บทที่ 2 บทนำ

ศลิษายืนมองเชอรี่ที่กำลังดิ้นพล่านเพราะขาดอากาศหายใจอย่างตกใจทำอะไรไม่ถูก จนได้ยินเสียงเชอรี่ร้องขอความช่วยเหลือจากเธอศลิษาถึงเพิ่งได้สติ

“ลิษาช่วยด้วย” เชอรี่ร้องด้วยความหวาดกลัว

ศลิษาเข้าไปฉุดกระชากมือของธินกรหวังให้มันคลายหลุดออกจากลำคอของเชอรี่ ก่อนที่เชอรี่จะขาดอากาศหายใจแล้วตายไปจริง ๆ ต่อหน้าต่อตาของเธอ

“ฉันยอมแล้ว อื้ม” ศลิษาพูดได้แค่ยอมแล้วก็โดนธินกรใช้มือสำอางของเขาข้างที่ยังเหลือว่างอยู่นั้นกดศีรษะของเธอเอาไว้จากทางด้านหลังเพื่อไม่ให้ขยับ เอียงศีรษะของตัวเองเล็กน้อยเพื่อแทรกลิ้นไซ้เลียริมฝีปากอวบตึงแน่นของศลิษาที่รวบดูดซับความหอมหวานในโพรงปากชื้นของเธออย่างตะกละ

ปาดลิ้นหนาของเขาไล่ลิ้นตามขบเม้มจนทั่วริมฝีปากของศลิษาจนเธอรู้สึกฉ่ำแฉะไปทั้งริมฝีปาก โดยเฉพาะริมฝีปากล่างของเธอนั้นมันให้ความรู้สึกถึงความเปียกชื้นมากที่สุดก่อนที่เขาจะผละร่างออกจากเธอ

ศลิษายกมือสัมผัสปิดที่ริมฝีปากของตัวเอง จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของธินกรอย่างตกใจ

‘ให้ตายสิ! เขาทำแบบนี้กับเธอต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร แล้วเขาปล่อยมือออกจากลำคอของเชอรี่อีกข้างตอนไหน เธอมองไม่ทันจริง ๆ’

ธินกรยกนิ้วโป้ง มือค่อย ๆ เช็ดและไล่สัมผัสริมฝีปากของตัวเองที่กำลังจ้องมองริมฝีปากแดงฉ่ำของศลิษาที่เยิ้มเปียกนิด ๆ เต็มไปด้วยน้ำลายของเขาอย่างติดใจในรสชาติของเธอ ก่อนที่ศลิษาจะยกมือปิดที่ริมฝีปากของตัวเองเพื่อบดบังสายตาวิบวับของเขา

ศลิษาหน้าแดง ก้มหน้านิ่ง ไม่กล้าเงยหน้าสบตาใคร เพราะอายกับทุกการกระทำอันจาบจ้วงของธินกร ส่วนเชอรี่นั้นได้แต่มองศลิษาด้วยความริษยาและเกลียดชัง

“ฉันต้องทำอย่างไรบ้าง” ศลิษาถามธินกรด้วยน้ำเสียงเบาหวิว ตะกุกตะกัก ไม่กล้าเงยดวงหน้าสวยหมดจดขึ้นมองสบตากับเขา

“ไม่ยากเลยคนสวย แค่โทร.ไปบอกแม่ของเธอว่าฉันจะช่วยพาเธอหลบไอ้นนท์ไปอยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยสักพัก รอเรื่องเงียบแล้วค่อยกลับมา”