สักวารัก อาบแผ่นดิน

1.0M · จบแล้ว
ดาวตา
555
บท
525.0K
ยอดวิว
9.0
การให้คะแนน

บทย่อ

การทะลุมิติคราหนึ่งของเฟิ่งหมิงชี กลายเป็นจวิ้นจู่ผู้มีโฉมหน้าอันอัปลักษณ์ซ้ำยังไร้ความสามารถแห่งเป่ยฉี แต่ปางก่อน เป็นคุณหนูผู้เอาแต่ใจ อาศัยบารมีของพ่ออยู่เหนือกว่าคนอื่น ถูกบังคับให้แต่งงานกับเทพสงครามอันดับหนึ่งแห่งเป่ยฉี ไม่คาดว่า จะมีวันนี้ ตระกูลล้ำละลาย จากที่เคยอยู่ที่สูงตกต่ำลงมาอย่างไม่เหลืออะไร นังดอกบัวขาวอยากคิดทำลายชื่อเสียงและเกียรติยศนางอย่างไม่เหลือชิ้นดี?วงศ์ตระกูลตกต่ำใครใครก็รังแก?ครอบครัวก็ต้องช่วยเกื้อหนุน ความแค้นก็ต้องชำระ อำนาจจักรพรรดิข่มเหงข้า เขาเกิดใหม่มาอย่างสมบูรณ์แบบ แบบที่เอื้อมไม่ถึง แต่ชายผู้ที่ว่าเฉยเมยไม่สนใจนาง กลับตามนางมาตลอดทางจนถึงตอนเหนือ ขวางนางเอาไว้:“น้องหญิงชี เจ้าลืมของ” เฟิ่งหมิงชี:“ไม่มีนี่” มู่หรงเซียว:“มีสิ เจ้าลืมข้าเอาไว้ และยังมี......” พอสิ้นเสียง ข้างหลังผู้ชายก็มีหนูน้อยน่ารักผิวขาวอมชมพูสองคนโผล่ออกมา “ท่านแม่ ยังมีพวกเราจ้ะ” เฟิ่งหมิงชี:“……”

นิยายจีนโบราณนิยายย้อนยุคนางเอกเก่งพระชายาจีบเมียเก่า

บทที่ 1 สวมร่างเป็นนางสนมถูกทิ้ง

“เฟิ่งหมิงซีเจ้าทนความโดดเดี่ยวไม่ไหวถึงเพียงนี้แล้วหรือ?”

“แม้แต่บ่าวรับใช้ผู้หนึ่งก็ต้องตาเจ้าได้ งั้นข้าก็จักสนองความต้องการให้เจ้าเอง”

เฟิ่งหมิงซีปวดหัวอย่างหนัก ครั้นลืมตาขึ้น ภาพฉากตรงหน้าก็ทำนางตื่นตระหนกขึ้นทันใด

ชายร่างสูงใหญ่โอบอุ้มนางเอาไว้ นัยน์ตาทั้งสองแฝงเต็มไปด้วยความขยะแขยงและเกลียดชัง

ทันใดนั้น นางก็รู้สึกถึงหนักอึ้งอยู่บนร่าง ราวถูกกดทับเสียจนนางหายไม่ออก

เฟิ่งหมิงซีแทบไม่อยากจะเชื่อ นางพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลังแล้ว แต่ทว่าร่างกายนี้ช่างอ่อนแรงเสียยิ่งนัก

ครั้นจะเปล่งเสียงเอื้อนเอ่ยในลำคอกลับเจ็บปวดเหลือเกิน ราวกับว่าโดนมีดทิ่มแทง

นี่มันเกิดอันใดขึ้น?

หรือว่านางเป็นใบ้ไปแล้ว?

ถูกคนป้อนยาพิษจนเป็นใบไปแล้วงั้นหรือ?

เฟิ่งหมิงซีแทบจะกระอักเลือดออกมา โกรธจะตายอยู่แล้ว พลางดิ้นรนอย่างสิ้นหวัง

หารู้เลยไม่ว่ามันเกิดอันใดขึ้น

ความอัปยศอันหนักหน่วง ความเจ็บปวดทรมานนี้ พรรณนาได้เพียงว่าอนาถอย่างไร้มนุษยธรรม นางเจ็บปวดเสียจนจะหมดสติไป

ชายผู้นั้นยืนขึ้น แล้วมองลงมาที่นางด้วยความเหยียดหยาม และเอ่ยกับนางด้วยความเกลียดชังอย่างแสนสาหัส “เพื่อจะแต่งกับข้า เจ้าได้เล่นอุบายใส่ข้า ทำร้ายเสด็จแม่ข้าจนหมดสติไม่ฟื้น”

“วันนี้ข้าจักให้เจ้าได้ลิ้มรสชาติของการตายทั้งเป็น”

“พวกเจ้า ถ่ายทอดคำสั่งข้าออกไป นับแต่นี้ จวนเลี่ยอ๋องจักไม่มีหวางเฟย นางเฟิ่งยั่วยวนบ่าวใช้ไร้ความละอายใจ ยินดีรับโทษ แต่นี้ต่อไปลดตัวลงเป็นแค่นางบำเรอ ปลดยศหวางเฟยและความโปรดปรานทั้งหมด กักขังอยู่ในเรือนซิงเยว่ ไม่ได้รับอนุญาตจากข้า ผู้ใดก็ห้ามเข้าเยี่ยม!”

