สวรรค์ ทำไมต้องกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้

“สิ่งศักดิ์สิทธิ์เจ้าคะ หากท่านมีอยู่จริง ขอให้สามีเฮงซวยของข้าตายเร็วๆ ด้วยเถิด”

ซุนซือจิ้ง สตรีใบหน้างดงามรูปร่างอ้อนแอ้นบอบบางยืนอยู่บนท่าน้ำที่หลบสายตาผู้คน นางมาอธิษฐานอ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่ตนเองนับถืออยู่ริมแม่น้ำนี้เป็นประจำ

“คุณหนู ท่านมาขอพรทุกวัน ข้าก็ไม่เห็นว่านายท่านจะมีวี่แววอายุสั้นเลย สงสัยสิ่งศักดิ์สิทธิ์ไม่ศักดิ์สิทธิ์ หรือไม่สิ่งศักดิ์สิทธิ์ก็ไม่ชอบหน้าท่าน”

เสี่ยวผิงสาวใช้ของสตรีผู้นี้เอ่ยขึ้น นางมายืนเป็นเพื่อนเจ้านายตนที่ริมน้ำทุกวันเช่นกัน ตั้งแต่คุณหนูแต่งงานเข้าจวน นางก็เห็นคุณหนูมีความสุขกับนายท่านหรือใต้เท้าสวี่อยู่ไม่ถึงปี หลังจากนั้นทั้งคู่ก็ไม่มีความหวานด้วยกันอีกเลย ซ้ำนายท่านยังแต่งอนุเข้าจวนอีกสองคน คุณหนูของนางจึงมายืนอธิษฐานริมน้ำทุกวัน

“เจ้าอย่าซี้ซั้วพูด วันนี้ข้าอธิษฐานครบวันที่หนึ่งร้อย คำอ้อนวอนของข้าต้องได้ผลแน่นอน”

ซุนซือจิ้งดุสาวใช้ของตน ขณะที่นางกำลังหมุนตัวจะเดินกลับเข้าฝั่ง ก็มีนกสีดำบินพุ่งตรงมายังตัวนางแล้วก็ชนเข้าที่หน้าผากเหม่งอย่างแรง ร่างของนกกระเด็นตกอยู่บนท่าน้ำ แต่ร่างของซุน ซือจิ้งกลับเซถอยหลังแล้วตกลงแม่น้ำจนเกิดเสียงดัง

เสี่ยวผิงที่เห็นเหตุการณ์ดังกล่าวรีบส่งเสียงร้องเรียกให้คนมาช่วย คุณหนูของนางมาอธิษฐานเรื่องไม่ดี เลยไม่อยากพาสาวใช้และผู้ติดตามชายมาเท่าใดนัก จึงมากันแค่สองคนทุกครั้ง

นางหันมองนกสีดำตัวนั้น เจ้านกลุกขึ้นมาเดินงุนงงไม่กี่ก้าวแล้วสะบัดหัวสองสามครั้ง จากนั้นก็บินหนีไป

“เจ้านกตัวดีอย่าหนีนะ ถ้าคุณหนูเป็นอะไรไป ข้าจะจับเจ้ามาย่างกิน” เสี่ยวผิงตะโกนชี้นิ้วใส่นกด้วยความโมโห

ด้านซุนซือจิ้งที่ตกลงแม่น้ำ นางตะเกียกตะกายหมายจะขึ้นฝั่ง แต่กลับถูกกิ่งไม้และใบไม้ใต้น้ำเกี่ยวพันขารั้งตัวไว้ เมื่อนางใช้มือพยายามแกะจนออก คลื่นใต้น้ำก็ไหลมาอย่างแรงจนพาร่างของนางให้จมลึกลงไปจนถึงก้นแม่น้ำ

“สวรรค์ ทำไมกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้ ทำไมคนที่ตายต้องเป็นข้าด้วย”

........

เจ็ดสิบปีผ่านไป

เมืองจวี๋ซิ่ง เมืองหลวงแคว้นตงหยาง

“คุณหนู ตื่นได้แล้วเจ้าคะ” สาวใช้ตัวน้อยกำลังปลุกเจ้านายในวัยไล่เลี่ยกันของตน

“เช้าแล้วหรือ” แพขนตางอนหนาค่อยๆ เปิดขึ้น สตรีอายุประมาณสิบหกปีลุกขึ้นอย่างเกียจคร้าน

“ข้าขี้เกียจ ไม่ไปเรียนได้หรือไม่” นางนั่งงัวเงียบนเตียงแล้วเอนกายช้าๆ เพื่อจะล้มลงนอนต่อ

“ไม่ได้เจ้าค่ะ คุณหนูคุณชายคนอื่นๆ ไปถึงเรือนมู่เซียงกันหมดแล้ว” เหวินซิงสาวใช้ตัวน้อยดึงแขนคุณหนูให้ลุกนั่งอีกครั้ง

“ล้างหน้าเจ้าค่ะ แปรงฟันด้วย”

นางดันเก้าอี้ที่วางอ่างล้างหน้าไปอยู่ข้างหน้าคุณหนูผู้เกียจคร้าน มือเรียวส่งก้านต้นหลิวให้คุณหนูใช้สำหรับทำความสะอาดฟัน

‘ซุนซือจิ้งนะซุนซือจิ้ง เจ้าได้เกิดใหม่ทั้งที จำได้แค่เรื่องของสามีเฮงซวย ทีเรื่องตำรับตำราทำไมจำไม่ได้สักเล่ม’

