บทที่ 3 : คู่หมั้นสายโหดกับของหมั้นที่หายสาบสูญ - 2

"อย่ามาว่านางนะ!" ลู่เฟยเฟยตะคอกกลับ "ถึงนางจะดูมอมแมม แต่นาง... เอ้อ... นางจิตใจดี! นางทำกับข้าวอร่อย! (โกหก) นางซักผ้าเก่ง! (โกหก) และที่สำคัญ..."

ลู่เฟยเฟยก้มลงมองเซียวอี้เหิน แล้วยิ้มหวานหยดย้อย

"นางลีลาเด็ดมาก!"

"!!!"

เซียวอี้เหินหน้าแดงเถือกจนลามไปถึงหู อยากจะกัดลิ้นตายเสียเดี๋ยวนั้น ลีลาเด็ดบ้าบออะไร! ข้าซิงนะโว้ย!

"กรี๊ดดดดดดด!" หลานชิงชิงกรีดร้องลั่นจวน นางชักดาบออกมาจากฝัก เคร้ง! ประกายดาบวาววับสะท้อนแสงเทียน

"ไอ้คู่หมั้นทรยศ! หญิงแพศยา! วันนี้ข้าจะสับพวกเจ้าให้เละเป็นโจ๊ก!"

"วิ่งดิเอ๋ วิ่ง!" ลู่เฟยเฟยตะโกน นางคว้าข้อมือเซียวอี้เหินแล้วออกตัววิ่งแน่บ

"อย่าหนีนะ!"

การไล่ล่าระดับวินาศสันตะโรจึงเกิดขึ้นภายในจวนตระกูลเซียว

ลู่เฟยเฟยลากเซียวอี้เหินวิ่งผ่านสวนหิน กระโดดข้ามบ่อปลาคาร์ป (ซึ่งลู่เฟยเฟยเผลอเหยียบหัวปลาตัวโปรดของเซียวอี้เหินจนจมน้ำบุ๋งๆ) โดยมีหลานชิงชิงไล่กวดมาติดๆ พร้อมกับฟาดดาบใส่ทุกอย่างที่ขวางหน้า

โครม! เพล้ง! แจกันสมัยราชวงศ์ถังแตกกระจาย ฉับ! ต้นบอนไซพันปีขาดครึ่งท่อน

"ต้นไม้ข้า!" เซียวอี้เหินร้องโหยหวนขณะวิ่ง "นั่นข้าเพิ่งประมูลมาห้าพันตำลึง!"

"ห่วงชีวิตก่อนไหมพ่อคุณ!" ลู่เฟยเฟยตะโกนกลับ "เลี้ยวซ้าย! เข้าห้องนอน!"

ทั้งคู่พุ่งเข้าไปในห้องนอนใหญ่ของเซียวอี้เหิน แล้วกระแทกประตูปิดลงกลอนทันที

ปัง! ปัง! ปัง!

"เปิดนะ! เปิดเดี๋ยวนี้!" เสียงหลานชิงชิงทุบประตูโครมๆ พร้อมกับเสียงดาบฟันประตูไม้สักจนเศษไม้ปลิวว่อน

"ทำยังไงดีๆๆ" ลู่เฟยเฟยเดินวนไปวนมา "ยัยนั่นบ้าพลังชะมัด ประตูพังแน่!"

เซียวอี้เหินหอบแฮกๆ ทรุดตัวลงนั่งพิงประตู เขาเหนื่อยจนแทบขาดใจ ร่างกายผู้หญิงนี่ช่างอ่อนแอเสียจริง

"มีทางลับ..." เขาบอกเสียงเบา "ใต้เตียง... มีทางลับลงไปห้องเก็บของใต้ดิน"

"เยี่ยม!" ลู่เฟยเฟยรีบมุดลงไปใต้เตียงทันที นางคลำหากลไกตามที่เซียวอี้เหินบอก จนเจอสลักเล็กๆ

คลิก!

พื้นใต้เตียงเปิดออกเป็นช่องดำมืด

"ลงไปเร็ว!" ลู่เฟยเฟยฉุดมือเซียวอี้เหิน

ทั้งคู่ทิ้งตัวลงไปในความมืด ก่อนที่ประตูห้องนอนจะถูกพังเข้ามาได้สำเร็จ

...

ในความมืดมิดของห้องใต้ดิน

"เฮ้อ... รอดตาย" ลู่เฟยเฟยถอนหายใจยาว นางทิ้งตัวลงนอนแผ่หลากับพื้นเย็นๆ

เซียวอี้เหินนั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ ในความเงียบ เขาเริ่มได้สติและทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น

"เจ้า..." เขาเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ "เจ้าบอกว่าข้า... ลีลาเด็ด?"

