บทที่ 4 ภารกิจแรก

หลังจากวันที่ไปสำรวจภูเขาและได้เจอโสมคนสองต้นเวลาก็ผ่านมาแล้วนับ 5 วัน นอกจากโสมแล้วยังมีเห็ดป่าอีกเป็นจำนวนมา ระบบอย่างตงตงเองก็ได้ทำการติดตั้งบ่อน้ำโบราณลงไปทับกับบ่อน้ำที่เกิดขึ้นเอง ตามธรรมชาติครบทั้ง 5 บ่อแล้วเช่นเดียวกัน

พ่อเซี่ยเองไม่มีความรู้ด้านสมุนไพรเลยจึงค่อนข้างจะกังวลว่าโสม ที่ขุดมาได้หากเก็บรักษาไม่ดีอาจจะเสียหายได้ ถิงถิงเองได้บอกกับพ่อของเธอไม่ต้องกังวลโดยอ้างว่าได้อ่านหนังสือเกี่ยวกับการเก็บรักษาสมุนไพรมาบ้างในตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย แต่ความจริงแล้วเธอถามตงตงถึงวิธีเก็บรักษาหลังจากตากให้แห้งดีแล้วค่อยนำไปขายในเมือง

ตั้งแต่วันที่ทำสัญญาเช่าภูเขา สี่คนพ่อลูกก็มุ่งหน้าขึ้นเขาเพื่อจัดการถางหญ้าและตัดต้นไม้ที่ตายแล้วออกจากพื้นที่ ส่วนผลไม้ป่าที่มีอยู่แล้วไม่ได้ตัดออก ถิงถิงเพียงแค่พรวนดินใส่ปุ๋ยและรดน้ำจากบ่อน้ำโบราณเพียงเท่านั้น ยังดีที่ภูเขาส่วนใหญ่ไม่สูงชันเป็นเพียงเนินเขาที่มีพื้นที่เหมาะสำหรับปลูกผลไม้ เหมือนกับว่ามีการเตรียมพื้นที่เอาไว้ล่วงหน้ายังไงยังงั้น

“พ่อ พวกเราจะจัดการกับพื้นที่ทั้งหมดนี้แค่พวกเรา 4 คนเหรอครับ พ่อดูน้องสิ น้องหน้าแดงมือแดงหมดแล้ว ผมว่าพ่อไปขอให้ลุงใหญ่มาช่วยแล้วเราค่อยจ่ายค่าแรงให้ดีไหมครับ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไปผมว่านะจากที่ ลูกสาวพ่อที่เคยเป็นคนสวยจะได้กลายเป็นตัวอัปลักษณ์ก็ครั้งนี้นะ พ่อทนดูน้องขี้เหร่ได้หรือ” เซี่ยโหย่วอี้ พี่รองผู้มีฝีปากไม่ธรรมดา

“เจ้ารองพูดอะไรของแก น้องจะขี้เหร่ได้ยังไง แกรีบ ๆ ทำงานไปเลย อย่าให้ลูกสาวฉันต้องเหนื่อยไปมากกว่านี้ เพราะแกมัวแต่พูดน่ะสิ งานมันถึงไม่คืบหน้าสักที รีบ ๆ ทำเข้า” พ่อเซี่ยหันมาดุลูกชาย

“พ่อครับผมว่าหาคนมาช่วยก็ดีนะครับ พ่อเองจะได้ไม่เหนื่อยเกินไปด้วย น้องสาวจะได้มีเวลาไปทำอย่างอื่น พวกเราเองจะได้มีเวลาไปช่วยน้องสาวพรวนดินใส่ปุ๋ยและรดน้ำผลไม้ที่มีอยู่ ในเมื่อน้องสาวมั่นใจว่ารสชาติจะไม่แย่แน่นอนเราเองก็ควรจะฟังน้องสาวนะครับพ่อ” พี่ใหญ่เซี่ยจิ้นหลง

“ตกลง เดี๋ยวพ่อจะไปขอให้ลุงของลูกกับลูกพี่ลูกน้องของลูกมาช่วย แต่ไม่รู้ว่าทั้งสองคนจะยอมรับเงินค่าแรงหรือเปล่านี่สิ”

“พ่อไม่ต้องห่วงนะครับ พอถึงเวลา ผมเชื่อว่าน้องสาวมีวิธีทำให้ ลุงใหญ่กับพี่เซียวรับเงินค่าแรงแน่ ๆ”

“โห อะไรอ่ะพ่อ ทีผมพูดไปตั้งเยอะตั้งแยะพ่อไม่ฟัง พอพี่ใหญ่พูดนิดพูดหน่อยพ่อก็ตกลงแล้ว นี่ผมยังเป็นลูกพ่ออยู่หรือเปล่า” พี่รองเซี่ยโวยวาย

