนะ? กินข้าวรึว่าไปกินอะไรกับใคร!?”

อัศวินอดที่แขวะขึ้นมาเสียงดังไม่ได้ บอกตามตรงว่าตั้งแต่พิมพ์ดาวโตขึ้นมาก็มีแต่เรื่องผู้ชายไม่เว้นแต่ละวัน

‘พี่วิน! ทำไมพูดแบบนั้นล่ะคะ’

พิมพ์ดาวเองก็รู้สึกไม่พอใจที่อัศวินพูดแบบนั้น ตอนนี้เธออยู่บนรถกับเตชินเพราะเขามารับหลังจากเลิกเรียนและพาเธอมาทานอาหารเย็น ซึ่งแน่นอนว่าทุกอย่างอยู่ในสายตาของป้ามารศรีและป้าพิมล

“ก็เธอมันง่าย”

เพียงพูดจบประโยคนั้นอัศวินก็ตัดสายทิ้งในทันที

“โถ่เว้ย!”

เขาขว้างโทรศัพท์ทิ้งลงกับพื้นแล้วเตะเข้าที่ตะกร้าผ้าใส่แล้วภายในห้องนอนของตัวเองจนมันกระจัดกระจาย

ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงโมโหพิมพ์ดาวได้ขนาดนี้ เธอเป็นของเขาแท้ๆ แต่กลับไปอยู่กับคนอื่นแบบนั้น

“อะไรของพี่วินก็ไม่รู้”

พิมพ์ดาวที่นั่งอยู่บนรถของเตชินบ่นพึมพำแล้วเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋าผ้าสีชมพูสุดน่ารัก เตชินเห็นแบบนั้นก็อดที่จะถามออกมาไม่ได้

“มีอะไรรึเปล่าน้องพิมพ์?”

เตชินพยายามตีสนิทโดยเรียกพิมพ์ดาวสั้นๆ ว่าพิมพ์ เขาชักจะติดใจยัยสาวรุ่นน้องคนนี้ซะแล้ว เตชินรู้สึกว่าพิมพ์ดาวมีอะไรที่น่าค้นหาอีกเยอะ

“เปล่าหรอกค่ะ”

พิมพ์ดาวตอบแล้วส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มให้เตชินเพื่อให้เขาสบายใจ แต่ความเป็นจริงภายในใจของเธอนั้นแสนทุกข์

ไม่รู้ว่ากลับไปจะโดนพี่ชายตัวดีทำอะไรอีกรึเปล่า ทั้งที่เขาก็เป็นคนที่ไม่สนใจเธอก่อนแท้ๆ จะกลับกี่โมงมันก็เรื่องของเธอไม่ใช่เรื่องของเขาสักหน่อย

เตชินขับมาส่งพิมพ์ดาวจนถึงคฤหาสน์ แน่นอนว่าการกระทำของทั้งคู่อยู่ในสายตาของอัศวิน แต่วันนี้ไม่เหมือนกับปกติ

อัศวินตัดสินใจมายืนรออยู่ที่หน้ารั้วแล้วกอดอกมองหน้าพิมพ์ดาวที่ลงมาจากรถของเตชินอย่างเอาเรื่อง

“พี่วิน... มาทำอะไรหน้าบ้านคะ”

พิมพ์ดาวเอ่ยเสียงอ่อน ดูจากสีหน้าของคนตัวใหญ่กว่าที่แทบจะแยกเขี้ยวใส่เธอก็พอจะเดาออกว่าเขาคิดจะทำอะไร ขืนทำให้อัศวินโมโหไปมากกว่านี้คืนนี้เธอคงไม่ได้นอน...

