Chapter 11 เป็นของพี่วิน

Chapter 11

เป็นของพี่วิน

“จะไปไหนไม่ได้คืนนี้ เธอต้องมานอนอ้าขาให้ฉันเอา"

“!?”

เมื่อได้ยินแบบนั้นพิมพ์ดาวก็ถึงกับหน้าซีดเซียว เธอจำความรู้สึกหลังจากตื่นนอนในวันนั้นได้ดี

ร่างเล็กบอบช้ำไปทั้งตัว หากต้องโดนกระทำแบบนั้นอีกคงจะไปเรียนไม่ไหวแน่

“ไม่เอาแล้วค่ะ แค่นั้นก็น่าจะพอแล้ว”

เพียงแค่ใช้ปากให้กับผู้เป็นพี่ชายเธอก็เขินอายมากพอแล้ว ไม่อยากทำไปมากกว่านั้นกลัวจะมองหน้าเขาไม่ติดในภายหลัง

“มาขนาดนี้แล้ว ยังจะกลัวอะไรอีก”

เพียงพูดจบประโยคร่างสูงก็ดึงมือเล็กนั้นให้ลงมานอนอยู่บนเตียงก่อนจะกระโดดขึ้นคร่อม

“พี่วิน!”

หน้าสวยขึ้นเป็นรอยริ้วแดงด้วยความเขินอาย น้ำคาวสีขาวขุ่นยังคงคละคลุ้งติดอยู่ในปากจนเธอต้องกลืนเข้าไป

พิมพ์ดาวหลับตาปี๋ทำหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

“อ่า..”

มือหนาชักหัวเห็ดขึ้นลงสักสองสามที หัวเห็ดสีแดงก่ำถูเข้าที่ร่องสวาทฉ่ำแฉะ

“อ๊าา”

เสียงครางหวานดังขึ้นเมื่อได้รับสัมผัสจากผู้เป็นพี่ชาย

“อ่า ฉันจะเสียบเข้าไปแล้วนะพิมพ์ดาว”

“อื้อ มะ..”

พิมพ์ดาวที่กำลังจะปฏิเสธไม่อาจพูดอะไรได้เพราะว่ามันไม่ทันแล้ว...

แพนตี้ตัวน้อยสีขาวสะอาดตาและกระโปรงพลีทนักศึกษาสีดำถูกถอดออกไป

อัศวินยัดแท่งลำร้อนเข้ามาเต็มร่องสวาทฉ่ำแฉะ

แท่งเอ็นร้อนครูดไปมากับกลีบสวาท น้ำสีใสไหลเจิ่งนองออกมา

“อ๊าาา”

ร่างเล็กแดดิ้นไปมา ส่วนมือก็กำผ้าปูที่นอนเอาไว้แน่น มันทั้งเสียว ทั้งตอด หนึบหนับไปหมด

“อ่า ซี้ด แน่นฉิบ!”

เสียงแหบพร่าอดที่จะสบถออกมาไม่ได้เมื่อโดนร่องสวยบีบรัดแน่น

“อื้ออ พี่วินนน..”

เสียงหวานครวญครางด้วยความเสียวสวาท ในวันนั้นเธอเมาจึงไม่รู้สึกตัว แต่ในวันนี้เธอได้รับสัมผัสนั้นเต็มๆ

สัมผัสจากแท่งลำร้อนที่กระแทกเข้ามาภายในร่องสวาทสีหวานฉ่ำแฉะ

น้ำสีใสไหลเจิงนองออกมาจนเลอะผ้าปูที่นอน

“อ่าา”

เสียงครางแหบพร่าสลับไปมากับเสียงครางหวานฉ่ำ

อัศวินกระหน่ำกระแทกสะโพกสอบเข้าออกตอกลงร่องสวาทอยู่ไม่หยุด

พิมพ์ดาวอ้าขาออกกว้างเพื่อรองรับสัมผัสนั้นอย่างไม่นึกรังเกียจ กลับรู้สึกดีแบบแปลกๆ ด้วยซ้ำ