“ก็แกไม่ใช่ลูกพ่อน่ะสิ พ่อเก็บแกได้ในกอไผ่” พ่อเซี่ยเองก็ไม่น้อยหน้าลูกชาย

เซี่ยจิ้นหลงได้แต่มองหน้าพ่อทีมองหน้าน้องชายที ต่อด้วยส่ายหน้าด้วยความเอือมระอาพ่อกับน้องชาย เขาแทบจะทนมองสองคนนี่ไม่ไหวเซี่ยจิ้นหลงถอนหายใจเฮือกใหญ่ จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

ในระหว่างที่ถิงถิงกำลังพรวนดินต้นพุทราอยู่นั้น ระบบก็ได้เแจ้งเตือนภารกิจแรก *-* โฮสต์ครับ เพื่อความเป็นระเบียบแบบแผนและยึดถือ ไปในทางเดียวกัน ระบบได้มีภารกิจให้โฮสต์ทำครับ และขอย้ำว่าโฮสต์จะต้องรับภารกิจทุกครั้งไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ส่วนภารกิจแรกคือ จัดการกับภูเขาลูกนี้และรดน้ำใส่ปุ๋ยพรวนดินต้นพุทราและต้นเกาลัดให้ครบทุกต้น ระยะเวลาภารกิจ 2 วัน รางวัลที่จะได้รับหลังจากทำภารกิจสำเร็จ ได้รับรถสามล้อขนาดใหญ่ 1 คัน *-*

“ตงตง นายบอกว่ารางวัลเป็นอะไรนะ รถสามล้อใช่ไหม ไม่ได้ฟังผิดไปนะ”

*-* ถูกต้องแล้วโฮสต์ รถสามล้อขนาดใหญ่ 1 คัน *-*

“ตกลง รับภารกิจ”

หลังจากรับภารกิจแล้วถิงถิงก็เร่งพรวนดิน ใส่ปุ๋ยและรดน้ำต้นพุทราและต้นเกาลัดทันที พี่ชายทั้งสองทนดูน้องสาวลำบากไม่ได้ จึงได้ผลัดกันมาช่วยน้องสาวพรวนดินรดน้ำ ในที่สุดก็สามารถทำภารกิจสำเร็จภายในเวลา ที่กำหนด

*-* ติ๊ง ภารกิจสำเร็จ คุณได้รับรถสามล้อขนาดใหญ่ ของรางวัลจะถูกนำไปเก็บไว้ในช่องเก็บของของระบบจนกว่าโฮสต์จะนำออกมาใช้งาน *-*

หลังจากพรวนดินและรดน้ำใส่ปุ๋ยพุทรากับเกาลัดที่มีอยู่บนเนินเขาเรียบร้อยแล้ว ถิงถิงคิดว่าถึงเวลาที่จะนำโสมไปขายแล้ว อย่างน้อย ๆ จะได้มีเงินไปซื้อต้นกล้าผลไม้และเป็นข้ออ้างในการนำรถสามล้อออกมาใช้ ถ้าไม่เอาโสมไปขายก็ไม่มีเงินซื้อรถสามล้อ ถึงแม้ว่าในมือของถิงถิงจะมีเงินอยู่บ้าง แต่การมีเงินในมือมากหน่อยถึงจะเป็นเรื่องที่ดี

“พ่อคะ หนูคิดว่าจะไปซื้อต้นกล้าผลไม้มาเพิ่มค่ะ พ่อกับพี่ใหญ่ และพี่รองช่วยไปจัดการเขาลูกที่สองได้ไหมคะ หนูอาจจะไปเซี่ยงไฮ้สักเที่ยวพอดีมีเพื่อนสมัยเรียนอยู่ที่นั่นด้วย มันคงจะดีถ้าเรามีรถสามล้อและรถบรรทุกสักคัน”

“ถิงถิงลูก แต่บ้านเราไม่มีเงิน อีกอย่างลูกอย่าลืมว่าลูกไม่ได้ทำงานแล้ว ตอนนี้ลูกลาออกแล้ว บ้านเราไม่มีเงินมากพอที่จะซื้อรถบรรทุกได้ ส่วนรถสามล้อนั้นหากเอาเงินที่มีอยู่ไปซื้อพ่อคิดว่าแม่คงได้ถลกหนังหัวพ่อ แน่ ๆ”

“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะพ่อ พ่ออย่าลืมสิเรายังมีโสมอยู่ หนูคิดว่าจะเอาไปขาย อย่างน้อย ๆ เพื่อนที่เซี่ยงไฮ้สามารถแนะนำร้านสมุนไพรดี ๆ ให้หนูได้ พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ หนูตั้งใจกลับมาทำสวนหนูจะไม่รบกวนเงิน ที่บ้านหนูจะหาเงินเองค่ะ ในมือหนูมีเงินอยู่บ้างตอนที่ยังทำงานอยู่หนูทำงานพิเศษในวันหยุด ในมือหนูมีเงินพอค่ะ ถ้าเราขายโสมได้เราจะมีเงินเพิ่มขึ้น”

