EP : 1 ใครสวยกว่ากัน

“เฮ้อ เพราะนายเป็นแบบนี้ไงไฟ ฉันถึงได้เลิกกับนาย” หญิงสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับชายหนุ่มที่ก้มหน้ามองมือถือ เอ่ยขึ้นด้วยความเหนื่อยใจ

วันนี้เธอก็แค่มาที่คาเฟ่เพื่อสั่งเครื่องดื่ม แต่ไม่คิดว่าจะมาเจอแฟนเก่าที่เลิกกันไปนานแล้ว

ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมาแล้วมองหญิงสาวที่กำลังพูดกับตัวเอง หญิงสาวคนนี้คือแฟนเก่าของเขาเมื่อปีที่แล้ว ที่บอกเลิกกันเพราะเขามันน่าเบื่อ เธอก็เลยขอเลิกแล้วไปคบกับผู้ชายที่ทำงานด้วยกัน

ไฟไม่ได้ตอบหญิงสาว เขาก้มหน้าลงแล้วอ่านนิยายต่อ เหมือนกับว่าอีกฝ่ายไม่มีค่าพอให้เขาไปสนใจ

“ฉันบอกแล้วถ้านายยังอ่านนิยายงี่เง่านั้นอยู่อีก นายคงหาแฟนไม่ได้หรอก” หญิงสาวเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นไฟไม่สนใจเธอ เขายังคงเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอหลงผิดคบกับเขาตั้งนานได้ยังไงกัน เขาไม่มีอะไรดีนอกจากหน้าตาเลยสักนิด

“จริงสิ อีกสามพวกเราจะมีงานเลี้ยงรุ่นกันที่โรงแรมของน้ำชานะ นายก็ไปด้วยล่ะ พาแฟนมาด้วยล่ะ หวังว่านายจะหาแฟนได้ทันก่อนที่จะไปงานเลี้ยงรุ่นนะ” หญิงสาวเอ่ยบอกพลางมองไฟอย่างไม่ชอบใจนัก แม้ว่าจะคบกันมาเกือบเจ็ดปีตั้งแต่เรียนมัธยมด้วยกัน จนเรียนจบมหาลัยและทำงานได้แล้ว ไฟก็ไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิดเดียว

ตอนนั้นที่คบกันก็เห็นว่าอีกฝ่ายน่ารักดี แต่พอเธอโตขึ้นก็ได้รู้ว่าเขามันน่าเบื่อ พอไปฝึกงานก็ทำให้เจอกับหัวหน้าฝึกงาน ทำให้เธอรู้ว่าตัวเองต้องการอะไร สุดท้ายเธอก็เลิกกับไฟ

“อืม” ไฟครางตอบหญิงสาว อย่างไม่สนใจนัก

“ที่รัก รอนานมั้ย” ชายหนุ่มอีกคนเดินเข้ามา ก่อนจะพูดขึ้นแล้วมองชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้ามองมือถืออยู่ พร้อมกับเลิกคิ้วแล้วมองแฟนสาวของตัวเองว่าคนนี้ใคร

“ไม่ค่ะ นี่ไฟ เพื่อนตั้งแต่มัธยมค่ะ” แตงกวาตอบแฟนหนุ่มด้วยรอยยิ้มหวาน ก่อนจะหันมองไฟครู่หนึ่งแล้วเอ่ยบอก โดยไม่พูดถึงเรื่องแฟนเก่า

“อ๋อ สวัสดีครับ” ชายหนุ่มพยักหน้ารับก่อนจะทักทายไฟกลับไป

“อืม” ไฟครางตอบแค่นั้น ไม่ได้พูดอะไรต่ออีก เพราะกำลังอ่านนิยายอยู่ เขาต้องการสมาธิ

“เขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ พี่ไม่ต้องไปสนใจเขาหรอก น่าเบื่อ นี่อย่าลืมละ พาแฟนไปด้วยนะ” แตงกวาเอ่ยบอกแฟนหนุ่มของตัวเอง ก่อนจะหันบอกไฟที่ยังคงก้มหน้าก้มตาอ่านนิยายในมือถือเหมือน ไม่ว่าจะตอนไหน เขาก็อ่านนิยายตลอด ไม่คิดจะทำอย่างอื่นเลยสักนิด

“ที่รัก รอมิรินนานหรือเปล่าคะ” หญิงสาวที่พึ่งเดินเข้ามาในร้านเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินมากอดคอไฟจากทางด้านหลัง พลางเกยคางไว้บนไหล่หนาแล้วมองไปยังหน้าจอมือถือ

แตงกวาที่เห็นก็ตกใจเล็กน้อย พลางมองหญิงสาวที่มาใหม่ก็รู้สึกว่าไม่ถูกต้อง ผู้หญิงคนนี้ดูดีมาก จนเธอยังรู้สึกตัวเองด้อยค่าไปเลยเมื่อเทียบกับเธอ ไฟไปรู้จักกับผู้หญิงแบบนี้ได้ยังไง ตลอดเวลาที่รู้จักกันมา เขาไม่สนใจอะไรนอกจากนิยายเลยนี่น่า กว่าเธอจะคบกับเขาได้ก็ใช้เวลาตามจีบนานพอสมควร