พึ่บบ

“อ๊ะ พะ พี่วิน”

พิมพ์ดาวตกใจที่จู่ๆ อัศวินก็พลิกตัวเธอขึ้นให้หันก้นไปทางเขา

เขาจับเอวคอดดึงเข้ามาแล้วแทงลำเอ็นร้อนเข้าไปจนมิดด้าม

“อ๊าาา”

พิมพ์ดาวที่อยู่ในท่าคลานเข่าบนเตียงถึงกับร้องออกมาเสียงดังเมื่อโดนกระหน่ำซอยด้วยลำเอ็นร้อน

“อ่า ซี้ดด”

อัศวินเอื้อมมือไปจับไหล่มนทั้งสองข้างเอาไว้กระหน่ำกระแทกสะโพกสอบอย่างแรง

ตั้บ ตั้บ ตั้บ

เสียงเนื้อหน้าขาแกร่งกระทบกับสะโพกกลมอยู่ไม่หยุด เนื้อสะโพกอวบอัดของสาวน้อยวัยยี่สิบรองรับแรงกระแทกจากพี่ชายบุญธรรมได้เป็นอย่างดี

“ซี้ดด อู้ย พี่วิน”

เสียงเล็กครางหวานอยู่ไม่หยุด ใบหน้าสวยเงยขึ้นซู้ดปาก

“อ่า แน่นมากพิมพ์ อืออ”

อัศวินยังคงรัวแรง ไม่คิดเลยว่าร่องสวาทของน้องสาวตัวเองจะตอดหนึบหนับได้ขนาดนี้

“อื้อ พะ พิมพ์จะไม่ไหวแล้วนะคะ..”

พิมพ์ดาวครางเสียงอ่อน เธอรู้สึกจะไม่ไหวจริงๆ เป็นความรู้สึกที่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าคืออะไร

“ซี้ดดด ฉันใกล้แล้ว อ่า!”

ป้าบบ!

“อ๊า!”

มือหนาเลื่อนมาตีสะโพกกลมจนขึ้นเป็นรอยริ้วแดง พิมพ์ดาวถึงกับต้องครางขึ้นด้วยความเสียวซ่าน

มือหนาดึงไหล่มนเอาไว้ข้างหนึ่งส่วนมืออีกข้างก็ดึงข้อมือของพิมพ์ดาวเอาไว้ก่อนจะกระหน่ำรัวกระแทกสะโพก

หน้าขาแกร่งกระทบเข้ากับสะโพกกลมมนดังตั้บๆ ไปทั่วห้อง

“อ๊า อ๊า อ๊ะ อู้ยย”

เสียงครางหวานดังขึ้นไม่หยุดสลับกับเสียงจังหวะการกระแทกพร้อมเสียงลมหายใจหอบถี่ของหนุ่มสาวทั้งคู่

“อ่า ฉันจะเสร็จ ซี้ดด!”

“อ๊าาาาา”

หลังจากกระหน่ำกระแทกสะโพกอย่างรุนแรงในที่สุดน้ำสีขาวขุ่นก็ถูกฉีดพ่นพุ่งเข้าสู่ร่องสวาทเต็มๆ

พิมพ์ดาวรีบคลานเดินหน้า ให้ร่องสวาทแยกออกกับลำเอ็นร้อน

“อื้ออ”

ร่างเล็กหมดแรงนอนระทวยรวยแรง

เธอนอนคว่ำลงกับที่นอน ใบหน้าสวยคว่ำลงกับหมอน

น้ำสีใสไหลซึมออกมาไม่น้อยจากร่องสวาทสีสวย

อัศวินชักแท่งลำขึ้นลงสักสองสามทีให้พ่นน้ำออกจนหมด เขามองพิมพ์ดาวที่นอนคว่ำหมดแรงก่อนจะพูดออกมา

“กลับไปนอนห้องเธอซะ”

เมื่อเสพสมกายของหญิงสาวจนเต็มที่ พิมพ์ดาวก็หมดประโยชน์ขึ้นมาในทันตา

เรื่องอะไรจะต้องให้เธอมานอนในห้องของเขาล่ะ

“พิมพ์หมดแรงค่ะ...”

