Chapter 7 กับดักสัญญา

วันต่อมา

@ บริษัท RM CAR

ฉันเดินเชิดหน้า มั่นๆ เข้าตึก RM CAR เพื่อมาเซ็นสัญญา วันนี้ฉันเลือกใส่เดรสสั้นสีขาวเปิดไหล่ สวมรองเท้าส้นสูงสีแดง

"คุณนิลินใช่ไหมคะ?" เมื่อฉันเดินเข้ามาภายในตึก ก็มีพนักงานต้อนรับเอ่ยถามฉันทันที

"ใช่ค่ะ"

"งั้นเชิญทางนี้เลยค่ะ" จากนั้นพนักงานต้อนรับของ RM CAR ก็เดินนำพาฉันไปที่ห้องตกแต่งหรูหราด้วยกระจกบานใส

ก๊อกๆ

"คุณนิรุตคะ คุณนิลินเธอมาแล้วค่ะ" พนักงานคนนั้นเอ่ยบอกชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ภายในห้อง

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ชายวัยกลางคนที่นั่งอยู่ภายในห้องด้วยความนอบน้อม

“สวัสดีครับคุณนิลิน เชิญนั่งครับ” ชายวัยกลางคนผายมือให้ฉันนั่งตรงข้ามกับเขา

"ขอบคุณค่ะ"

"นี่ครับ...หนังสือสัญญาว่าจ้างคุณนิลินเป็นพริตตี้ประจำที่ RM CAR" คุณนิรุตเขาเลื่อนหนังสือสัญญามาให้ฉัน จากนั้นฉันก็หยิบเอกสารขึ้นมาอ่านคร่าวๆ จนกระทั่งเจอข้อความตัวหนังสือเล็กมากๆ ระบุไว้ว่า หากผู้รับจ้างยกเลิกสัญญาก่อนกำหนดจะต้องชดใช้ค่าเสียหายให้แก่ RM CAR เป็นจำนวนเงินมูลค่าไม่ต่ำกว่าสิบล้านบาทหรือชดใช้ค่าเสียหายตามจำนวนที่ผู้ว่าจ้างเรียกร้อง

"เอ่อ...คุณนิรุตคะ"

"ครับ"

"ถ้าลินยกเลิกสัญญาก่อนกำหนดจะต้องชดใช้ค่าเสียหายเป็นเงินสิบล้านบาทเลยเหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามคุณนิรุตด้วยน้ำเสียงตื่นตกใจ เมื่อฉันเห็นเงื่อนไขในสัญญา... ใครเป็นคนร่างสัญญาฉบับนี้ขึ้นมาเนี่ย หน้าเลือดจริงๆ เลย ฉันได้แต่คิดในใจ...

"ใช่ครับคุณนิลิน "

"....."

"คุณนิลิน โอเคกับเงื่อนไขในสัญญาไหมครับ?" คุณนิรุตเขาเอ่ยถามฉันออกมาเพราะเขาเห็นฉันมีสีหน้ากังวล แล้วฉันมีทางเลือกอื่นไหมล่ะ นอกจากยอมตกลงเซ็นสัญญาเพราะตอนนี้ฉันต้องการที่จะใช้เงินจริงๆ และอีกอย่างฉันคงไม่คิดอะไรบ้าๆ ยกเลิกสัญญาก่อนกำหนดหรอกมั้ง จนกระทั่งให้ RM CAR ฟ้องร้องค่าเสียหายจากฉันหรอกนะ

“ตกลงค่ะ” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่ฉันจะจรดปลายปากกาเซ็นชื่อลงบนสัญญา

"ยินดีที่ได้ร่วมงานนะครับคุณนิลิน"

"ยินดีเช่นกันค่ะ"

“นี่ครับเช็คเงินสดห้าล้านบาท ”

“ขอบคุณค่ะ"

เมื่อฉันเซ็นสัญญากับ RM CAR เรียบร้อย จากนั้นฉันก็เดินออกมาจากตึก RM CAR ก่อนที่ฉันจะหยิบโทรศัพท์โทร. หาพ่อของฉันทันที

ตืด

"ฮัลโหลค่ะพ่อ"

(ว่าไงลูก)

"บ่อนที่พ่อติดหนี้อยู่ที่ไหนคะ?"

(หนูมีอะไรหรือเปล่าลูก?)

"หนูจะไปเคลียร์หนี้ค่ะพ่อ ตอนนี้หนูหาเงินได้แล้ว"

(แล้วหนูไปหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนล่ะลิน) พ่อฉันเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตกใจ ที่ฉันสามารถหาเงินห้าล้านได้ภายในเวลาไม่กี่วัน

"เดี๋ยวหนูกลับไปเล่าให้ฟังนะคะพ่อ"

(แล้วหนูจะไปกับใครล่ะลูก?)

"หนูจะไปกับพลอยใสค่ะ" ขอโทษนะพ่อที่ต้องโกหก ฉันได้แต่เอ่ยขอโทษพ่อในใจ

(บ่อนอยู่ที่ XX....)

"ค่ะพ่อ" จากนั้นฉันก็วางสายและขับรถไปที่บ่อนตามที่อยู่ที่พ่อของฉันบอกทันที ที่ฉันเลือกที่จะไปคนเดียวเพราะไม่อยากให้ใครมาเดือดร้อนกับเรื่องภายในครอบครัวของฉันไปด้วย