บทที่ 3 : คู่หมั้นสายโหดกับของหมั้นที่หายสาบสูญ - 1

บทที่ 3 : คู่หมั้นสายโหดกับของหมั้นที่หายสาบสูญ

บรรยากาศในห้องโถงรับรองของจวนตระกูลเซียวเย็นเยียบลงถนัดตา ราวกับใครเปิดแอร์เบอร์แรงสุดทิ้งไว้ ทั้งที่ตอนนี้เป็นฤดูร้อน

ลู่เฟยเฟย (ในร่างเซียวอี้เหิน) นั่งเหงื่อแตกพลั่กอยู่บนเก้าอี้ประธาน พยายามทำท่านั่งให้ดูสง่าผ่าเผยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ขามันสั่นพั่บๆ จนชายเสื้อกระเพื่อม

ตรงข้ามกับนาง คือสตรีร่างระหงในชุดสีแดงเพลิง ใบหน้างดงามคมคายดุจนางพญา ดวงตาหงส์ตวัดมองด้วยความเกรี้ยวกราด มือเรียวสวยวางทาบอยู่บนด้ามดาบที่วางพาดโต๊ะอย่างจงใจ

นางคือ 'หลานชิงชิง' ท่านหญิงผู้เป็นบุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่ และเป็นคู่หมั้นที่ฮ่องเต้พระราชทานให้เซียวอี้เหิน

"ท่านพี่อี้เหิน..." หลานชิงชิงเอ่ยขึ้น น้ำเสียงหวานหยดแต่แฝงรังสีอำมหิต "ท่านรู้ใช่ไหมว่าวันนี้วันอะไร?"

"วัน... วันศุกร์?" ลู่เฟยเฟยตอบเสียงอ่อย

"วันครบกำหนดมอบของหมั้น!" หลานชิงชิงตบโต๊ะดัง ปัง! ถ้วยชาสะเทือนจนน้ำกระฉอก "ท่านสัญญาว่าจะมอบ 'ป้ายหยกมังกรจักรพรรดิ' ให้ข้าเพื่อยืนยันการแต่งงาน ไหนล่ะของ?"

ลู่เฟยเฟยกลืนน้ำลายเอือก หันไปมอง 'สาวใช้' (เซียวอี้เหินตัวจริง) ที่ยืนก้มหน้าซ่อนตัวอยู่หลังเสาต้นใหญ่ สายตาของเซียวอี้เหินส่งสัญญาณมาว่า 'ตายแน่... พวกเราตายแน่'

"เอ่อ..." ลู่เฟยเฟยสมองหมุนเร็วจี๋ นางเป็นแม่ค้าตลาดมืด การโกหกคืออาชีพหลักอยู่แล้ว "ของน่ะมี... แต่..."

"แต่อะไร?" หลานชิงชิงหรี่ตา "อย่าบอกนะว่าท่านทำหาย? หรือเอาไปให้หญิงอื่น?"

"ไม่ใช่นะ!" ลู่เฟยเฟยรีบปฏิเสธ "คือ... มันเป็นแบบนี้... น้องหญิงชิงชิง..."

นางพยายามเรียกชื่ออย่างสนิทสนม แต่หลานชิงชิงทำหน้าเหมือนจะอ้วก

"ข้าเห็นว่าป้ายหยกนั่นมัน... ธรรมดาเกินไป!" ลู่เฟยเฟยเริ่มแถสด "คนอย่างท่านหญิงหลาน ผู้มีความงามล่มเมืองและความเก่งกาจสะท้านปฐพี จะให้ใส่แค่หยกก้อนเดียวได้ไง? มันไม่สมศักดิ์ศรี!"

หลานชิงชิงเลิกคิ้ว "โห... ท่านคิดเช่นนั้นรึ?"

"ใช่!" ลู่เฟยเฟยได้ทีขี่แพะไล่ "ข้าเลยส่งมันไป... ไป... ไปชุบทอง! ใช่! ชุบทองคำแท้เก้าสิบเก้าเปอร์เซ็นต์! แล้วก็ฝังเพชรเจ็ดสีมณีเจ็ดแสงเพิ่มเข้าไปด้วย!"

เซียวอี้เหินที่หลังเสาแทบจะเอาหัวโขกกำแพง ชุบทองบ้าอะไร! นั่นมันหยกโบราณพันปี! เอาไปชุบทองก็เสียของหมดสิโว้ย!

"ชุบทอง?" หลานชิงชิงทำหน้าแปลกใจ "แต่ท่านพี่... ท่านเคยบอกว่าชอบความเรียบง่าย สมถะ ดั่งผ้าขาวมิใช่หรือ?"