สตรีน้อยบ่นอุบอยู่ภายในใจ ตั้งแต่นางเกิดมาก็จำได้ว่าชาติก่อนตนเองคือใคร เสียชีวิตอย่างไร ที่จำได้ดีคือเรื่องของสามีในชาติที่แล้ว แต่เรื่องอื่นๆ นั้น ไม่ว่าจะเป็นเนื้อหาตำราเรียนต่างๆ วิธีการทำอาหาร เล่นดนตรี กระทั่งการเย็บปักถักร้อยล้วนลืมจนหมดสิ้น

‘ทำไมสวรรค์ต้องกลั่นแกล้งข้าเช่นนี้’

ซุนซื้อจิ้งสีหน้าเศร้าสลดขณะที่คิด แต่เมื่อคิดได้ว่าตัวเองกลับมาเกิดหลังจากที่เสียชีวิตไปแล้วถึงเจ็ดสิบปี ใบหน้างามก็เริ่มมีรอยยิ้มขึ้นมา

‘ข้าตกน้ำตายตอนสามีเฮงซวยอายุยี่สิบ มาเกิดอีกทีหลังจากนั้นเจ็ดสิบปี ตอนนี้ข้าอายุสิบหก’

แสดงว่า สามีในชาติที่แล้วถ้าไม่อายุยืนถึงหนึ่งร้อยหกปี ตอนนี้ก็คงไม่รอดแล้วเหมือนกัน ก็ดีที่จะได้ไม่ต้องเจอกันอีกในชาตินี้

‘ชาตินี้ต้องให้ดีกว่าชาติที่แล้วสิ’

มือเรียวคว้าพัดแล้วลุกออกจากเรือนของตนอย่างรวดเร็ว

........

เมื่อซุนซือจิ้งเดินมาถึงเรือนมู่เซียง สายตาก็เห็นพี่น้องบางส่วนของตนเอง พี่สาวน้องสาวสามคนจากทั้งหมดหกคน ส่วนพี่ชายน้องชายสองคนจากทั้งหมดห้าคน

สตรีทอดถอนใจ ชาติที่แล้วเป็นลูกคนเดียว นางก็คอยขอพรพระโพธิสัตว์ให้มารดามีบุตรเยอะๆ จะได้มีพี่น้องไว้พูดคุยและเล่นด้วย พอมองพี่น้องของตนเองในชาตินี้ รวมนางแล้วก็เป็นสิบสองคน เยอะจนจำชื่อกันแทบไม่ได้

“คุณหนูห้า”

สาวใช้ที่รออยู่ในเรือนส่งเครื่องเขียนให้ซุนซือจิ้ง สตรีน้อยลงนั่ง นางนั่งฟังอาจารย์ได้ไม่นานเปลือกตาบางก็ปิดลงอีกครั้ง

“ซุนซือจิ้ง”

เสียงดุที่คุ้นหูดังขึ้น สตรีน้อยลืมตาขึ้นดู เห็นอาจารย์นั่งดวงตาถมึงทึงจ้องมาทางตน ซุนซือจิ้งส่งยิ้มอ่อนให้เขา ก่อนชำเลืองมองพี่น้องที่นั่งด้านข้างแล้วเปิดตำราเรียนอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปหลายปี ตำราหลายเล่มก็ยังคงใช้เรียนเหมือนเดิม แต่ก็มีตำราใหม่เพิ่มขึ้นมาไม่น้อย แต่อย่างไรก็ตาม นางก็ต้องนั่งเรียนใหม่พร้อมกับพี่น้องของตนอยู่ดี

“ซุนซือจิ้ง เจ้าจงคัดลอกคัมภีร์บทนี้สามสิบจบให้เสร็จภายในวันพรุ่งนี้แล้วไปส่งที่เดิม”

อาจารย์กล่าวประโยคเดิมซ้ำๆ แทบทุกครั้ง วันนี้ก็เช่นกัน เป็นนางที่ได้รับการลงโทษนี้คนเดียว

“เจ้าค่ะ” สตรีตอบรับอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนรีบกลับมานอนห้องของตน

นอนเอาแรงก่อนแล้วค่อยทำส่งอาจารย์ก็ยังทัน

ก่อนเวลาอาหารเย็นเพียงเล็กน้อย ซุนซือจิ้งก็ตื่นขึ้นมารับประทานอาหาร เมื่ออิ่มแล้วนางก็นั่งคัดลอกคัมภีร์ตามที่อาจารย์สั่ง ในใจก็บ่นไม่หยุด

‘ซุนซือจิ้ง ทำไมเจ้าขี้เกียจขนาดนี้นะ ชาตินี้หากต้องแต่งงาน ต้องหาคนรักที่ฐานะมั่นคงเลี้ยงดูเจ้าได้ ต้องให้เงินเจ้าใช้และรักเจ้ามากๆ ด้วย ไม่เอาเหมือนสามีเฮงซวยชาติที่แล้ว’

“ไม่ได้การ ชาตินี้ข้าคงต้องเริ่มมองหาบุรุษด้วยตนเอง รอแม่สื่อแนะนำอาจจะไม่ได้ผู้ชายที่ถูกใจ”

สตรีน้อยคิดได้ดังนั้นก็รีบทำงานที่สั่งจนเสร็จ พรุ่งนี้จะได้ไปส่งอาจารย์ที่สำนักศึกษาซ่างเทียน

บุรุษผู้เป็นเหล่าหัวกะทิของแคว้นต่างก็เรียนที่นั่น พี่ชายน้องชายของนางพรุ่งนี้ก็ต้องไปเช่นกัน