บทที่ 1 : สภาพ! ร่างนี้สถานะการเงินติดลบ - 2

ปัง!

กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดเครื่องแบบสีดำขลิบแดงกว่าสิบคนพุ่งเข้ามาพร้อมดาบในมือ นำทีมโดย 'เลี่ยเฟิง' รองหัวหน้าหน่วยผู้เคร่งครัด

"ท่านหัวหน้า!!" เลี่ยเฟิงตะโกนก้องเมื่อเห็นร่างสูงสง่าของเซียวอี้เหิน (ไส้ในลู่เฟยเฟย) ยืนอยู่กลางศาลเจ้า

ลู่เฟยเฟยสะดุ้งโหยง เผลอยกมือขึ้นจะทำท่า "ยอมแพ้แล้วจ้า" ตามความเคยชินเวลาโดนจับ แต่เซียวอี้เหินที่ยืนหลบมุมมืดอยู่ด้านหลังรีบถลึงตาใส่ และแอบหยิกก้นนางเต็มแรง

"โอ๊ย!" ลู่เฟยเฟยร้องลั่น

เลี่ยเฟิงและลูกน้องชะงัก "ท่านหัวหน้า... ท่านบาดเจ็บหรือขอรับ?"

บรรยากาศเงียบกริบ กดดันจนได้ยินเสียงลมหายใจ

ลู่เฟยเฟยเหงื่อตก นางกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ มองไปที่เซียวอี้เหินตัวจริงที่ส่งสายตาอำมหิตมาให้ ประมาณว่า 'ถ้าเจ้าพูดผิดแม้แต่คำเดียว ข้าจะยอมตายไปพร้อมกับเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ'

นางสูดหายใจลึก ยืดอกขึ้น เลียนแบบท่าทางเก๊กหล่อที่นางเคยเห็นเซียวอี้เหินทำบ่อยๆ

"อะ... อะแฮ่ม!" นางกระแอมเสียงต่ำ พยายามเก็กเสียงให้ทุ้มลึกที่สุด "ข้า... ข้าสบายดี แค่... แค่มดกัดก้น"

พรืด...

เซียวอี้เหิน (ตัวจริง) แทบจะเอาหัวโขกเสา มดกัดก้น!? ข้อแก้ตัวบ้าบออะไรของนาง!

เลี่ยเฟิงทำหน้างงสุดขีด "มด... หรือขอรับ? ท่านหัวหน้าผู้มีลมปราณเกราะเหล็กคุ้มกาย... ถูกมดกัด?"

"มดตัวใหญ่มาก!" ลู่เฟยเฟยรีบแถ "ช่างมันเถอะ! พวกเจ้ามาทำไม!"

"พวกข้าน้อยเห็นอัสนีบาตฟาดลงมา เกรงว่าท่านจะได้รับอันตราย จึงรีบตามมาสมทบ" เลี่ยเฟิงเก็บดาบ ก่อนจะกวาดสายตาไปเห็นร่างเล็กๆ มอมแมมที่ยืนตัวสั่น (เพราะโกรธ) อยู่ข้างหลัง

"นั่น..." สายตาของเลี่ยเฟิงวาวโรจน์ขึ้นมาทันที "นั่นมันนางโจรลู่เฟยเฟย! นางยังไม่ตายรึ!"

ชิ้ง!

ดาบสิบเล่มชักออกมาพร้อมกัน ชี้เป้าไปที่เซียวอี้เหินในร่างหญิงสาว

"ช้าก่อน!" ลู่เฟยเฟยร้องห้าม

"ท่านหัวหน้า ถอยออกมาขอรับ! นางมารผู้นี้เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว นางอาจจะวางยาพิษท่าน!" เลี่ยเฟิงตะโกน "ทหาร! จับตาย!"

"อย่า!!!"

ทั้งเซียวอี้เหินและลู่เฟยเฟยตะโกนออกมาพร้อมกัน

เซียวอี้เหินหน้าซีด ถ้าเขาโดนจับตายตอนนี้ คือตายจริง! ตายฟรี! ส่วนลู่เฟยเฟยก็หน้าซีด ถ้าเจ้าของร่างตาย นางก็คงซวยไปด้วย!

"หะ... ห้ามฆ่านาง!" ลู่เฟยเฟยในร่างท่านแม่ทัพรีบยกมือห้าม "ข้า... ข้าต้องใช้นาง!"

"ใช้?" เลี่ยเฟิงขมวดคิ้ว "ใช้ทำอันใดหรือขอรับ? นางเป็นนักโทษประหาร..."

ลู่เฟยเฟยสมองแล่นเร็วรี่ นางต้องหาเหตุผลที่ทำให้ลูกน้องพวกนี้ไม่ฆ่า 'ตัวเอง' นางจึงโพล่งออกไปว่า

"นาง... นางรู้ที่ซ่อนสมบัติ!"