กล่าวขาดคำ ก็จากไปไม่หันกลับ เห็นเพียงแต่แผ่นหลังอันเลือนราง

ทิ้งให้แต่เฟิ่งหมิงซีนอนหายใจรวยริน เจ็บปวดทั่วร่างจนแทบขาดใจ

เฟิ่งหมิงซีงุนงงขึ้นทันใด หวางเฟยผู้แอบคบชู้ที่เขาเอ่ยถึงนั้นคือนาง?

ขณะเดียวกัน ภายในหัวกลับปรากฏภาพขึ้นมานับไม่ถ้วน ความทรงจำที่ไม่ใช่ของตนนั้นต่างไหลหลั่งเข้ามาดุจสายน้ำ

เดิมทีนางเป็นหมอในยุคศตวรรษที่ 21 แต่กลับข้ามมิติมางั้นหรือ?

ยังข้ามมิติมาเป็นหวางเฟยผู้ไร้สมองที่แอบคบชู้

เจ้าของร่างเดิมมีฐานะสูงส่ง เป็นจวิ้นจู่แห่งจวนเฟิ่งอ๋อง วึ่งเป็นอ๋องที่ต่างเชื้อสายกับราชวงศ์

รักใคร่มู่หรงเซียวมาตั้งแต่เด็กๆ เพื่อจะได้แต่งงานกับเขาตามปรารถนา ในงานเลี้ยงคราก่อนนั้นเจ้าของร่างเดิมเล่นอุบายใส่มู่หรงเซียว

เดิมทีมู่หรงเซียวเดิมนั้นไม่ยินยอมแต่งกับนาง แต่เจ้าของร่างเดิมนี้อาศัยอำนาจอันใหญ่โตแห่งแคว้นเป่ยฉีของเสด็จพ่อตน ในมือกุมอำนาจทหารของราชวงศ์ จึงได้ทูลขอองค์ฮ่องเต้ให้ประทานการสมรส

คำสั่งกษัตริย์ยากขัดขืน มู่หรงเซียวมิอาจขัดการสมรส

เจ้าของร่างเดิมรอคอยสมรสกับชายในดวงใจอย่างเบิกบานสะทือนฟ้า

แต่กลับไม่คาดคิด ในคืนวันอภิเษกนางกลับถูกคนวางยางใบ้ ทำลายรูปโฉม และยังถูกทำลายวรยุทธ์ จับยัดเข้าในเกี๊ยวเจ้าสาวส่งมายังจวนเลี่ยอ๋อง

เคราะห์ซ้ำกรรมซัด วันต่อมาเฟิ่งอ๋องก็ถูกรายงานว่าสมรู้ร่วมคิดกับกบฏ กระทำการทรยศ สุดท้ายจึงถูกเนรเทศยกตระกูล เกียรติยศตำแหน่งล้วนถูกปลด

เหลือเพียงแค่เจ้าของร่างเดิมเพราะสมรสกับเลี่ยอ๋องจึงโชคดีรอดชีวิต

แต่ทว่าในวันสมรส มู่หรงเซียวกับไม่ได้แม้แต่จะเข้าพิธีกับนาง ไม่แม้แต่จะชายมามองนางสักครั้งก็รีบไปที่สนามรบเสียแล้ว ผ่านไปสามปี ทิ้งให้เจ้าของร่างอยู่โดดเดี่ยวที่จวนอ๋องในเมืองหลวง เป็นตายมิแยแส

เจ้าของร่างเดิมได้แต่งกับชายในใจสมปรารถนา แต่กลับไม่ได้ใจจากเขา อยู่เป็นหม้ายมาสามปี

เฟิ่งหมิงซีพอนึกถึงในหัวก็เจ็บปวดทรมานราวโดนเข็มทิ่ม

“จวิ้นจู่!” สาวใช้ผู้หนึ่งวิ่งล้มลุกคลุกคลานเข้ามา

ร้องไห้เสียงดังจนนางปวดหัวแทบจะระเบิด

ซวงสี่ยังร่ำไห้ต่อไป “จวิ้นจู่ นี่จะทำอย่างไรดีเจ้าคะ ท่านอ๋องโหดร้ายอำมหิตถึงเพียงนั้น วันนี้เป็นวันเฉลิมฉลองกลับจากสนามรบของเขา ท่านกลับทำเรื่องเช่นนี้ลงไปให้ท่านอ๋องขายหน้า เขาต้องไม่ปล่อยพวกเราแน่เจ้าค่ะ”

