บทที่ 5/2

@บ้านรัตนเดชากุล

"แน่ใจแล้วหรอลลินลูก แม่ว่าเราแค่ยอมขายทุกอย่าง แล้วไปตั้งต้นกันใหม่ดีกว่าไหม"

ขจีมองลูกสาว ที่กำลังจดบางสิ่งยุกยิกในสมุดมานานราวสองชั่วโมง แต่ก็ยังไม่เสร็จดี

"ลินตัดสินใจแล้วค่ะคุณแม่คุณพ่อ ท่านเกริกบอกว่าสัญญานี้แค่สามปี เงินสี่ร้อยกว่าล้านจะยอมยกเป็นโมฆะ ถึงเวลาก็แค่ไปเซ็นยกเลิกหนี้และเซ็นใบหย่าค่ะ"

การตัดสินใจในครั้งนี้ถูกคิดมาอย่างถี่ถ้วน ต่อให้ในสามปีนี้จะต้องลำบากแค่ไหน ก็ตัดสินใจแล้วว่าจะกัดฟันทนให้ได้ เพื่อแลกกับอิสระของครอบครัว

"พ่อกับแม่ไม่เห็นด้วย ของพวกนี้เป็นของนอกกาย แต่ลูกมีชีวิตจิตใจ พ่อทำไม่ได้"

ศันต์พูดเสียงจริงจัง

"ผู้ชายที่จะเป็นสามีลูก ต้องเป็นคนที่ดี และเป็นคนที่ลูกรัก พ่อจะโทรไปคุยกับท่านเกริก ขอยกเลิกสัญญาไร้สาระนี่เอง"

"คุณพ่อคะ"

ลลินภัทรผละสายตาจากสมุด เงยหน้าขึ้นสบตาพ่อและแม่อย่างจริงจัง

"คุณพ่อคุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ ลินขอเวลาแค่สามปี แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นปกติเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น แต่ตอนนี้ขอให้ลินช่วยให้พวกเราผ่านเรื่องนี้ไปให้ได้ก่อนเถอะนะคะ"

ความหัวรั้น และเอาแต่ใจของลลินภัทร เป็นที่รู้ดีกันถ้วนหน้า ต่อให้ใครเอาโซ่มาล่าม จับขังเอาไว้เหมือนนักโทษ ก็ไม่มีทางจะหยุดเอาไว้ได้

"ลลิน คิดดีๆ นะลูก เรื่องแต่งงาน เรื่องคู่ชีวิตเป็นเรื่องใหญ่ สมบัติพัสถานพวกนี้เทียบกับชีวิตทั้งชีวิตของลูกผู้หญิงคนนึงไม่ได้เลย"

"แต่สำหรับลิน เงินสำคัญที่สุดค่ะคุณแม่"

"ลลิน"

ศันต์ปรามเสียงเครียด

"ลินพูดจริงค่ะคุณพ่อ เพราะฉะนั้นปล่อยให้ลินจัดการปัญหานี้ให้จบเถอะนะคะ หนี้มากมายพวกนั้นส่วนนึงก็เป็นเพราะลิน จะให้มองดูทุกอย่างที่คุณปู่คุณย่าสร้างมาหายไปกับตา ลินทำใจไม่ได้จริงๆ ค่ะ"

ภาพของคุณหญิงนฤมล และคุณชายพิทักษ์ ปู่และย่าเมื่อเกือบยี่สิบปีก่อน ยังติดค้างอยู่ในความทรงจำไม่เลือนลาง

'ทุกอย่างของบ้านเรา วันนึงก็จะตกเป็นของลลิน หลานคนสวยของปู่ หลานปู่จะได้ไม่ลำบาก'

'ย่าเก็บเครื่องเพชรสวยๆ เอาไว้ให้ลลินเยอะแยะเลย โตขึ้นเลือกไปใส่บ่อยๆ เลยนะลูกนะ'

"เดือนหน้าลินต้องขึ้นไปที่แม่ห้องสอนแล้ว แทนที่จะห้ามหรือทำให้ลินลำบากใจไปมากกว่านี้ ลินว่าคุณพ่อคุณแม่เปลี่ยนเป็นสอนให้ลินใช้ชีวิตอยู่รอดปลอดภัย ในบ้านวัฒนเกียรติตลอดสามปีนี้แทนดีกว่านะคะ"