เซียวอี้เหิน (ตัวจริง) อ้าปากค้าง

"สมบัติ?" ดวงตาของเหล่าทหารเป็นประกายขึ้นมาเล็กน้อย แม้จะเป็นทหารหลวงแต่เรื่องเงินทองไม่เข้าใครออกใคร

"ใช่!" ลู่เฟยเฟยเริ่มไหลลื่น "ข้าสอบสวนนางแล้ว นางบอกว่านางซ่อน... เอ้อ... ทองคำพันชั่งไว้ ดังนั้นเราจะฆ่านางไม่ได้ ต้องเก็บนางไว้... เอ่อ... ไว้ข้างกายข้า!"

"ไว้ข้างกายท่าน?" เลี่ยเฟิงทวนคำอย่างงุนงง ปกติท่านหัวหน้าไม่เคยให้สตรีเข้าใกล้เกินสามก้าว

"ใช่! ข้าจะคุมตัวนางเอง!" ลู่เฟยเฟยเดินอาดๆ เข้าไปหาเซียวอี้เหินที่ยืนตัวแข็งทื่อ แล้วตบไหล่ร่างเล็ก (ตัวเอง) ดัง ปึก!

"เจ้า... ยัยโจรตัวแสบ! ต่อจากนี้เจ้าต้องเป็นทาสรับใช้ข้า จนกว่าเจ้าจะคายความลับเรื่องสมบัติออกมา! เข้าใจไหม!"

นางขยิบตาให้เซียวอี้เหินหนึ่งที เป็นสัญญาณว่า 'เล่นตามน้ำไปสิโว้ย'

เซียวอี้เหินอยากจะกรีดร้องให้ก้องโลก เขา... เซียวอี้เหิน... หัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพร ต้องกลายมาเป็น 'ทาสรับใช้' ของตัวเอง แถมยังต้องเล่นละครตบตาคนของตัวเองอีก!

แต่เมื่อมองคมดาบสิบเล่มที่จ่ออยู่ เขาก็ไม่มีทางเลือก

เขาสูดหายใจลึก กัดริมฝีปากแน่น แล้วพูดประโยคที่น่าอับอายที่สุดในชีวิตออกมา

"จะ... เจ้าค่ะ... นายท่าน"

เลี่ยเฟิงมองภาพตรงหน้าด้วยความสับสน ท่านหัวหน้าที่เคร่งขรึม วันนี้ดู... ร่าเริงผิดปกติ แถมยังดูสนใจในตัวแม่ค้าตลาดล่างมอมแมมผู้นั้นอย่างออกนอกหน้า

"ท่านหัวหน้า..." เลี่ยเฟิงเอ่ยถามเสียงเบา "ท่านแน่ใจนะขอรับ? นางดู... สกปรกมาก ท่านจะไม่เป็นผื่นรึ?"

ลู่เฟยเฟยโบกมือ "ไม่เป็นไร! วันนี้ข้าอยากลองของแปลก! เอ้ย... อยากลองฝึกความอดทน! พวกเจ้าไปเตรียมม้า! ข้าจะพานางกลับจวน!"

"กลับจวน!?" เซียวอี้เหินตาโต "ข้าไม่ไปจวนตระกูลเซียว! ที่นั่นมีกฎห้ามสตรีเข้าเรือนใหญ่!"

"อ้าว ก็ข้าเป็นเจ้าของบ้าน ข้าจะพาใครเข้าก็ได้!" ลู่เฟยเฟยหันมาเถียง "ไปขึ้นม้า! หรือจะให้ข้าอุ้ม?"

"ไม่ต้อง!" เซียวอี้เหินสะบัดหน้า เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปที่หน้าศาลเจ้า ท่ามกลางสายตางุนงงของเหล่าลูกน้อง

เลี่ยเฟิงเกาหัวแกรกๆ หันไปกระซิบกับเพื่อนทหาร "เจ้าว่าวันนี้ท่านหัวหน้าดูแปลกๆ ไหม? ปกติแค่เห็นผู้หญิงเดินผ่าน ท่านก็สั่งให้คนไปล้างพื้นแล้ว แต่นี่... จะเอาโจรสาวกลับบ้าน?"

"สงสัยโดนผีผลักตอนฟ้าผ่ากระมัง" อีกคนตอบ

ลู่เฟยเฟยเดินตามหลังร่างเล็กของเซียวอี้เหินไป นางลอบยิ้มมุมปาก มือลูบคลำป้ายหยกที่เอวอย่างเพลิดเพลิน

จวนตระกูลเซียวงั้นเหรอ... ได้ข่าวว่าเตียงที่นั่นทำจากไม้หอมพันปี อาหารการกินระดับฮ่องเต้... หึหึหึ ลู่เฟยเฟยเอ๋ย ตกถังข้าวสารแล้วแกเอ๊ย!

หารู้ไม่ว่า การก้าวเท้าเข้าสู่จวนตระกูลเซียวในครั้งนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของนรกบนดินที่นาง (และเขา) จะไม่มีวันลืม!