เฟิ่งหมิงซีมิอาจเอื้อนเอ่ยได้ เวลาสามปีมานี้เดิมทีนางก็ไม่ได้ใช้ชีวิตเยี่ยงคนทั่วไปอยู่แล้ว ร่างกายอ่อนแอแทบตาย

วันนี้ก็ยังถูกลงโทษอีก ยั่วยวนบ่าวรับใช้ถูกมู่หรงเซียวจับได้คาหนังคาเขา จึงเหยียบย่ำเกียรติศักดิ์ศรีของนางไว้ใต้ฝ่าเท้าจนแหลกลาญอย่างโหดเหี้ยม แล้วลงมือทรมานอย่างอำมหิต จนนางหายใจรวยรินเกือบตาย

แต่ทว่านางหาใช่เฟิ่งหมิงซีไม่ แต่คือหมอจากยุคศตวรรษที่ 21 นับแต่นี้จักไม่มีทางใช้ชีวิตโดยเปล่าประโยชน์อีกแล้ว

เฟิ่งหมิงซียังไม่อยากตาย ความหวังที่คว้าได้เพียงหนึ่งเดียวตอนนี้มีเพียงนางหนูน้อยนี่

นางพยุงตัวขึ้น จากนั้นจึงชี้ไปที่ห้องชำระ

ข้าจะอาบน้ำล้างตัว

ซวงสี่เข้าใจในทันที เมื่อมองดูรอยช้ำเลือดช้ำหนองบนตัวนางแล้ว ก็นึกเวทนาใจเสียจนปาดน้ำตา“จวิ้นจู่รอประเดี๋ยว บ่าวจักไปเตรียมน้ำอุ่นให้ท่านบัดเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ”

มู่หรงเซียวออกคำสั่งกักบริเวณ ปลดยศหวางเฟยและความโปรดปรานทั้งหมด

แต่สามปีมานี้ นางหาได้มีความโปรดปรานเสียที่ไหนกัน?ใช้ชีวิตในจวนอ๋องศักดิ์ศรีต่ำต้อยเยี่ยงทาสรับใช้

เฟิ่งหมิงซีนึกถึงเรื่องราวในอดีตของเจ้าของร่างก็พลันปวดหัวขึ้น

จวิ้นจู่ผู้เคยสูงศักดิ์มั่งคั่ง สง่างามจรัสใต้หล้า คนนับพันต่างรักใคร่ แต่กลับกลายตกต่ำเพียงดินเช่นนี้

เฟิ่งหมิงซีได้เพียงแต่เวทนาตนเองที่มารับช่วงครึ่งชีวิตอันขมขื่นต่อจากนาง

เรือนซิงเยว่ยังมีป้ารับใช้อีกสองคน ซวงสี่ใช้เงินหนึ่งตำลึงสุดท้าย เพื่อซื้อน้ำอุ่นมาให้นางอาบ

เฟิ่งหมิงซีเอาหลังพิงในอ่างอาบน้ำ ความเจ็บปวดของร่างกายถึงจะบรรเทาลง เมื่อมองดูรอยแผลบนตัว นางก็นึกถึงฉากในเมื่อกี้ สายตาของเฟิ่งหมิงซีก็มืดลงเล็กน้อย

มู่หรงเซียวนี่โหดร้ายจริงๆ ถึงกับใช้วิธีแบบนี้มาทรมานนาง

ข้อเสียเปรียบของนางก็คือมิอาจเอื้อนเอ่ยได้ จึงไม่มีทางแก้ตัวให้ตัวเองได้

เฟิ่งหมิงซีไล่เรียงดูความทรงจำของเจ้าของร่างดู จึงได้รู้ว่าราชวงศ์นี้ไม่ได้มีอยู่ในประวัติศาสตร์ แผ่นดินอันกว้างใหญ่นี้มีนามว่าทวีปเสวียนอู่ แคว้นเป่ยฉีแข็งแกร่งทรงอำนาจมากที่สุดในแผ่นดิน

มีมากมายหลายแคว้น เพื่อต้องการรวบรวมแผ่นดินเป็นหนึ่ง จึงก่อเกิดสงครามมิหยุดหย่อน

นางลูบคลำที่ใบหน้า นึกถึงความทรงจำเดิมของเจ้าของร่าง คนที่ทำร้ายนางจนมีสภาพเช่นนี้ อยู่ที่เมืองหลวงของแคว้นเป่ยฉี นั่นก็คือเสิ่นชิวเยว่ คุณหนูใหญ่ของตระกูลเสิ่นแห่งจวนจิ้งโหว แสงจันทร์นวลผ่องกลางใจของมู่หรงเซียว