“ไม่” ไฟตอบพลางเงยหน้ามองหญิงสาวที่เขารู้จักมานานแล้ว และความสัมพันธ์ของพวกเขาแปลกนิดหน่อย

“นี่ใครเหรอ” มิรินแสร้งเอ่ยถามเมื่อเห็นทั้งสองคน เธอรู้จักหญิงสาวอีกคนดี เพราะเป็นแฟนเก่าของไฟ

“เพื่อน” ไฟเอ่ยบอกแล้วเงยหน้าขึ้นมองมิริน

“อ่า สวัสดีค่ะ” มิรินพยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยทักทายทั้งสองด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อแตงกวาเป็นเพื่อนไฟ” แตงกวาเอ่ยบอกกับหญิงสาว และมีความรู้สึกไม่ชอบใจแปลกๆ

“สวัสดีค่ะ ฉันมิรินแฟนของไฟ” มิรินเอ่ยบอกแตงกวาด้วยรอยยิ้ม โดยที่ยังไม่ผละออกมาจากไฟ

“ฉันพึ่งรู้ว่านายมีแฟนแล้ว งั้นก็ดี หวังว่านายจะพามิรินไปงานเลี้ยงรุ่นด้วยนะ ขอตัวก่อน” แตงกวาที่ได้ยินก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาแล้วหันมาพูดกับไฟ แล้วเดินควงแขนกับคนรักของตัวเองออกจากคาเฟ่ไปทันที โดยไม่คิดจะไปสั่งเครื่องดื่มเลยสักนิด

“เอาเรื่องนะเนี่ย ว่าแต่ไฟจะไปงานเลี้ยงจริงเหรอ” มิรินที่เห็นทั้งสองเดินออกจากร้านไปแล้ว ก็ผละตัวออกมาแล้วเดินไปนั่งเก้าอี้ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับไฟ ก่อนจะเอ่ยถามชายหนุ่มที่กำลังใช้สมาธิให้การอ่านนิยายเป็นอย่างมาก

“ดูก่อน” ไฟเอ่ยบอกก่อนจะเก็บมือถือแล้วมองมิริน

“อะไร จะชวนเข้าห้องเหรอที่รัก” มิรินเอ่ยถามพร้อมกับยิ้มออกมาอย่างกรุ้มกริ่ม เมื่อเห็นสีหน้าของไฟ

“อืม”

“พึ่งมา ก็จะชวนเข้าห้องเลยเหรอ” มิรินเอ่ยถามยิ้มๆ เมื่อได้ยินคำตอบจากไฟ

“ไม่ไป” ไฟเอ่ยถามมิรินทันที เมื่อถูกถามแบบนั้น

“เดี๋ยวไปสั่งน้ำก่อนแล้วค่อยกลับห้อง” มิรินเอ่ยบอกก่อนจะเดินไปสั่งน้ำ แล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม

“มีอะไร” เมื่อกลับมานั่งมิรินก็เอ่ยถามไฟที่จ้องเธออยู่นานผิดปกติ

“เปล่า” ไฟตอบ พลางนั่งอ่านนิยายที่ตัวเองอ่านค้างอยู่ต่ออีกครั้ง

“นี่” มิรินที่เห็นว่าไฟตั้งใจอ่านนิยายก็อดไม่ได้ที่จะกวนเขา

ไฟขมวดคิ้วแล้วเงยหน้าขึ้นมาเล็กน้อย เพื่อมองมิรินที่ตอนนี้นั่งไขว้ห้างกอดอกมองเขาอยู่แล้วก็ยิ้มออกมา ก่อนจะพูดขึ้น

“ระหว่างมิรินกับแตงกวาใครสวยกว่ากัน”

“เธอ” ไฟตอบแค่นั้น

“ตอบได้ดี ไปกันเถอะ” มิรินยิ้มอย่างชอบใจ แล้วเอ่ยบอกไฟ ก่อนจะรับแก้วจากพนักงานที่เดินถือน้ำมาให้เธอ

“เธอ กลับบ้านวันไหน” ไฟลุกขึ้นก่อนจะเอ่ยถาม เพราะมิรินบอกว่าจะกลับบ้านที่ต่างจังหวัด

“ไม่รู้สิ ขอดูก่อน ทำไม คิดถึงมิรินเหรอ” มิรินตอบก่อนจะเอ่ยถามไฟ พลางกอดแขนอีกฝ่ายตามความเคยชิน

“อืม” ไฟครางตอบสั้นๆ

“แต่มิรินคิดว่าไฟคิดถึงอย่างอื่นมากกว่านะ” มิรินเอ่ยอย่างรู้ทัน พลางยิ้มเมื่อไฟไม่พูดอะไรต่ออีก

“คนหื่น” มิรินเอ่ยว่าไฟเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

“เธอนั่นแหละ” ไฟเอ่ยบอก ก่อนจะพามิรินเดินไปขึ้นรถที่อยู่ไม่ไกล

“อย่าโบ้ย” มิรินเอ่ยพลางรีบขึ้นรถแล้วปิดประตู ก่อนที่ไฟจะพูดอะไรต่อ

“มองทำไม ขับรถออกไปสิ” มิรินเอ่ยเมื่อไฟขึ้นรถมาก็เอาแต่มองเธอไม่หยุด

ไฟไม่หยุดอะไรออกไป แต่ละสายตาจากมิรินแล้วขับรถกลับคอนโดของเขา