บทที่ 1 : สภาพ! ร่างนี้สถานะการเงินติดลบ - 1

บทที่ 1 : สภาพ! ร่างนี้สถานะการเงินติดลบ

"เลิกจับหน้าอกข้าเดี๋ยวนี้นะ ยัยตัวดี!"

เซียวอี้เหินในร่างสาวน้อยตวาดลั่น ใบหน้าจิ้มลิ้มที่ปกติคงดูน่ารักน่าชัง บัดนี้บิดเบี้ยวไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและขยะแขยง มือเล็กป้อมพยายามปัดป่ายเสื้อผ้าที่เปียกชื้นอย่างรังเกียจ

"โอ๊ย! ท่านจะหวงอะไรนักหนา ตอนนี้มันก็ร่างข้า... เอ้ย ร่างท่าน... โอ๊ย งง!" ลู่เฟยเฟยในร่างบุรุษรูปงามบ่นกระปอดกระแปด นาง (ในร่างเขา) ยกมือขึ้นลูบอกแน่นๆ ของตัวเองเล่น "แหม... ก็ของท่านมันแน่นดีนี่นา ตีแล้วดังปุๆ เลย ดูสิๆ"

ปุ! ปุ!

นางตบกล้ามหน้าอกตัวเองโชว์สองที

"หยุด! ข้าสั่งให้หยุด!" เซียวอี้เหินแทบกระอักเลือด อยากจะชักกระบี่ขึ้นมาฟันคอเจ้าโจรบ้านี่ให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอก้มลงมองเอวตัวเอง... ว่างเปล่า

ไม่มีกระบี่ 'เฉวียนจี' คู่ใจ ไม่มีป้ายหยกประจำตัว ไม่มีแม้กระทั่งมีดสั้นซ่อนเงา

สิ่งที่ห้อยอยู่ข้างเอวของร่างนี้มีเพียง... ถุงผ้าเน่าๆ ที่ส่งกลิ่นเหม็นตุๆ กับพู่ห้อยราคาถูกที่น่าจะซื้อมาจากแผงลอยข้างทาง

เซียวอี้เหินกลั้นใจล้วงมือเข้าไปในถุงผ้า หวังจะเจออาวุธลับสักชิ้น แต่สิ่งที่หยิบออกมาได้คือ... ซาลาเปาไส้หมูสับที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งลูก และตลับแป้งผัดหน้าที่ฝาแตกยับเยิน

"นี่เจ้าพกขยะไว้ข้างเอวรึ!?" เขาโยนซาลาเปาทิ้งเหมือนจับก้อนถ่านร้อน

"นั่นมื้อเย็นข้านะ!" ลู่เฟยเฟยร้องเสียงหลง รีบกระโจนไปรับซาลาเปาด้วยความเสียดาย แต่ด้วยความที่ไม่ชินกับขายาวๆ ของท่านจอมยุทธ์ นางจึงก้าวพลาด ขาขวากระแทกขาซ้าย หน้าทิ่มลงไปจูบพื้นอีกรอบ

โครม!

"โอ๊ยยยย! ขายาวๆ นี่มันพันกันมั่วไปหมด!" นางเงยหน้าขึ้นมา ปากคาบซาลาเปาเปื้อนดินเอาไว้ "เสียของหมดเลยเห็นไหม!"

เซียวอี้เหินยกมือกุมขมับ รู้สึกวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม... ไม่ใช่เพราะบาดเจ็บ แต่เพราะรับไม่ได้กับภาพลักษณ์ของตัวเอง

บุรุษผู้ได้ฉายา 'เทพบุตรหยกขาว' ผู้ที่ไม่เคยมีแม้แต่ฝุ่นเกาะชายเสื้อ บัดนี้กำลังนอนกลิ้งเกลือกอยู่กับพื้นดินเหมือนหมาวัด แถมยังคาบซาลาเปาเน่าๆ ไว้ในปาก!