“แล้วลูกจะไปเมื่อไหร่”

“พรุ่งนี้ค่ะพ่อ ส่วนงานบนเขาฝากพ่อด้วยนะคะ แล้วอีกอย่างเราจำเป็นต้องทำรั้วล้อมรอบสวนผลไม้ของเรา พ่อคิดว่าจะใช้เงินมากขนาดไหนคะ เราจะล้อมภูเขาลูกแรกและลูกที่สองก่อน ยังดีที่ภูเขาเดิมที่พ่อเช่าเอาไว้ทำกำแพงล้อมเอาไว้แล้ว”

“พ่อว่าในหมู่บ้านของเราไม่มีขโมยอะไรไม่ต้องสิ้นเปลืองเงิน ทำกำแพงหรอกลูก แค่เราต้องหาหมามาเลี้ยงให้มากหน่อยแล้วก็ก่อกำแพงสูงแค่เอวก็พอ สัตว์เลี้ยงบนเขาจะได้ออกไปไม่ได้”

“ตกลงค่ะพ่อ รบกวนด้วยนะคะ แล้วหนูจะรีบกลับมา”

“พ่อว่าให้พี่ชายลูกไปด้วยจะดีกว่านะ ลูกเป็นผู้หญิงจะเที่ยวไปไหนมาไหนคนเดียวได้ยังไง”

“พ่อคะ อย่าลืมว่าหนูออกจากบ้านไปอยู่คนเดียวมาตั้งนาน แค่นี้ทำไมหนูจะไปคนเดียวไม่ได้กันคะ พ่ออย่าห่วงเลยค่ะไม่มีใครรังแกหนูได้หรอก อย่าลืมว่าหนูเองก็ต่อสู้เป็น หรือหนูจะไปสมัครเข้าร่วมกองทัพดีคะ”

“ไม่ดี” พ่อเซี่ยและลูกชายทั้งสองรีบตะโกนออกมาสุดเสียง

“หนูล้อเล่นค่ะ แต่ถ้ามีการเปิดรับสมัครสอบเพื่อเข้าไปในหน่วยงานหนูว่าจะลองดูเหมือนกัน แต่คิดว่าคงไม่มีเวลาหรอกค่ะ แล้วก็ที่ราบเนินเขาหนานซานทั้งหมดพ่อช่วยให้ลุงใหญ่ไปไถพรวนดินเอาไว้หน่อยนะคะ ตรงนั้นหนูจะปลูกแตงโม แตงหอม และผักค่ะ”

“ตกลง พ่อจะไปบอกลุงใหญ่มาจัดการให้”

“แล้วนี่เยว่ผิงได้กลับบ้านมาบ้างหรือเปล่าคะ”

“ไม่กลับบ้านมานานแล้ว เห็นว่าไปทำงานเป็นครูโรงเรียนมัธยม ในเมืองน่ะ ถ้าลูกผ่านไปก็สามารถไปเยี่ยมเยว่ผิงได้”

“ตกลงค่ะพ่อ เอาไว้หนูจะแวะไปเยี่ยม แต่ตอนนี้หิวแล้วเรากลับบ้านกันค่ะ ไม่รู้ว่าแม่จะทำอะไรให้กินบ้าง”

“แม่ต้องทำของอร่อยรอน้องกลับไปกินอยู่แล้วไม่ต้องห่วงหรอก” พี่รองเซี่ย

“ว่าแต่พวกพี่สองคนเมื่อไหร่จะแต่งงานคะ ไม่ว่าเพื่อน ๆ ของพวกพี่เป็นพ่อคนหมดแล้วเหรอคะ”

“ถิงถิง น้องอย่าพูดเรื่องนี้เลย คู่ครองพี่ยังไม่เกิดน่ะ เอาไว้เจอเมื่อไหร่ค่อยแต่งงานยังไม่สายจะรีบไปทำไม พี่ยังไม่แก่เลย ขนาดพี่ใหญ่แก่แล้วยังไม่คิดจะแต่งงานเลยนะ”

“หุบปากไปเลยเจ้ารอง ไม่พูดก็ไม่มีใครว่าแกเป็นใบ้หรอก”