“ก็มาดูน่ะสิว่าใครมาส่งเธอ”

พูดจบก็ปลายตามองคนในรถแล้วก็เป็นใครไปไม่ได้นอกจากเตชิน ประธานบริษัทการท่องเที่ยวขนาดใหญ่ที่เข้ามาขอเขาจีบพิมพ์ดาวเมื่อไม่นานมานี้

“สวัสดีครับคุณอัศวิน”

“สวัสดีครับ”

อัศวินทำสีหน้าราบเรียบไม่ยินดียินร้าย

“ขอโทษทีนะครับวันนี้พาน้องพิมพ์กลับดึก พอดีแวะทานอาหารแล้วติดลมคุยกันสนุกไปหน่อย”

“ครับไม่เป็นไร แต่คราวหน้าอย่าให้ดึกมากก็ดี พิมพ์ดาวเป็นผู้หญิงผมกลัวว่าน้องจะโดนมองไม่ดี”

“ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ”

หลังจากนั้นเตชินก็ขับรถออกไปเหลือเพียงพิมพ์ดาวที่ยืนมองหน้าอัศวิน

“พี่วินมีอะไรอยากจะคุยกับพิมพ์รึเปล่าคะ?”

แม้ไม่ได้พูดออกมาแต่เดาจากสีหน้าของผู้เป็นพี่ชายพิมพ์ดาวก็รู้ในทันทีว่าอัศวินคงจะมีเรื่องไม่พอใจ

“ไปเที่ยวเล่นกับผู้ชายกลางค่ำกลางคืนสนุกมั้ยล่ะ? อีกหน่อยไม่กลับเช้าเลยรึไง”

“พี่วินคะ พี่เตชินเขาเป็นถึงประธานบริษัทใหญ่โตไม่มาทำเรื่องแบบนั้นหรอกค่ะ เราสองคนอยู่ในสายตาของผู้ใหญ่”

พิมพ์ดาวเองก็ไม่ได้สนใจอะไรเตชินในแง่ของคนรัก แต่เมื่อโดนอัศวินแหย่กระเซ้าเย้าหยอกแบบนี้มันก็อดที่จะพูดประชดออกไปไม่ได้จริงๆ ใจของพิมพ์ดาวมันไม่เคยมีใครคนอื่นเลยสักนิดตั้งแต่วันที่เธอตกเป็นของอัศวินในค่ำคืนนั้นแล้ว

“อ๋อ เดี๋ยวนี้หัดมีความรักหัดเอาผู้ใหญ่มาอ้างแล้วงั้นดิ? ชอบมันเหรอ? รักมันมากใช่ปะ!?”

อัศวินได้ยินแบบนั้นก็อารมณ์ขึ้นในทันที เขามีอคติกับพิมพ์ดาวเป็นการส่วนตัวอยู่แล้ว ยิ่งเธอทำตัวแบบนี้มีผู้ชายไม่ซ้ำหน้าก็ยิ่งทำให้อัศวินไม่ชอบ

แถมเธอก็หลับนอนเป็นเมียของเขาทางพฤตินัยแล้วยังจะเที่ยวออกไปแรดกับคนนั้นคนนี้จะให้อัศวินพอใจได้ยังไง

“อ๊ะ พะ พี่วิน”

พิมพ์ดาวเริ่มโวยวายเมื่ออัศวินกระชากแขนเธอแล้วดึงให้เข้ามาชิดพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นรดเข้าที่หน้าสวย เธอกลัวว่าจะมีใครผ่านมาเห็นแม้ว่ามันจะดึกแล้วก็ตาม

“ทำไม? เดี๋ยวนี้จับนิดจับหน่อยทำสะดุ้ง อย่าลืมสิว่าเราไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว”

“พี่วิน... เดี๋ยวจะมีใครผ่านมาเห็นนะคะ”

พิมพ์ดาวลอบมองซ้ายขวา กลัวว่าแม่บ้านจะผ่านมาเห็นโดยเฉพาะป้าอ่อนหัวหน้าแม่บ้านที่เธอเคารพรัก

“ไม่ต้องกลัวหรอกว่าใครจะผ่านมาเห็น ดึกป่านนี้ก็คงเข้านอนกันหมดแล้ว มีแต่เด็กแรดอย่างเธอเท่านั้นแหละที่พึ่งถึงบ้าน”

“คำก็แรดสองคำก็แรด พี่วินทำไมชอบด่าพิมพ์จังเลยคะ?”

