ตอนที่หนึ่ง ตรงนี้หรือ (กรุบกริบ)
ตอนที่หนึ่ง
ตรงนี้หรือ
‘เซี่ยจื่อเซวียน’ เพื่อนสนิทของพี่ชายซึ่งคลุกคลีอยู่ในจวนสกุลซูมาตั้งหลายปี
เซี่ยจื่อเซวียนมัวสาละวนอยู่กับความนุ่มเนียนจึงตอบกลับแค่สามคำ “ใช่ พี่เอง”
ก่อนที่สองมือหนาจะล้วงเข้าไปกอบกุมสองเต้าตูมเต่งราวคุ้นเคยกับการกระทำนี้อยู่แล้ว ระหว่างส่งริมฝีปากอุ่นร้อนประกบปิดริมฝีปากบางแดงเพื่อปิดถ้อยคำต่อไปไม่ให้เอ่ยออกมา
ลิ้นชุ่มชื้นแลบยื่นสอดเข้าไปในโพรงอุ่น กวัดเกี่ยวเชิญชวนชักพาลิ้นเล็กให้พัวพันแนบชิดจนน้ำลายไหลลงข้างมุมปาก ส่วนสองมือเริ่มขยับบีบเคล้นเคล้าคลึงความอวบหยุ่นเพื่อสร้างความเคลิ้มไหว
“เดี๋ยวๆๆ ตรงนี้หรือ” ฉับพลันที่ริมฝีปากถูกปล่อยเพื่อเว้นจังหวะให้ได้หายใจ หญิงสาวรีบทักท้วงด้วยความกังวลใจ หากมิใช่การห้ามปราม
“พวกเขากำลังวุ่นวายอยู่กับการดื่มฉลอง ไม่มีผู้ใดผ่านมาตรงนี้หรอก อีกอย่างพี่คิดถึงเจ้าเหลือเกิน น้องเหยาเหยา เจ้าเล่า ไม่คิดถึงพี่หรือ” น้ำเสียงทุ้มนุ่มตอบกลับด้วยแววตาฉายความหื่นกระหาย
โดยเฉพาะเมื่อก้มมองน้องสาวของเพื่อนสนิทซึ่งอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย เผยสองก้อนซาลาเปาอวบอยู่ในกำมือ
แววตาหิวโหยนั้นทำให้หญิงสาวเริ่มคาดเดาได้ว่าจะได้พบกับสิ่งใดต่อไป เมื่อริมฝีปากร้อนเลื่อนลากผ่านแก้มนุ่มลงมายังลำคอ แวะขบเม้มไหล่เนียน แล้วอ้างับลงบนเม็ดบัวสีชมพูกึ่งกลางก้อนซาลาเปาที่โดนกอบตั้งจนชูช่อโดดเด่น
สายตาคึกคักเงยมองใบหน้างามที่เชิดหน้าสูดปากเผลอแอ่นเด้งความอวบหยุ่นใส่ปากของเขา ราวกำลังซึมซาบกับสัมผัสวาบหวาม
เห็นเช่นนั้นย่อมกระตุ้นให้ริมฝีปากหนาดูดดุนตวัดเลียจุกสีหวานจนถ้วนทั่ว ก่อนจะดึงขึ้นจนยืดยาวแล้วปล่อยให้เด้งลง จากนั้นจึงดึงขึ้นปล่อยลงอยู่อย่างนั้นหลายครั้งคล้ายเป็นของเล่นเพิ่มความสนุกสนาน
ยิ่งเห็นใบหน้าหวานหลับตาพริ้มพยายามกัดปากตนเองเพื่อระงับเสียงครวญครางไม่ให้หลุดรอดออกมา
ลิ้นสากยิ่งคึกคะนอง ตวัดเลียไปทั่วทรวงอกอิ่ม ไล่ละเลงจนยอดตูมเต่งเปียกชื้นไปด้วยน้ำลาย คล้ายเป็นการบีบคั้นให้อีกฝ่ายอดทนไม่ไหว
“เสียวใช่หรือไม่ ชอบให้พี่ทำเช่นนี้หรือไม่ น้องเหยาเหยา” เสียงแหบพร่าเลื่อนขึ้นมากระซิบข้างหู แล้วฉวยโอกาสเลียติ่งหูเบาๆ พาร่างเล็กสั่นสะท้าน สองขาเริ่มเบียดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ขณะเดียวกันมือใหญ่ข้างหนึ่งซึ่งช่วยเคล้าคลึงความนุ่มฟูค่อยๆ เลื่อนลงไปลูบวนหน้าท้องแบนราบ ก่อนจะซุกซนล้วงเข้าไปใต้กระโปรงยาวเพื่อดึงผ้าชิ้นเล็กที่ปกปิดส่วนสงวนกลางกายสาวออกมาโยนทิ้งอย่างไม่ไยดี
ถึงตอนนี้ใบหน้าหวานย่อมลืมตาขึ้นแล้วอ้าปากเพื่อเอ่ยห้ามการกระทำต่อไป
แต่นางทำได้เพียงเผลอครางแผ่วออกมาแล้วรีบเม้มปากเอาไว้ด้วยกังวลใจว่าจะมีคนผ่านมาแล้วได้ยิน
นั่นก็ด้วยนิ้วเรียวยาวช่างจู่โจมรวดเร็ว เลื่อนปลายนิ้วแตะเข้ากลางกลีบเนื้อนุ่มทันที แม้นางจะพยายามหุบขาเท่าใดก็ตาม