"แหะๆ" ลู่เฟยเฟยหัวเราะแห้งๆ "สถานการณ์มันพาไปน่า อย่าโกรธเลยนะ"

"ข้าจะฆ่าเจ้า..." เซียวอี้เหินกัดฟัน "เมื่อข้าคืนร่างได้ ข้าจะจับเจ้าขังลืม!"

"โอ๋ๆ อย่าเพิ่งขังเลย" ลู่เฟยเฟยขยับตัวเข้าไปใกล้ๆ (ในความมืด) "ตอนนี้เราติดอยู่ในห้องลับสองต่อสอง... บรรยากาศเป็นใจนะเนี่ย"

"ออกไปห่างๆ!" เซียวอี้เหินผลักอกร่างตัวเอง "ข้าขนลุก!"

"เอาน่าๆ" ลู่เฟยเฟยยิ้ม "แต่ข้าสงสัยจัง ห้องลับนี่มีไว้ทำไม? หรือว่า... ท่านซ่อนสมบัติไว้?"

นางจุดไฟแช็ก (ไม้ขีดไฟโบราณ) ที่พกติดตัวขึ้นมา แสงไฟสลัวๆ ส่องให้เห็นสภาพภายในห้อง

มันไม่ใช่ห้องเก็บสมบัติ...

แต่ฝาผนังรอบด้าน เต็มไปด้วย "รูปวาดของลู่เฟยเฟย"!

มีทั้งรูปหมายจับ รูปแอบถ่ายตอนนางกินข้าว รูปตอนนางเดินตลาด แม้กระทั่งรูปตอนนางแอบแคะขี้มูก!

ลู่เฟยเฟยอ้าปากค้าง "นี่มัน..."

เซียวอี้เหินหน้าแดงซ่าน รีบกระโดดไปบังรูปพวกนั้น "ยะ... อย่ามองนะ!"

"ท่าน... ท่านเป็นสตอล์กเกอร์เหรอ?" ลู่เฟยเฟยถามเสียงสั่น "ท่านตามสืบเรื่องข้าละเอียดขนาดนี้เลย?"

"ข้าเป็นสายลับ!" เซียวอี้เหินแก้ตัวพัลวัน "ข้าต้องรู้ข้อมูลศัตรูให้ลึกซึ้ง! เพื่อ... เพื่อจับกุมเจ้า!"

"รูปตอนข้าหลับน้ำลายยืดนี่ก็เพื่อจับกุมเหรอ?" ลู่เฟยเฟยชี้ไปที่รูปหนึ่ง

เซียวอี้เหินจนมุม เขาเม้มปากแน่น

"หรือว่า..." ลู่เฟยเฟยหรี่ตา ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ท่านแอบชอบข้า?"

"ไม่มีทาง! ฝันไปเถอะ!" เซียวอี้เหินปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แก้มที่แดงระเรื่อในแสงไฟนั้นปิดไม่มิด

ทันใดนั้นเอง...

ครืด...

เสียงกลไกบางอย่างทำงาน ผนังด้านหนึ่งเลื่อนเปิดออก เผยให้เห็นทางเดินยาวที่ทอดยาวไปสู่ความมืด และมีลมเย็นยะเยือกพัดออกมา พร้อมกับกลิ่นอายที่คุ้นเคย

"กลิ่นนี้..." ลู่เฟยเฟยขมวดคิ้ว "กลิ่นธูป... จากสำนักพรต?"

เซียวอี้เหินเบิกตากว้าง "ทางลับนี้เชื่อมไปไหน? ข้าไม่เคยรู้ว่ามีทางนี้!"

"อ้าว นี่ไม่ใช่บ้านท่านเหรอ?"

"ข้าสร้างห้องนี้ไว้เก็บข้อมูลลับ แต่ไม่เคยสร้างทางออก!"

ทั้งคู่มองหน้ากัน ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้น

ใครบางคน... ได้เข้ามาดัดแปลงห้องลับในจวนตระกูลเซียว... และทางเดินนี้ อาจนำไปสู่คำตอบของ "การสลับร่าง" ในครั้งนี้!

"จะไปไหม?" ลู่เฟยเฟยถาม แววตาท้าทาย

เซียวอี้เหินสูดหายใจลึก เขาลุกขึ้นปัดฝุ่นกระโปรง

"ไปสิ... ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าใครมันบังอาจมาเจาะรูบ้านข้า!"