"ลุกขึ้น... ข้าขอล่ะ ลุกขึ้นเถอะ" เซียวอี้เหินกัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน "เจ้ากำลังทำลายเกียรติยศร้อยปีของตระกูลเซียวป่นปี้หมดแล้ว"

ลู่เฟยเฟยคายซาลาเปาทิ้งอย่างเสียดาย นางค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น ปัดฝุ่นออกจากชุดผ้าไหมราคาแพงอย่างลวกๆ

"เกียรติยศกินไม่ได้หรอกท่านมือปราบ แต่เงินน่ะกินได้" นางแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ พลางตบกระเป๋าเงินที่อกเสื้อของร่างเซียวอี้เหิน "ว่าแต่... ท่านพกเงินมาเท่าไหร่? ข้าขอเช็คหน่อยนะ ถือเป็นค่าเช่าร่าง"

"อย่าบังอาจ!"

ไม่ทันแล้ว มือไวเท่าความคิด ลู่เฟยเฟยล้วงหยิบถุงเงินปักลายเมฆาออกมาเปิดดู ดวงตากลมโต (ในร่างตาคมกริบ) เบิกกว้างจนแทบถลน

"โอ้มายก๊อด..." นางอุทานคำประหลาดที่จำมาจากนักเล่านิทานต่างถิ่น "ตั๋วเงิน! ทองคำก้อน! นี่ท่านไปปล้นโรงกษาปณ์มาหรือไง?"

"นั่นเบี้ยหวัดข้า!"

"รวย! ชาตินี้ข้าสบายแล้ว!" ลู่เฟยเฟยหัวเราะร่า นางเงยหน้ามองฟ้าฝนที่เริ่มซาเม็ด "ท่านเซียว ข้าเปลี่ยนใจแล้ว ข้าไม่อยากคืนร่างแล้วล่ะ เป็นผู้ชายมันดีอย่างนี้นี่เอง ทั้งสูง ทั้งหล่อ ทั้งรวย... ข้าขอใช้ร่างนี้ไปเสวยสุขที่หอ 'บุปผาสวรรค์' หน่อยนะจ๊ะ!"

"เจ้าจะไปหอนางโลมด้วยหน้าตาของข้าเนี่ยนะ!?" เซียวอี้เหินกรีดร้อง เสียงแหลมปรี๊ดจนตัวเองยังตกใจ

"ทำไมล่ะ? หน้าตาดีขนาดนี้ สาวๆ คงรุมทึ้งฟรีๆ ไม่ต้องจ่ายตังค์" นางทำท่าจะเดินออกไปจากศาลเจ้าจริงๆ

"หยุดเดี๋ยวนี้!"

เซียวอี้เหินพุ่งตัวเข้าไปขวาง เขาใช้วิชาตัวเบา 'ย่างก้าวเงาพราย' ตามความเคยชิน สมองสั่งการให้กระโดดถีบยอดอกเพื่อหยุดการเคลื่อนไหว

แต่ทว่า... ร่างกายนี้กลับไม่ตอบสนองตามสมองสั่ง

แทนที่จะเป็นการกระโดดถีบอันทรงพลัง ขาสั้นๆ ของร่างสาวน้อยกลับยกขึ้นได้แค่หัวเข่า แรงส่งไม่มี กล้ามเนื้ออ่อนปวกเปียก ผลก็คือ...

ตุบ!

เขาสะดุดชายกระโปรงตัวเอง แล้วพุ่งเข้าชนลู่เฟยเฟยในร่างเขาอย่างจัง ไม่ใช่การโจมตี แต่เป็นการ... พุ่งเข้ากอด

ลู่เฟยเฟยยืนนิ่ง แข็งแกร่งดุจหินผา ร่างเล็กของเซียวอี้เหินกระแทกอกแกร่งแล้วเด้งดึ๋งออกมานั่งจุมปุ๊กกับพื้น

"แหม..." ลู่เฟยเฟยยิ้มกริ่ม มองลงมาที่ร่างเล็กเบื้องล่าง "ใจร้อนจังนะท่านมือปราบ อยู่ๆ ก็พุ่งเข้ามากอดข้า หลงเสน่ห์ร่างตัวเองหรือไง?"