“ฉันไม่ได้ด่าเธอ แค่พูดความจริง”

แต่ละคำที่อัศวินพ่นพูดออกมามันฝังกรีดลึกอยู่ในใจของพิมพ์ดาว เธอรู้สึกแย่ที่ในสายตาของอัศวินไม่มีความดีของเธออยู่เลย

“ถ้าพี่วินเกลียดพิมพ์ขนาดนั้น... พี่วินจะมาเอาพิมพ์ทำไมคะ”

พิมพ์ดาวถามเสียงสั่น เธอเริ่มควบคุมน้ำเสียงเอาไว้ไม่ได้แล้ว มันอยากจะร้องไห้ออกมา

“ไม่ต้องมาทำเสียงสั่นเสียงอ่อน ฉันจะเอาเธอกี่ครั้งมันก็เรื่องของฉัน เธอมีหน้าที่แค่นอนนิ่งๆ บนเตียงก็พอ”

เขาก้มหน้ามาชิดแล้วกระซิบถ้อยคำใจร้ายนั้นให้พิมพ์ดาวได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“สำหรับพี่วินแล้วพิมพ์คงไม่มีความหมายอะไรเลยสินะคะ”

พิมพ์ดาวแอบคิดในใจว่าถ้าหากเธอหนีหายไปสักคนอัศวินคงจะไม่สนใจอะไรและไม่คิดจะตามหาเลยสักนิด

“แน่นอน เธอไม่มีความหมายอะไรสำหรับฉันเลยพิมพ์ดาว”

“แล้วถ้าสักวันไม่มีพิมพ์อยู่แล้วพี่วินจะทำยังไงคะ?”

เธอถามประชดประชัน อยากจะรู้จริงๆ ว่าเขาจะทำยังไง

“หายไปก็ดีสิ ฉันจะได้ไม่ต้องปวดหัวกับเด็กแรดแบบเธอ”

“...”

“พ่อกับแม่ฉันเลี้ยงเธอฟรีมาตั้งหลายปี นอนให้ฉันเอาให้ได้กำไรหน่อยจะเป็นอะไรไป ยังไงฉันมันก็ไม่ใช่พี่ชายแท้ๆ ของเธออยู่แล้ว อย่าอินมาก “

พูดจบประโยคอัศวินก็ผลักตัวพิมพ์ดาวที่เขาจับเอาไว้ให้ผละออกเบาๆ ก่อนจะเดินกลับเข้าคฤหาสน์ไปคนเดียวไม่รอเธอ

วันนี้เขาไม่มีอารมณ์จะทำเรื่องอย่างว่าเพราะพรุ่งนี้มีประชุมแต่เช้าและนี่ก็ดึกมากแล้ว

อัศวินไม่รู้เลยว่าถ้อยคำใจร้ายนั้นทำให้พิมพ์ดาวยืนน้ำตาไหลซึมออกมาท่ามกลางความมืดของคฤหาสน์หลังใหญ่

คนไม่รักก็คือไม่รัก... คงไม่มีประโยชน์ถ้าพิมพ์ดาวจะมอบใจและกายให้เขา เธออยากจะลืมลบภาพความทรงจำต่างๆ ที่เคยได้อยู่ด้วยกัน แต่มันก็ทำไม่ลง

พิมพ์ดาวในตอนนี้หลงรักอัศวินผู้เป็นพี่ชายบุญธรรมเข้าซะแล้ว...

แม้พี่จะใจร้ายแค่ไหน แต่พิมพ์ก็จะยังรักพี่ค่ะพี่วิน