บทนำ: คำดูถูกราคาแพง (กับค่าแรงที่ต้องจ่ายด้วยร่างกาย)

บทนำ: คำดูถูกราคาแพง (กับค่าแรงที่ต้องจ่ายด้วยร่างกาย)

เสียงช้อนเงินกระทบจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังกริ๊ก... แต่มันยังไม่บาดหูเท่ากับเสียงถอนหายใจยาวเหยียดของประมุขหญิงแห่งบ้าน "อัครเดชา"

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารมื้อค่ำในคฤหาสน์หรูเย็นเยียบยิ่งกว่าห้องดับจิต ทั้งที่เมนูตรงหน้าคือซุปเห็ดทรัฟเฟิลอุ่นร้อนส่งกลิ่นหอมฉุย

"ฉันล่ะไม่เข้าใจจริงๆ ว่าตาธีร์ไปคว้าผู้หญิงพรรค์นี้มาทำเมียได้ยังไง"

คุณหญิงดาราทิพย์ วางช้อนลงแรงๆ ก่อนจะปรายตามองลูกสะใภ้ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตาที่เหมือนกำลังมองขยะเปียกที่ติดรองเท้าเข้ามาในบ้าน

"ไม่มีหัวนอนปลายเท้า การศึกษาก็งั้นๆ มารยาทสังคมก็ไม่รู้เรื่อง วันๆ เอาแต่แต่งตัวยั่วยวนเดินไปเดินมา... ถามจริงๆ เถอะแม่มิลิน เธอไม่อายคนรับใช้บ้างหรือไง?"

"มิลิน" หญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยเฉี่ยวและหุ่นนาฬิกาทรายในชุดเดรสสายเดี่ยวผ้าซาตินสีแดงเพลิง เงยหน้าขึ้นจากจานสเต๊ก เธอไม่สะทกสะท้าน ไม่ตัวสั่นงันงกเหมือนนางเอกละครหลังข่าว ตรงกันข้าม ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดกลับยกยิ้มมุมปากนิดๆ

"มิลินแต่งตัวอยู่ในห้องหอนะคะคุณแม่ ไม่ได้ไปเดินแก้ผ้าหน้าตลาดสด แล้วอีกอย่าง... พี่ธีร์เขาก็ชอบที่มิลินใส่แบบนี้ จริงไหมคะพี่ธีร์?"

เธอหันไปออดอ้อนสามีหนุ่มที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ

"ธีร์" นักธุรกิจหนุ่มใบหน้าหล่อเหลาแต่เคร่งขรึมวางมีดหั่นสเต๊กลง เขาถอนหายใจเบาๆ ดูเหมือนจะเป็นคนกลางที่น่าสงสารที่สุดในสงครามประสาทครั้งนี้ "พอเถอะครับคุณแม่ มิลินก็แค่..."

"แกไม่ต้องมาแก้ตัวแทนมัน!" คุณหญิงดาราทิพย์ตวาดแว้ด "ฉันดูออกนะยะ ว่าที่แม่นี่เกาะแกแจไม่ยอมปล่อยเพราะอะไร หึ! ก็หวังจะตกถังข้าวสารน่ะสิ! ผู้หญิงอย่างเธอ... มันไม่มีค่าอะไรหรอก นอกจากเอาตัวเข้าแลก!"

มิลินเลิกคิ้วเรียวสวยขึ้นเล็กน้อย แววตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ขนตาหนางอนวูบไหวด้วยความขบขันระคนสมเพช

"คุณแม่จะบอกว่า มิลินไม่มีความสามารถด้านบริหารงานเหมือนลูกสาวท่านรัฐมนตรีที่แม่หมายตาไว้ใช่ไหมคะ?"

"ก็รู้นี่!" คุณหญิงแสยะยิ้มเหยียดหยาม "คนอย่างเธอ... วันๆ ก็คงทำเป็นแต่เรื่องไร้สาระ งานการไม่ทำ ดีแต่แบมือขอเงินผัว... ฉันพูดตรงๆ นะ ผู้หญิงอย่างเธอ มันก็มีดีแค่ 'เรื่องบนเตียง' เท่านั้นแหละ!"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอาหารทันที

สาวใช้ที่ยืนรอรับใช้อยู่มุมห้องต่างก้มหน้าตัวสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง คำด่านั้นแรงพอที่จะทำให้ผู้หญิงดีๆ สักคนร้องไห้วิ่งหนีออกจากบ้านไปได้เลย

แต่ไม่ใช่กับ มิลิน

หญิงสาวค่อยๆ วางแก้วไวน์ลงช้าๆ เสียงก้านแก้วกระทบโต๊ะไม้สักทองดัง กึก เบาๆ แต่ก้องกังวานในความรู้สึก เธอประสานสายตากับแม่สามีอย่างท้าทาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง 4 นิ้วของส้นสูงราคาแพง

"ขอบคุณที่ชมค่ะคุณแม่..."