"คนเรามันเปลี่ยนกันได้!" ลู่เฟยเฟยยืดอก "ตอนนี้ข้าค้นพบแล้วว่า ความหรูหราคือลาภอันประเสริฐ! ยิ่งเยอะยิ่งดี! ท่านรออีกสัก... สามเดือน... ไม่สิ สามปี! รับรองว่าจะได้ของหมั้นที่อลังการงานสร้างจนฮ่องเต้ยังอาย!"

หลานชิงชิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง นางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของลู่เฟยเฟย ราวกับจะจับผิด

"ท่านพี่... ท่านดูแปลกไปนะ" นางลุกขึ้นเดินเข้ามาช้าๆ "แววตาของท่าน... ดูเจ้าเล่ห์ ไม่เหมือนเทพบุตรหยกขาวคนเดิม"

"อะ... อากาศมันร้อนน่ะ" ลู่เฟยเฟยถอยหลังกรูด

ทันใดนั้น หลานชิงชิงก็พุ่งตัวเข้ามาคว้าข้อมือของลู่เฟยเฟย แล้วบิดอย่างแรง!

"โอ๊ยยย! เจ็บๆๆๆ!" ลู่เฟยเฟยร้องลั่น "ทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"วิชา 'จับชีพจรสะบั้นรัก'!" หลานชิงชิงกล่าวเสียงเหี้ยม "ข้าจะตรวจสอบว่าท่านโดนพิษหรือโดนวิชาคุณไสยอะไรหรือเปล่า!"

"ปล่อยนะ! กระดูกจะหักแล้ว!"

เซียวอี้เหิน (ตัวจริง) เห็นท่าไม่ดี ขืนปล่อยไว้ ลู่เฟยเฟยต้องหลุดปากความลับแตกแน่ หรือไม่ร่างของเขาก็อาจจะพิการถาวร

"หยุดเดี๋ยวนี้เจ้าค่ะ!"

เสียงเล็กแหลมดังแทรกขึ้นมา เซียวอี้เหินในชุดสาวใช้เดินอาดๆ ออกมาจากหลังเสา ใบหน้ามอมแมมเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว

หลานชิงชิงหันขวับ "เจ้าเป็นใคร? บ่าวไพร่ชั้นต่ำ กล้าสอดเรื่องเจ้านาย!"

"ข้าไม่ใช่บ่าวไพร่ธรรมดา!" เซียวอี้เหินประกาศก้อง "ข้าคือ... คือ..."

เขาสมองตื้อไปชั่วขณะ จะบอกว่าเป็นใครดี?

"คือ 'ผู้ดูแลส่วนตัว' ของคุณชายเจ้าค่ะ!"

"ผู้ดูแล?" หลานชิงชิงมองร่างเล็กด้วยสายตาดูแคลน "สภาพอย่างเจ้าเนี่ยนะ? ดูแลอะไร? ดูแลคอกม้าหรือ?"

"ดูแลหัวใจเจ้าค่ะ!" เซียวอี้เหินโพล่งออกไปโดยไม่ทันคิด

กริบ...

ทั้งห้องเงียบสนิท

ลู่เฟยเฟย (ตัวปลอม) ตาโตเท่าไข่ห่าน หลานชิงชิงอ้าปากค้าง พ่อบ้านจางที่แอบฟังอยู่หน้าประตูถึงกับเป็นลมล้มพับ

"ดูแล... หัวใจ?" หลานชิงชิงทวนคำเสียงสั่น "หมายความว่า... ท่านพี่... ท่านกับนังเด็กมอมแมมนี่..."

"ใช่!" ลู่เฟยเฟยรีบรับลูกทันที นางกระชากเซียวอี้เหิน (ร่างหญิง) เข้ามาโอบเอว (ซึ่งเอวเล็กมากจนมือเกือบรอบ) "นางคือยอดดวงใจของข้า! เพราะฉะนั้น ของหมั้นข้าจึงยกให้นางไปแล้ว!"

"หา!?" เซียวอี้เหิน (ตัวจริง) หันขวับมามองร่างตัวเอง ไอบ้า! โยนขี้ให้ข้าเฉยเลย!

"ท่านเอาหยกมังกร... ให้นังนี่!?" หลานชิงชิงหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ เส้นเลือดปูดโปนบนขมับ "ท่านพี่! ท่านตาบอดหรือไร! นังนี่หน้าตาเหมือนลิงกังตกถังแป้ง! เทียบอะไรกับข้าได้!"