บทที่ 4 รับได้หมดตามสั่ง

"ทำไมเหรอ?"

มะเหมี่ยวรู้สึกไม่ค่อยเข้าใจเล็กน้อย เธอกับทัดดาวมาดรีมมี่คลับในระยะเวลาไล่ๆ กัน จากการที่อยู่ด้วยกันมาครึ่งเดือน เธอรู้สึกว่าทัดดาวรูปร่างหน้าตาสวย นิสัยก็ดี คนแบบนี้ไม่ว่าจะไปถึงไหนก็มีแต่คนรัก

แต่ผู้จัดการฝ่ายต้อนรับดันหาเรื่องเธอทุกอย่าง ไม่แค่มิอนุญาตให้เธอผลัดเวร ก็จะให้เธอไปเก็บคราบอาเจียนของลูกค้าที่ดื่มจนเมา ครึ่งเดือนผ่านไป แทบจะไม่เคยแสดงสีหน้าที่ดีต่อเธอเลยแม้แต่ครั้งเดียว

เป็นแบบนี้ ปรากฏว่าท่าทางของทัดดาวนั้นเหมือนแล้วแต่ใครจะฆ่าจะแกง ...........รับได้หมด

"ฉันไม่มีเงิน ที่นี่ให้ที่กินอยู่ " ทัดดาวคลายมือที่นวดขาออก เงยหน้าฝืนยิ้ม "ที่สำคัญ ฉันก็หางานอื่นไม่ได้ด้วย"

คำพูดที่ไม่ตรงประเด็น มะเหมี่ยวไม่เข้าใจความคิดของทัดดาว ไม่พูดอีกจะดีกว่า

ทัดดาวรู้ว่าท่าทางตัวเองที่ไม่เอาไหนแบบนี้ ใครๆ ก็ดูถูก แต่เธอไม่สนใจ ผู้ถือหุ้นใหญ่ที่สุดที่อยู่เบื้องหลังดรีมมี่คลับก็คือคิมหันต์ ทุกการกระทำทุกคำพูดของเธอที่นี่ ล้วนอยู่ในกำมือของเขา

เธอทนได้หมด เธอก็แค่กังวลเท่านั้น กังวลว่าคิมหันต์จะลงมือกับตระกูลบุษยานันท์จริงๆ ตอนนั้นพลอยทำให้ตระกูลบุษยานันท์ลำบากไปด้วยเป็นเพราะเธออกตัญญู ตอนนี้เธอก็แค่ให้ตัวเองหาเรื่องไม่เป็นเรื่องให้น้อยลง

ที่ไม่ไกล รถสปอร์ตลิมิเต็ดสองคันวิ่งมาจอดที่ลานจอดรถหน้าคลับ ชายสามหญิงสองคนลงมาจากรถ เมื่อคนขับรถได้ขับรถไกลออกไปแล้ว พวกเขาจึงเดินมาทางห้องโถงใหญ่ด้วยรอยยิ้มและเสียงพูดจา

ทัดดาวดึงมือกลับ เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ได้มาตรฐาน รอให้พวกเขาเดินเข้ามาใกล้ ก็รีบโค้งคำนับ "สวัสดีค่ะ ดรีมมี่คลับยินดีต้อนรับ........"

เหล่าทายาทเศรษฐีที่หาความสำราญ ย่อมไม่มีใครเห็นสาวต้อนรับอยู่ในสายตาอยู่แล้ว ขึ้นลิฟต์ไปด้วยเสียงหัวเราะคิกๆ คักๆ

ผู้หญิงที่เดินมาเป็นคนสุดท้ายเมื่อเดินผ่านหน้าทัดดาว จู่ๆ ก็หยุดลง จากนั้น ก้มหน้าขมวดคิ้วพินิจดูเธอ แล้วถามด้วยน้ำเสียงเบาอย่างไม่แน่ใจ "ใช่ทัดดาวไหม?"