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างหมดแรง เหมือนโดนสูบวิญญาณไม่มีแรงแม้แต่จะเดิน

“แต่นี่มันห้องฉัน”

ได้ยินถ้อยคำใจร้ายแบบนั้นพิมพ์ดาวก็นึกน้อยใจ เมื่อครู่นี้เธอเพิ่งจะตกเป็นของเขาอย่างเต็มตัว อย่างยินยอมพร้อมใจ

แต่พอหมดผลประโยชน์ เสพสมตัวเธอจนพอใจก็กลับผลักไล่ไสส่งกันเหมือนหมูเหมือนหมา

“ทำไมพี่วินต้องใจร้ายกับพิมพ์ด้วย ไหนว่าถ้าพิมพ์ยอมนอนด้วยจะทำเหมือนพิมพ์เป็นน้องสาวแท้ๆ ไงคะ”

“เชื่อแบบนั้นเหรอ?”

“!?”

พิมพ์ดาวตกใจที่ได้ยินแบบนั้น คิดว่าถ้ายอมเขา เขาคงจะญาติดีและมองเธอเป็นน้องสาวแท้ๆ บ้าง

เธอคงโง่เองที่เชื่อคนอย่างอัศวิน...

“พี่วิน...”

ร่างเล็กยันตัวลุกขึ้นแล้วหันมามองหน้าเขาที่ยืนอยู่ข้างเตียง

“ออกไปจากห้องฉันซะ เดี๋ยวเช้ามาแม่บ้านเห็นแล้วจะเรื่องใหญ่”

“พี่วินใจร้าย!”

“ออกไป”

น้ำเสียงกดดันของอัศวินทำให้พิมพ์ดาวรู้ว่าเขาจริงจัง ไม่ได้ล้อเล่น

“พี่วินเห็นคนอื่นสำคัญกว่าความรู้สึกของพิมพ์เหรอคะ”

พิมพ์ดาวรู้สึกหมดแรง ทั้งแรงกายและแรงใจ อัศวินไม่เคยรักเธอเลยสักนิด

แคร์แม่บ้านมากกว่าความรู้สึกของเธอที่เป็นน้องสาว ซึ่งตอนนี้เป็นมากกว่าน้องสาวซะอีก

“ความรู้สึกของเธอมันไม่ได้มีค่าอะไร มันไม่ได้สำคัญสำหรับฉัน”

“พี่วิน...”

ดวงตากลมโตสั่นระริกแล้วจ้องหน้าเขา ไม่คิดเลยว่าอัศวินจะใจร้ายได้ถึงเพียงนี้

“ออกไป ไว้ฉันต้องการจะเรียก”

“พิมพ์ไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่านะคะ ไม่ใช่คนที่พี่วินอยากได้เมื่อไหร่ก็มา”

พิมพ์ดาวพูดเสียงสั่น รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ

“แล้วที่ทำอยู่นี่ไม่ใช่?”

“ฮึกๆ”

ร่างที่นั่งอยู่บนเตียงแล้วจ้องหน้าเขาเริ่มสั่นสะท้านไปทั้งกาย

“ออกไปซะพิมพ์ดาว ที่นี่ไม่ใช่ห้องของเธอ... มันไม่ใช่ที่ของเธอ”

เมื่อได้ยินถ้อยคำใจร้ายร้ายแบบนั้นพิมพ์ดาวก็รีบลุกขึ้นจากเตียงแล้วหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ก่อนจะเดินกลับห้องของตัวเองไปด้วยร่างกายที่แสนจะช้ำไปทั้งตัว

ช้ำทั้งกาย ช้ำทั้งใจ...