"ข้า... ข้าจะฆ่าเจ้า..." เซียวอี้เหินน้ำตาซึม เจ็บทั้งตัว เจ็บทั้งใจ

"ฆ่าข้าตอนนี้ ท่านก็ตายนะ ร่างท่านอยู่นี่" นางชี้ที่ตัวเอง

สถานการณ์ตอนนี้ช่างสิ้นหวัง เซียวอี้เหินพยายามตั้งสติ เขาเป็นถึงหัวหน้าหน่วยองครักษ์เสื้อแพรผู้เกรียงไกร จะมาเสียท่าให้แม่ค้าตลาดล่างไม่ได้ เขาต้องใช้สมอง

"ฟังนะ ลู่เฟยเฟย..." เขาพยายามปรับน้ำเสียงให้ดูสุขุมที่สุด (แต่เสียงที่ออกมาดันเล็กและสั่นเครือ) "เจ้าหนีไปไหนไม่ได้หรอก ร่างกายของข้ามี 'พิษเหมันต์' ฝังอยู่ในจุดชีพจร หากไม่ได้รับยาต้านทุกๆ เจ็ดวัน ร่างนั้นจะกระอักเลือดตาย"

นี่คือคำโกหกคำโต เขาแข็งแรงดีทุกอย่าง แต่ต้องขู่ไว้ก่อน

ลู่เฟยเฟยชะงัก "หา? พิษ? หน้าตาดีแต่ขี้โรคเหรอเนี่ย?"

"ใช่ ดังนั้นเจ้าต้องร่วมมือกับข้า หาวิธีคืนร่างให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้นเจ้าตาย และถ้าเจ้าตาย ข้าในร่างนี้ก็จะ..."

ตึก ตึก ตึก!

เสียงฝีเท้าจำนวนมากดังแว่วมาแต่ไกล พร้อมกับแสงคบเพลิงที่ส่องวูบวาบเข้ามาในป่าไผ่รอบศาลเจ้า

เซียวอี้เหินหน้าซีดเผือด เขารู้จักเสียงฝีเท้านี้ดี มันคือจังหวะการเดินของหน่วย 'วิหคเพลิง' ลูกน้องของเขาเอง!

"แย่แล้ว..." เขาพึมพำ

"ใครมาอะ?" ลู่เฟยเฟยชะโงกหน้ามอง

"ลูกน้องข้า! พวกเขาตามรอยมา!" เซียวอี้เหินลุกลี้ลุกลน "ถ้าพวกเขามาเจอเราสภาพนี้ ข้าจบเห่แน่! พวกเขาจะจับข้า (ในร่างเจ้า) ไปขังคุกหลวง ส่วนเจ้า (ในร่างข้า) ก็จะถูกจับได้ว่าเป็นตัวปลอมเพราะนิสัยกะเลวกะราดของเจ้า!"

"อ้าว ด่าข้าอีก"

"ฟังนะ!" เซียวอี้เหินกระชากคอเสื้อลู่เฟยเฟย (ซึ่งสูงจนเขาต้องเขย่ง) "เจ้าห้ามพูด! ห้ามยิ้ม! ห้ามแคะจมูก! ห้ามทำท่าทางทุเรศๆ เด็ดขาด! ยืดอกขึ้น! ทำหน้าดุๆ เข้าไว้!"

"แบบนี้เหรอ?" ลู่เฟยเฟยลองทำหน้าเข้ม แต่ดูเหมือนคนท้องผูกมากกว่า

"สายตาให้มันเย็นชากว่านี้! มองเหมือนมองขยะน่ะ ทำเป็นไหม!"

"เอ่อ... พยายามอยู่"

ยังไม่ทันจะเตี๊ยมกันเสร็จ ประตูศาลเจ้าก็ถูกถีบโครมเปิดออก

ปัง!