ตอนที่ 1 ข้องเกี่ยว

“คุณปัน ผมรบกวนมาเอาเอกสารไปให้พี่ธีหน่อย”

‘รับทราบค่ะ’

เสียงคำสั่งที่การพูดแลดูเหมือนจะนุ่มนวลแต่กลับไม่ใช่ คนฟังอย่างปัญชิตารับรู้ได้ถึงความเย็นชาในน้ำเสียงเรียบง่ายนั้น

ร่างเล็กลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานของตัวเอง เดินตรงไปยังอีกฟากฝั่งของอาคารในชั้นเดียวกัน เธอทำหน้าที่เลขาสาวที่เป็นลูกน้องสายตรงของธีรภัทร ชายผู้ดำรงตำแหน่งรักษาการแทนท่านประธานใหญ่ หรือเรียกง่ายๆว่าทายาทผู้สืบทอดตำแหน่งรุ่นต่อไป

มือขาวซีดเคาะไปที่บานประตูหนาตามมารยาท เมื่อได้ยินคำอนุญาติจากเจ้าของห้องก็ผลักประตูเปิดออกพร้อมกับเดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่ตอนนี้มีแฟ้มเอกสารที่รอตรวจสอบกองอยู่เป็นพะเนิน

“ชุดนี้ ฝากพี่ธีตรวจสอบที เห็นพี่ธีบอกว่าคุณจับสังเกตอะไรที่ผิดปกติเก่ง หลังเลิกงานวันนี้รบกวนอยู่ช่วยผมที” วีรวัฒน์สั่งโดยไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวแม้แต่น้อย

“เอ่อ ค่ะ” ปัญชิตาตอบรับด้วยท่าทางสีหน้าที่ตั้งรับไม่ทันอย่างเห็นได้ชัด แต่สัญชาตญาณสั่งให้เธอรับคำสั่งและหมุนตัวเดินกลับออกจากห้องไป

ปัญชิตา หญิงสาววัย 22 ปี ที่ก่อนหน้านี้รูปร่างอวบค่อนไปทางอ้วน แต่เกิดฮึดที่จะลดหุ่นของตัวเองจนกลับมาผอมสวยได้ภายในเวลาแค่ไม่กี่เดือน น้ำหนักเธอเหลือแค่ 44 กิโลกรัม ส่วนสูง 165 เซนติเมตร หญิงสาวมีผิวขาวซีดตามประสาคนที่แทบไม่ได้ตากแดดเลยในแต่ละวัน ผมสีดำสนิทยาวเกือบถึงเอวแต่มันถูกมัดเก็บความยาวเอาไว้เสมอ

หญิงสาวทำงานเป็นเลขาส่วนตัวให้กับธีรภัทร ซึ่งเขาเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งท่านประธานรุ่นต่อไป เขาเป็นคนสัมภาษณ์และรับเธอเข้ามาเองโดยตรง เธอจึงไม่ได้มีหน้าที่รับคำสั่งของใครนอกจากเขา บรรดาพี่น้อง หรือท่านประธานใหญ่และภรรยาเพียงเท่านั้น ซึ่งวีรวัฒน์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

วีรวัฒน์ หนุ่มหล่อวัย 24 ปี ส่วนสูง 190 เซนติเมตร ที่กำลังดำรงตำแหน่งสำคัญในบริษัทหลายตำแหน่ง หลักๆคือช่วยแบ่งเบางานจากพี่ชายคนโต บ้านของเขามีพี่น้องแท้ทั้งหมด 4 คน และไม่แท้อีก 1 คน ตัวของวีรวัฒน์เป็นคนที่ 2 ของบรรดาพี่น้อง

ด้วยความที่เป็นคนเงียบๆ นิ่งขรึม จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าหาเขา ชายหนุ่มไม่ได้มีเรื่องผู้หญิงเหมือนธีรภัทรเพราะเขาค่อนข้างรำคาญกับเรื่องวุ่นวายพวกนี้ จึงมักจะปลีกตัวอยู่คอนโดเป็นส่วนมาก หรือถ้าในช่วงที่เขาเบื่อๆอยากพักผ่อนก็จะลาพักร้อนไปอยู่ที่บ้านสวนที่เขาซื้อเอาไว้ที่ต่างจังหวัด

หลายชั่วโมงต่อมา หลังจากที่หมดเวลาทำงานของวัน โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ในลิ้นชักก็ถูกเก็บเข้ากระเป๋า ข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะได้รับการเก็บเข้าที่ที่มันควรอยู่อย่างเป็นระเบียบ ก่อนที่หญิงสาวจะลุกขึ้นจากที่นั่งประจำของเธอ เดินตรงไปยังอีกฟากของอาคารด้วยท่าทางเอื่อยเฉื่อย