น้ำเสียงของเธอหวานหยด แต่แววตาเชือดเฉือนราวกับใบมีดอาบยาพิษ

"เพราะถ้ามิลินไม่ 'เก่ง' จริง... ป่านนี้ลูกชายคุณแม่คงไม่รีบกลับบ้านมาหาเมียทุกวัน ทั้งที่งานยุ่งจะตายหรอกค่ะ" เธอปรายตาไปมองสามีที่นั่งหน้าแดงก่ำอยู่หัวโต๊ะ ก่อนจะทิ้งท้ายประโยคเด็ดที่ทำให้คุณหญิงดาราทิพย์แทบจะกรีดร้องออกมา

"แล้วคืนนี้... มิลินจะทำให้พี่ธีร์รู้ซึ้งเลยล่ะค่ะ ว่าคำชมของคุณแม่น่ะ... มันถูกต้องที่สุด"

พูดจบ ร่างระหงในชุดสีแดงเพลิงก็เดินนวยนาดขึ้นบันไดไป โดยมีสายตาคมกริบของธีร์มองตามแผ่นหลังเนียนละเอียดนั้นไปไม่วางตา... สายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการที่พยายามกดข่มไว้

...

[ภายในห้องนอนใหญ่]

ทันทีที่บานประตูไม้สักปิดลง ร่างบางของมิลินก็ถูกกระชากเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งของสามีทันที ธีร์ดันเธอนาบกับประตู ลมหายใจอุ่นร้อนของเขารินรดต้นคอระหง

"คุณไปยั่วโมโหแม่ทำไม มิลิน" เสียงทุ้มต่ำพร่าดุ แต่การกระทำกลับสวนทาง มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามสะโพกกลมกลึงผ่านเนื้อผ้าซาตินลื่นมือ

มิลินเงยหน้าขึ้นสบตาสามี แขนเรียวเสลาโอบรอบคอเขาไว้อย่างรู้งาน นิ้วเรียวกรีดกรายไปตามปกเสื้อเชิ้ตของเขา ปลดกระดุมเม็ดบนออกช้าๆ อย่างยั่วยวน

"ก็คุณแม่บอกเองนี่คะ... ว่ามิลินมีดีแค่เรื่องบนเตียง"

เธอกระซิบชิดริมฝีปากเขา ขบเม้มเบาๆ ที่ปลายคางสากระคายเคือง จนธีร์เผลอครางในลำคอ "ในเมื่อท่านอุตส่าห์ปรามาสไว้ขนาดนั้น... มิลินก็ต้องพิสูจน์ให้เห็นสิคะ ว่าสะใภ้คนนี้... ทำหน้าที่ได้ 'คุ้มค่า' สินสอดแค่ไหน"

"มิลิน..." ธีร์คำรามเสียงต่ำ ความอดทนเส้นสุดท้ายขาดผึง

"อย่าเพิ่งใจร้อนสิคะที่รัก..." มิลินยิ้มพราย รอยยิ้มของผู้ชนะที่รู้ว่ากำลังถือไพ่เหนือกว่า "คืนนี้ยังอีกยาวไกล... เดี๋ยวคุณจะได้รู้ว่า 'ของดี' ที่แม่คุณพูดถึงน่ะ... มันทำให้คุณไปไหนไม่รอดได้ยังไง"

หญิงสาวผลักร่างสูงลงบนเตียงกว้าง ก่อนจะเป็นฝ่ายก้าวขึ้นคร่อมทับ ช่วงชิงลมหายใจและสติสัมปชัญญะทั้งหมดของทายาทหมื่นล้านไปไว้ในกำมือ...

ใครว่าเธอโง่? ใครว่าเธอมีดีแค่นี้? รอดูกันต่อไปเถอะคุณแม่ขา... ว่า 'เรื่องบนเตียง' ที่แม่ดูถูกนี่แหละ จะทำให้ลูกชายแม่เซ็นมอบทุกอย่างให้หนู... โดยที่หนูไม่ต้องกระดิกนิ้วทำอะไรเลย นอกจาก 'กระดิกเอว'!