บทที่ 22 คุณจะให้ฉันไปเหรอ?

"แต่ว่าเธอไม่ต้องเสียแรงเปล่า เพราะว่าไม่ว่าเธอจะไปอ่อยใคร พวกเขาก็ไม่มีอำนาจพาเธอออกไปจากที่นี่ได้หรอก"คิมหันต์บีบคางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้น

ทัดดาวหลุบตาลง ไม่มองเขาเลยแม้แต่นิดเดียว "แล้วคุณล่ะ? คุณจะปล่อยฉันไปไหม? "

"นั่นคือสิ่งที่เธอต้องเคลียร์หนี้ให้รสา"คิมหันต์มองไปที่ริมฝีปากสีแดงที่แตกของเธอ สายตาก็มืดมัวลงมา เขายกนิ้วขึ้นเล็กน้อย ตอนที่นิ้วของเขากำลังจะแตะโดนริมฝีปากของเธอนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากัน แล้วก็เก็บปลายนิ้วเข้าที่เดิม

ทัดดาวปากกระตุก เธออยากจะยิ้ม แต่ไม่ว่าจะทำยังไงก็ยิ้มไม่ออก แต่ว่าสายตาของเธอนั้นกลับเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ทำไม" ท่าทางที่ดูเสียใจกับผู้ชายคนอื่นของเธอนั้นเห็นแล้วค่อนข้างขัดตา คิมหันต์หัวเราะออกมาอย่างเย็นชา แล้วก็จับเอวของเธอไว้ในทันที ออกแรง และร่างกายของทั้งสองคนก็ประกบเข้าด้วยกัน "อ่อยผู้ชายไม่สำเร็จ ก็เลยเสียใจงั้นเหรอ? "

ใบหน้าที่ละเอียดอ่อนและรอเราของเขาอยู่ใกล้แค่เอื้อม ใกล้จนลมหายใจของทั้งสองคนผัวพันกัน และก็ใกล้จนต่างคนต่างสามารถมองเห็นขนปุยเล็กๆ บนใบหน้าของกันและกันได้

ทัดดาวเพ้อฝันถึงการได้อยู่ในอ้อมแขนของเขา และการได้ฟังเสียงหัวใจของเขาเต้นนับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้

ไม่มีความอ่อนโยนเลยสักนิด มีแต่การประชดประชันที่แหลมคม เหมือนมีมีดที่คมที่สุดในโลกแทงทะลุหัวใจของเธอ และเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดของเธอ

เธออ้าปาก แต่ว่ารู้สึกเจ็บปวดที่ลำคอ ปลายจมูกและหางตารู้สึกเจ็บไปหมด พูดอะไรไม่ออกเลย

ที่แท้แล้วในหัวใจของเขา เธอเป็นผู้หญิงที่ไร้ยางอายอย่างนั้นเหรอ?

"ติดคุกมาสองปี ก็เลยหิวโหยขนาดนั้นเลยเหรอ พอเห็นผู้ชายก็อยากจะไปขึ้นคร่อมเขาหมดเลยเหรอ? หืม? "คิมหันต์ขยับเข้ามาชิดกับหูของเธอ มือไหลไปตามเอวที่เรียวบางของเธอ พอมาถึงที่คอเสื้อของเธอก็ออกแรงขึ้น

แคว่ก——

ชุดทำงานถูกฉีกขาด เผยให้เห็นเสื้อผ้าด้านในที่ถูกซักจนซีด แล้วก็ผิวที่ขาวผ่องของเธอ

ลมหายใจที่ร้อนผ่าวจากเขาไหลมาตามหูของทัดดาว แต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกหนาวสั่น เธอมองไปที่กระดุมที่หล่นอยู่ที่พื้นอย่างไม่อยากจะเชื่อ ขนตาเรียวยาวเหมือนปีกผีเสื้อนั้นไม่สามารถหยุดสั่นได้

เธออึ้งไปวินาทีหนึ่ง แล้วก็ผลักเขาออกอย่างบ้าคลั่ง "อย่ามาแตะต้องฉัน!"

เขาทำแบบนี้กับเธอได้ยังไง？!เขาเห็นเธอเป็นอะไรกันแน่? ผู้หญิงขายตัวเหรอ?