บทที่ 17 คิมหันต์จะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ

"อย่าทำให้เสื้อผ้าสกปรกเลย" ทัดดาวถอดเสื้อคลุมสูทออก แล้วยื่นไปตรงหน้าเขา

เธอล้างห้องน้ำ ทำความสะอาดคราบอาเจียน บนตัวของเธอสกปรก

"สกปรกบ้าซิ!" นรงค์เดชดวงตาแดงระเรื่อ จับเสื้อคลุมสูทไว้ทันที แล้วคลุมไปบนตัวของเธออย่างลวกๆ "ถ้าแกยังพูดแบบนี้อีก พี่จะโกรธแล้วนะ!"

ทัดดาวสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิบนเสื้อผ้า เธอยิ้ม แล้วไม่บ่ายเบี่ยงอีก

"พนักงานทำความสะอาดแกก็ไม่ต้องทำแล้ว! " นรงค์เดชหยิบกระเป๋าเงินออกมา หยิบบัตรเครดิตออกมาใบหนึ่ง ยัดเยียดใส่มือเธอ "อันนี้แกเอาไว้ใช้ก่อน ถ้าไม่พอก็บอกฉัน!"

"ไม่ต้องแล้ว ฉันเป็นพนักงานทำความสะอาดก็สบายดี " ทัดดาวยื่นบัตรเครดิตกลับไปให้เขาใหม่

นรงค์เดชไม่รับบัตร เขามองดูเธอ สงสารและก็เสียใจ "ดาว แกโกรธที่เมื่อสองปีก่อนฉันไม่ช่วยแกใช่ไหม จึงไม่ยอมใช้เงินของฉัน?ฉัน.........."

"ไม่ใช่ พี่อย่าคิดมากเลย " ทัดดาวขัดจังหวะคำพูดของเขา ในตาซ่อนความขมขื่น "หากให้พ่อแม่รู้ว่าพี่ให้เงินฉัน จะต้องโกรธแน่นอน หัวใจของพ่อก็ไม่ดีอยู่ด้วย "

นรงค์เดชกำหมัดแน่น คลายออก แล้วกำแน่นขึ้นอีกครั้ง สุดท้ายแล้วก็เก็บบัตรเครดิตกลับไป "ได้ แกไม่รับบัตรเครดิตก็ได้ ฉันหางานดีๆ ให้แกเอง อย่างนี้ได้ไหม?"

"ไม่ต้องแล้วพี่" ทัดดาวน้ำเสียงกระซิบ "ฉันอยู่ที่ดรีมมี่คลับ ไปไหนไม่ได้แล้ว "

คิมหันต์จะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆ

นรงค์เดชสีหน้าซีดไปทันที ครู่หนึ่ง เขากัดฟันแน่น เส้นเลือดบนหน้าผากบูดขึ้นมา "คิมหันต์บังคับให้แกทำงานพนักงานทำความสะอาดเหรอ?"

ทัดดาวพยักหน้า

"ไอ้สารเลว!" นรงค์เดชคลายเนกไทออก ในตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย "เขาให้แกติดคุกไปสองปียังไม่พอ ยังอยากจะทำอะไรอีก? ฉันไปหาเขา!" พูดจบเขากำลังจะเดินไป

"พี่......." ทัดดาวใช้แรงคว้าเขาไว้ สีหน้าเหนื่อยล้า "พี่สู้เขาไม่ได้หรอก อย่าไปหาเรื่องใส่ตัวเลย"

"แล้วจะต้องทำอย่างไร?ให้ฉันมองดูเขาหาเรื่องแกเหรอ?" เขากำหมัดทุบไปที่หน้าอก ทุกคำพูดถูกบีบออกมาจากลำคอ "ถ้าอย่างนั้นฉันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?" น้ำเสียงที่ดังขึ้นทางนี้ มะเหมี่ยวรู้สึกไม่วางใจ จึงเดินเข้ามายืนอยู่ข้างๆ ทัดดาว