เป็นเพราะเฟิ่งหมิงซีทูลขออภิเษกยืนกรานจะแต่งกับมู่หรงเซียว คำสั่งกษัตริย์ยากขัดขืน มู่หรงเซียวมิอาจไม่แต่งกับนาง จึงทำให้กิ่งทองใบหยกคู่นี้ต้องแยกจากกัน

เสิ่นชิวเยว่ก็ดั่งดอกบัวขาวซ่อนอำมหิต

เพื่อแก้แค้นเจ้าของร่างไม่ไห้ได้รับความรักใคร่จึงให้คนทำกับนางเช่นนี้

เฟิ่งหมิงซีหยิบเอากระจกทองแดงอันหนึ่งขึ้น มองใบหน้าในกระจก ทันใดก็เบิกตาโตขึ้นอย่างตกตะลึง ใบหน้าในกระจกทองแดงล้วนเต็มไปด้วยรอยมีดอันน่าสยดสยองใจ ใบหน้าอันบอบบางนี้ถูกขีดข่วนเสียจนอัปลักษณ์ผิดแปลก

ใบหน้าอันงดงามกลับถูกทำร้ายจนกลายเป็นสภาพนี้เชียวหรือ?

เสิ่นชิวเยว่หญิงผู้นี้ช่างเลวทรามอำมหิตเสียจริง

เฟิ่งหมิงซีหลับตาลง แล้วแอบถอนหายใจ ราวกับกำลังโปรดสัตว์ให้เจ้าของร่างเดิม แล้วเอ่ยในใจ วางใจเถิด ในเมื่อได้ใช้ร่างกายของเจ้าแล้ว ข้าก็จะไปทวงความยุติธรรมให้เจ้าเอง

บัดนี้สิ่งที่ต้องทำก่อนคือถอนพิษ รักษาบาดแผล เติมเรี่ยวเติมแรง

ในชาติก่อนนางเป็นยอดฝีมือทางด้านแพทย์แผนจีนและตะวันตก เชี่ยวชาญด้านใช้พิษ ยาหรือพิษชนิดใดนางก็ทำได้หมด แต่ปัญหาคือ นางถูกกักขังอยู่ในเรือนซิงเยว่ ไม่มีเงิน และไม่มียาด้วย มีเพียงแต่สาวใช้ผู้นี้ที่พึ่งพาได้ แล้วจะถอนพิษรักษาแผลได้อย่างไร?

สถานการณ์ตรงหน้า ทำเอาเฟิ่งหมิงซีปวดหัวหนัก จึงได้พาดสองแขนไปที่ขอบอ่าง แล้วค่อยๆ หลับใหลไป

ในห้วงนิทรา นางได้ฝันขึ้น ฝันเห็นว่าตัวเองได้กลับไปในห้องทดลองการแพทย์ขั้นสูงในยุคปัจจุบัน

ที่น่าแปลกใจคือ มีกล่องยามากมายลอยล่องอยู่ในห้วงอากาศ ในกล่องปรากฏยาล้ำค่าหายากขึ้นมา

นางรู้ดีว่านี่เป็นเพียงความฝัน นางคงต้องการยารักษาเหล่านี้มากเกินไป

แต่นึกไม่ถึงว่าความฝันจะเป็นจริง!

นางลืมตาตื่นขึ้น ยารักษาเหล่านั้นกลับกำลังลอยอยู่ตรงหน้าจริงๆ เปล่งประกายแสงวิเศษลึกลับ เมื่อมองดูอ่างน้ำตรงหน้า ห้องหับโบราณ และมองดูเหล่ายาแบบนี้ นางก็เบิกตาโตโพล่งขึ้น

แม่เจ้า! โดนผีหลอกเข้าให้แล้ว

เฟิ่งหมิงซีขยี้ดวงตาอย่างไม่อยากจะเชื่อ จากนั้นก็พบว่าบนข้อมือมีกำไลโลหะสีเงินปรากฏขึ้นอย่างน่าประหลาดใจ บนกำไลยังมีพลอยเม็ดสีฟ้าอยู่เม็ดหนึ่ง

นี่มันกำไลห้วงเวลาวงนั้นที่นางซื้อมาด้วยเงินสามร้อยไม่ใช่หรือนั่น?

หรือว่านางจะข้ามมิติมาเพราะกำไลวงนี้งั้นหรือ?!

พวกยารักษาเหล่านี้ก็คือกำไลห้วงเวลาส่งมาให้งั้นหรือ?!