บทที่ 21 ขาดผู้หญิงเหรอ?

ทัดดาวกัดริมฝีปากของเธอ กลิ่นเลือดที่เข้มข้นแผ่กระจายไปทั่วทั้งปาก

ความคับข้องใจมันแน่นอยู่เต็มอก แต่ว่าเธอก็พยายามข่มมันเอาไว้

พอเห็นว่าเธอไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าของชายหนุ่มก็เริ่มมีความหงุดหงิดเผยขึ้นมา

เสียงเอะอะโวยวายก็ดังขึ้น

แกร๊ก

ทันใดนั้นประตูห้องส่วนตัวก็เปิดออก ร่างสูงของคิมหันต์ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าประตู

เขาชายตามองเข้ามาในห้องส่วนตัวอย่างเย็นชา สุดท้ายก็มาหยุดอยู่ที่ทัดดาวที่กำลังคุกเข่าอยู่ คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

โมนิต้าเอนหลังพิงกำแพงอย่างเกียจคร้าน สายตาดูเฉื่อยชาและมีเสน่ห์น่าดึงดูด

เหล่าคนที่โห่ร้องอยู่เมื่อกี้นี้ก็เงียบลง ทุกคนรีบยืนขึ้นอย่างเป็นระเบียบ และมีคนสองคนรีบไปเปิดหน้าต่างเพื่อระบายอากาศ

"ประธาน......ประธานคิมหันต์"ชายหนุ่มรีบผลักทัดดาวออกไปทันที แล้วก็ไปยืนรวมอยู่กับคนอื่นๆ อย่างเป็นระเบียบ

ทัดดาวคว้าที่เขี่ยบุหรี่เอาไว้ แต่ถูกเขาผลักอย่างไม่ทันระวัง เธอเสียหลักและล้มลงกับพื้น ที่เขี่ยบุหรี่นั้นก็ตกแตกเหมือนกัน

แต่ว่าในเวลาแบบนี้ ไม่มีใครสนใจเธอ และก็ไม่มีใครเบื่อหน่ายจนไปคิดว่าเธอถือที่เขี่ยบุหรี่มาทำอะไร

เธอลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ ก้มหน้าลงและยืนอยู่ข้างๆ เศษที่เขี่ยบุหรี่ที่แตกกระเด็นเข้าไปในมือของเธอ เลือดสีแดงสดไหลลงมาจากฝ่ามือ และหยดลงพื้นดังติ๋งๆ

สายตาของคิมหันต์มองลงไปที่เลือดบนมือของเธอ เขาชะงักไป แล้วก็มองออกไปทางอื่นเหมือนไม่รู้ไม่ชี้

ในห้องส่วนตัวไม่มีใครพูดอะไร เงียบจนทำให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัว

"ขาดผู้หญิงเหรอ? "คิมหันต์ข้ามทัดดาวไป แล้วก็มองไปที่ผู้ชายที่อยู่ด้านหลังของเธอ "ให้ผมเรียกให้นายสักสองสามคนดีไหม? "

ชายหนุ่มหัวเราะแห้งๆ กลืนน้ำลายลงไปสองสามครั้ง แล้วก็พูดอย่างตะกุกตะกักว่า "ไม่......ไม่รบกวนคุณดีกว่าครับ"

คิมหันต์มองค้อนเขา แล้วก็พูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉย "ไม่รบกวนหรอก นายเป็นแขก การสนองความต้องการของนายคือสิ่งที่ดรีมมี่คลับควรจะทำอยู่แล้ว โมนิต้า"

"ฉันเรียกคนมาเพิ่มความสนุกสนานให้กับหนุ่มหล่อท่านนี้ค่ะ" โมนิต้ายกริมฝีปากสีแดงสดขึ้น แล้วก็ชายตามองชายหนุ่มอย่างหยาดเยิ้ม พร้อมกับพูดช้าๆ ว่า "หนุ่มหล่อสักหกคนเป็นไงคะ? "

ชายหนุ่มคนนั้นหน้าซีด น่องขาและนิ้วของเขาหยุดสั่นไม่ได้เลย จมูกที่กำลังขยับของเขาเหงื่อออกเล็กน้อย

"ไม่ต้องกลัวหรอกค่ะ" โมนิต้าหัวเราะออกมาอย่างน่ารัก สายตาเต็มไปด้วยความรู้สึกรักใคร่ "ฉันมียานี่ ให้คุณฟรีๆ เลย ไม่เก็บเงิน ถือว่าฉันได้ทำความดีละกัน"

ชายหนุ่มเหงื่อออกเต็มหน้าผาก เขามองไปที่คนอื่นๆ ด้วยสายตาขอความช่วยเหลือ แต่ว่าพวกเขาก็ต่างพากันหลบสายตาของเขา

เขากลืนน้ำลายลงไป เหงื่อที่หน้าผากก็เริ่มเยอะขึ้น "ประ......ประธานคิมหันต์ ผม......ผมผิดเอง ไม่ควรจะมาสร้างเรื่องที่ในของคุณเลย ครั้งหน้าผม......ครั้ง......หน้า......"

เขาถูกคิมหันต์จ้องจนแขนขาอ่อนปวกเปียก เขาล้มพรืดลงไปบนส่วนผสมของคราบอาเจียนและเศษที่เขี่ยบุหรี่บนพื้น พูดอะไรต่อไม่ได้

15นาทีต่อมา ทัดดาวก็ทำความสะอาดห้องส่วนตัวเสร็จและเดินออกมา

ตอนที่เธอเห็นคิมหันต์ที่ยืนหันหลังให้เธออยู่ตรงทางเดินนั้น เธอก็ขมวดคิ้วเข้าหากันทันที เธอเครื่องมือทำความสะอาด แล้วก็เดินไปยังทิศทางตรงกันข้าม

"มานี่"

เสียงที่เย็นชาของชายหนุ่มดังขึ้นทางด้านหลังของเธอ

ทัดดาวเม้มปาก แล้วก็ก้มหน้าเดินเข้าไปหาเขา "เรื่องเมื่อกี้......ขอบคุณนะคะ"

"อยากจะขอบคุณผมจริงเหรอ? "คิมหันต์ก้มหน้ามองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน "หรือจะโทษว่าผมทำลายเรื่องดีๆ ของเธอ? "

ทัดดาวเงยหน้าขึ้นมองหน้าเขาในทันที สายตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

เขา......หมายความว่ายังไง？

"ทำไม หรือเพราะว่าตอนนั้นอ่อยคามินไม่สำเร็จ ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายงั้นเหรอ? "สายตาของคิมหันต์มองไปยังมือของเธอที่เลือดยังคงไหลอยู่ คิ้วของเขาก็ค่อยๆ ขมวดเข้าหากัน แล้วก็หันไปมองทางอื่น "ทัดดาว ผู้ชายแบบไหนเธอก็กัดไม่ปล่อยอยู่ได้นะ"

ความไม่อยากจะเชื่อในสายตาของทัดดาวค่อยๆ หายไป เธอก้มหน้าลงอีกครั้ง สายตาเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยตัวเอง

นี่เธอคิดว่าเขาเป็นห่วงตัวเองซะอีก เหอะ โรคจิตจริงๆ เลย

ถึงแม้ว่าถ้าเกิดเมื่อกี้เธอถูกผู้ชายที่น่ารังเกียจนั้นข่มขืน เขาก็คงจะคิดว่าเธอเป็นคนไปยั่วผู้ชายคนนั้นก่อนสินะ?