"นึกถึงลูกสองคนของพี่ อย่าใจร้อน " มะเหมี่ยวอยู่ตรงนี้ ทัดดาวไม่อยากจะพูดมาก "มันมืดแล้ว ฉันกลับก่อน" พูดจบ เธอดึงมือมะเหมี่ยวแล้วจากไป

"ดาว!" นรงค์เดชเรียกตามหลัง ในตาเต็มไปด้วยความสับสนและละอายใจ

ทัดดาวหยุดเดิน แต่ไม่หันหลังกลับมา

"ขอโทษ......" นรงค์เดชกำหมัดแน่น ข้อนิ้วใช้แรงจนขาวซีด

"โทษก็ต้องโทษที่ฉันรักคนผิดไป ไม่เกี่ยวกับพี่" น้ำเสียงทัดดาวต่ำลงปนน้ำเสียงแหบแห้งเล็กน้อย "พ่อกับแม่ เคย.....เคยถามถึงฉันไหม?"

ในดวงตาของนรงค์เดชเต็มไปด้วยความละอายใจ อ้าปากแล้วก็ไม่มีเสียงออกมา

"พี่ รา....ตรีสวัสดิ์ อย่าลืมที่พูด ห้ามใจร้อน " ทัดดาวกลั้นความขมขื่นที่ขอบตา เดินแกมวิ่งไปทางรถแท็กซี่ที่จอดอยู่ข้างทาง แล้วมุดเข้าไปในรถ

พ่อกับแม่ ยังไม่ให้อภัยเธอ

แต่เธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะโทษพวกเขา โทษก็ต้องตัวเอง รักคนที่ไม่ควรจะรัก เชื่อคนที่ไม่ควรจะเชื่อ

มะเหมี่ยวขึ้นรถตาม มีคำถามมากมายอยากจะถาม แต่สุดท้ายก็เพียงยื่นกระดาษทิชชูให้เธอหนึ่งแผ่นเท่านั้น "เช็ดซะ อย่าให้คนอื่นคิดว่าฉันรังแกคุณ "

เมื่อทั้งสองกลับถึงหอพัก ไฟได้ปิดหมดแล้ว

"พวกคุณสองคนดึกดื่นไม่ยอมนอน มีศีลธรรมสักนิดไหม? ยังจะให้คนอื่นเขานอนไหม? " ลินลดาน้ำเสียงพูดด้วยน้ำเสียงแปลกๆ "ช่างเถอะ ให้คิดว่าฉันไม่เคยถาม ฆาตกรคนหนึ่งกับอีกะหรี่คนหนึ่ง ฉันจะคาดหวังสมบัติผู้ดีกับพวกเธออะไรอีก?!"

"ลินลดา คุณถามใจตัวเองดู " มะเหมี่ยวโกรธจนหน้าแดง "ใครกันที่คุยโทรศัพท์จนถึงตีหนึ่งตีสองทุกวันไม่ให้คนอื่นนอน?"

อีกอย่างเรียกอีกะหรี่อะไร?

เธอกับลินลดานั้นเป็นพนักงานต้อนรับของคลับ ไม่ได้ทำเรื่องอะไรที่ไม่อาจพบเจอคนได้สักหน่อย!

"ปกติฉันคุยโทรศัพท์แล้วอย่างไร? วันนี้ฉันไม่ได้คุย อยากจะนอนแต่วันไม่ได้เหรอ?" ลินลดากลอกตาขาว

มะเหมี่ยวชี้หน้าเธอ นิ้วมือสั่นเทา "ตอนที่พวกเราเข้ามา คุณยังเล่นมือถืออยู่!"

"ฉันเล่นมือถือจนง่วงแล้ว กำลังจะวางมือถือลงแล้วนอน พวกคุณก็กลับมา กุกๆ กักๆ เสียงดังรบกวนคน" ลินลดาพึมพำหนึ่งเสียง "การขอร้องของฉันก็ไม่เกินไป ทำผิดก็ต้องขอโทษ โค้งคำนับเก้าสิบองศาก็พอ มันยากขนาดนั้นเหรอ?"

มะเหมี่ยวถูกความหน้าด้านของเธอทำให้พูดไม่ออก