ทัดดาวตกตะลึง จึงเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว มองเห็นใบหน้าที่รู้สึกคุ้นๆ แต่เธอคิดไม่ออกว่าเป็นใคร

ผู้หญิงคนนั้นเห็นท่าทางเธองุนงง บนใบหน้าที่สวยงามนั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่มีความหมาย "เป็นคุณจริงๆ แปลกจริง คดีของคุณครบเร็วขนาดนี้เลยเหรอ? ออกจากเรือนจำแล้วไม่ยอมบอกเพื่อนเก่าสักคำ ฉันจะได้คอยต้อนรับคุณไง "

เธอพูดจบ มะเหมี่ยวที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนอ้าปากค้าง ทัดดาวนึกถึงสถานการณ์นี้มานานแล้ว สีหน้าปกติเหมือนเดิม

แต่คนคนนั้นไม่ยอมปล่อยเธอไปแบบนี้ง่ายๆ

สองมือกอดอกแล้วพินิจพิเคราะห์ดูเธออย่างละเอียด แล้วยิ้มเยาะ "ทัดดาว ทำไมคุณกลายเป็นสภาพแบบนี้ เป็นเพราะว่าชีวิตในเรือนจำมันผ่านไปอย่างลำบากใช่ไหม?"

ทัดดาวกัดริมฝีปากแน่นไม่พูดไม่จา แม้กระทั่งใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มเล็กน้อย

ผู้หญิงคนนั้นรู้สึกเหมือนพูดกับอากาศ ในที่สุดก็กลั้นไม่อยู่ ขมวดคิ้วแน่น แม้แต่น้ำเสียงก็เริ่มแหลมขึ้นมา "มาตรฐานการรับสมัครคนของดรีมมี่คลับต่ำแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ หาผู้หญิงคนหนึ่งที่พยายามฆ่ามาต้อนรับแขกผู้มีเกียรติก็ไม่ว่า ลูกค้าถามยังไม่ตอบ เป็นคนยังไง? ผู้จัดการของพวกคุณล่ะ............."

" มธุรส คุณกำลังทำอะไร? "

น้ำเสียงแหบแห้งขัดจังหวะคำพูดของผู้หญิงคนนั้น ทัดดาวเอียงหัวไปข้างๆ เห็นคนคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ ความจำของเธอค่อยๆ ชัดเจนขึ้นมา

ที่แท้เป็นเขา..........

ทัดดาวไม่คิดว่าตัวเองจะได้พบกับโตมรในสถานการณ์แบบนี้

ตอนที่อยู่ในเรือนจำ มีเพียงคนเดียวที่เคยไปเยี่ยมเธอ ก็คือเขา

เพียงแต่การเยี่ยมของเขา คาดว่าก็น่าจะเต็มไปด้วยความเกลียด เพราะเขาเป็นพี่ชายของรสา ผู้หญิงคนหนึ่งที่เกือบจะทำให้น้องสาวของเขาตาย เขาจะสงบจิตสงบใจได้อย่างไร

"โตมร ในที่สุดคุณก็มา คุณลองเดาซิว่าฉันเห็นใคร?"

โตมรเองก็เห็นทัดดาวแล้วเหมือนกัน ในดวงตาคู่นั้นมีแววตาที่ทำให้คนดูไม่ออก ทัดดาวเปลี่ยนแปลงไปมาก เขาขมวดคิ้วแน่น ครู่เดียว ก็เดินไปตรงหน้าเธอ น้ำเสียงเบามาก "ออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่?"

"ครึ่งเดือนก่อน"

ความสงบของเธอทำให้เขารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อก้มหน้าเห็นรอยแผลจางๆ บนใบหน้าของเธอ ในใจรู้สึกเจ็บจี๊ด อึดอัดเล็กน้อย จนต้องละสายตาออก "ดีมาก ในเมื่อได้อิสรภาพใหม่อีกครั้ง ขอให้มีชีวิตที่ดี "

"ขอบคุณ"

มธุรสไม่คิดว่าโตมรจะปล่อยทัดดาวไปง่ายๆ แบบนี้ ทันใดนั้นสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างดูไม่ได้