สี่คนพ่อลูกเดินกลับบ้านท่ามกลางเสียงพูดคุยหยอกล้อของลูก ๆ เซี่ยจิ้นถิงมีรอยยิ้มกว้างอยู่เต็มหน้า ลูกสาวกลับมาบ้านก็ดีแล้ว ถึงคนอื่น จะคิดว่าลูกสาวอีกไม่นานก็จะแต่งไปเป็นสะใภ้คนอื่นแต่สำหรับครอบครัวของเขา หากใครจะแต่งกับลูกสาวของเขาก็ต้องแต่งเข้าเท่านั้น ลูกสาวของเขาทั้งสวยทั้งแสนดีขนาดนี้ เขาทำใจให้ลูกแต่งออกไปไม่ได้จริง ๆ

“แม่คะพวกเรากลับมาแล้ว หิวมากเลยค่ะ แม่ทำอะไรกินคะ หอมมากเลย” ถิงถิงวิ่งเข้าไปในบ้านมือยังไม่ทันล้างก็ตรงไปที่ห้องครัวทันที

“เจ้าลูกคนนี้นี่ เอะอะเสียงดังอะไรหิวก็ไปล้างมือแล้วมายกกับข้าวออกไป เอะอะโวยวายขนาดนี้ใครจะกล้ามาขอไปทำลูกสะใภ้กัน”

“แม่หนูไม่แต่งออกค่ะ หากใครอยากแต่งกับหนูก็ต้องแต่งเข้าบ้านเซี่ย หากไม่มีใครแต่งด้วยหนูจะอยู่กับพ่อกับแม่ไปแบบนี้แหละ”

“เจ้าลูกคนนี้นี่ แบบนั้นจะได้ยังไงกันล่ะ”

“ทำไมจะไม่ได้คะ พ่อกับพวกพี่ ๆ เองก็เห็นด้วย หรือว่าแม่ไม่อยากให้หนูอยู่ด้วยคะ แม่ถึงผลักไสไล่ส่งหนูอ่ะ”

“ไป ๆ รีบไปล้างมือรีบมายกกับข้าวออกไป ใครจะไปผลักไสไล่ส่งลูกกัน ในเมื่อพ่อกับพี่ชายของลูกเห็นดีเห็นงามด้วยแล้ว แม่แค่คนเดียว จะไปทำอะไรได้”

“แม่ลูกคุยอะไรกัน เสียงดังออกไปถึงข้างนอก”

“ก็เพราะคุณนั่นล่ะที่ให้ท้ายลูก”

“อ้าวแม่ พ่อผิดอะไร ลูกของเรา เราก็ต้องให้ท้ายสิ หรือจะให้พ่อไปให้ท้ายลูกบ้านอื่นเหรอ แม่นี่ก็แปลกคน”

“โอ้ย คุณเองก็รีบ ๆ ยกจานออกไปเลย ฉันไม่อยากจะพูดกับพวกคุณพ่อลูกแล้ว ปวดหัวจริง ๆ”

“แม่เป็นอะไรไปน่ะพ่อ หรือว่าวันนั้นของเดือนจะมา” พี่รองเซี่ย

“โป๊ก โอ้ยแม่ แม่จะเอาตะหลิวมาเคาะหัวผมแบบนี้ไม่ได้นะแม่ผมโตแล้ว ถ้าเกิดว่าผมสมองเสื่อมกลายเป็นคนปัญญาอ่อนขึ้นมา แล้วแบบนี้แม่จะทำยังไง ผมเองคงแต่งสะใภ้เข้าบ้านให้แม่ไม่ได้แล้วนะ”

“เหอะ เจ้ารอง ด้วยปากของแกเป็นแบบนี้ต่อให้แกไม่ปัญญาอ่อน ก็ยังไม่มีใครเอาแกไปทำลูกเขยเลย” แม่เซี่ยที่เหลืออดกับลูกชาย

ถิงถิงมองดูความวุ่นวายในบ้านและความรักความอบอุ่นที่มีต่อกัน ในครอบครัว พี่รองจะเป็นคนที่พูดจาร้ายกาจมาก พี่ใหญ่เองก็ไม่น้อยหน้าเพียงแต่ว่าเขาจะไม่ค่อยพูดเท่านั้น ส่วนพ่อเองก็ชอบกวนประสาทแม่เหมือนกัน แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นพ่อเองก็รักและตามใจแม่ที่สุด แม่ไม่เคย ได้ลงไปทำงานในนาเลยสักครั้ง พ่อยังคงรักษาสัญญากับบ้านคุณตาในตอนที่ขอแม่แต่งงานว่าจะไม่ให้แม่ต้องลำบากและไม่ให้แม่ลงไปทำงานในนา เพราะแม่เป็นสาวจากในเมืองที่มาตกหลุมรักพ่อที่เป็นชาวนา ยังดีที่ครอบครัวของแม่ไม่ได้กีดกันแม่กับพ่อ ความสุขแบบนี้ถิงถิงอยากจะให้มันอยู่ตลอดไป ดีจริง ๆ ที่ได้กลับมา