เท้าเรียวสวยในรองเท้าคัทชูส้นสูงมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูบานเดิมที่เธอเพิ่งมาเมื่อบ่าย เสียงถอนหายใจดังขึ้นแผ่วเบา พร้อมกับที่มือเรียวบางยกขึ้นมาเคาะประตูพอเป็นพิธีก่อนจะเปิดเข้าไป

อันที่จริงการที่ปัญชิตาต้องทำงานกับวีรวัฒน์เธอไม่ได้มีปัญหาอะไร เพราะถึงอย่างไรการที่เธอเป็นเลขาของธีรภัทรก็ต้องมีติดต่อเขาและพี่น้องคนอื่นของเขาบ้างในฐานะเจ้านาย แต่สิ่งเดียวที่หญิงสาวรู้สึกไม่สบายใจคือเธอกลัวสายตาของเขา กลัวเขาจะมองความคิดของเธอออกว่ากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณเช็กดูความผิดปกติของชุดนั้นให้ผมหน่อย ผมดูไปแล้วรอบนึง แต่สังหรณ์ว่ามันยังมีอะไรบางอย่างที่ยังหาไม่เจอ” วีรวัฒน์สั่งเสียงเรียบแต่ใบหน้าเขาบ่งบอกว่ากำลังเครียด

“ค่ะ” ปัญชิตาวางกระเป๋าลงบนพื้นข้างโต๊ะกระจกก่อนจะทรุดตัวลงนั่งแล้วเริ่มลงมือตรวจดูแฟ้มเอกสารอย่างละเอียด

“เห็นพี่ธีบอกว่าคุณเรียนจบที่เดียวกับพวกเรามาเหรอ”

“เอ่อ ค่ะ”

“รุ่นน้อง?”

“ค่ะ รุ่นน้องค่ะ”

“อืม”

เสียงสนทนาเงียบลงอีกครั้ง เมื่อต่างฝ่ายต่างตั้งใจทำหน้าที่ของตนเอง มีเสียงพลิกกระดาษ เปิดปิดแฟ้มเล่มหนา หรือแม้แต่เสียงถอนหายใจ แต่กลับไร้เสียงการสนนาโดยสิ้นเชิง

หลายชั่วโมงผ่านไป สองหนุ่มสาวที่เริ่มล้าสายตาต่างก็พากันปิดแฟ้มที่ตรวจสอบแล้วลง ร่างเล็กขยับตัวขึ้นนั่งบนโซฟา เธอเอนกายพิงพนักอย่างหมดแรง

“วันนี้พอก่อนแล้วกัน ดึกมากแล้ว คุณกลับยังไง”

“ขับรถกลับค่ะ”

“มันดึกแล้ว จอดเอาไว้นี่แหละ เดี๋ยววันนี้ผมไปส่ง”

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกลับเองได้ อีกอย่างพรุ่งนี้เช้าฉันไม่อยากหารถมาค่ะ”

“เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผมไปรับ.....อย่าขัดคำสั่งผม”

“.....ค่ะ”

หญิงสาวมีอาการงงเล็กน้อย แต่ก็หยิบกระเป๋าขึ้นมาถือแล้วเดินตามร่างสูงของชายผู้เป็นน้องชายของเจ้านายตัวเองแต่โดยดี

“ขอบคุณค่ะ” คำกล่าวขอบคุณหลังจากที่ก้าวลงจากรถและหมุนตัวกลับมา

“พรุ่งนี้ 7 โมงตรงลงมารอที่นี่ เดี๋ยวผมมารับ” เขาสั่งเสียงเรียบ ดวงตาคมดุมองสบดวงตากลมโตยืนยันคำสั่งของตัวเอง

“เอ่อ ค่ะ” หญิงสาวค้อมศีรษะเป็นการขอบคุณก่อนจะเดินหายเข้าไปในอาคาร

บ้านของปัญชิตาอยู่ต่างจังหวัด เธอเรียนจบก็สมัครงานที่บริษัทเลยเพราะไม่อยากกลับบ้าน โชคดีของเธอที่ธีรภัทรรับเธอเข้าโดยตรงจึงไม่ต้องกลับไปช่วยงานพ่อแม่ของเธอที่บ้าน

หลังจากที่ได้งานทำหญิงสาวก็ย้ายคอนโด จากเดิมที่อยู่ใกล้มหาวิทยาลัยเพื่อความสะดวกก็ประกาศขายและมาซื้อคอนโดขนาดกลางที่นี่อยู่ เงินที่เธอใช้ซื้อก็เป็นเงินเก็บของเธอเอง อันที่จริงหญิงสาวไม่ได้เดือดร้อนเรื่องเงินแม้แต่น้อย เพราะที่บ้านของเธอก็ทำรีสอร์ทและสวนผลไม้ส่งออกอยู่ เพียงแค่ยังไม่อยากกลับไปเพราะยังไม่พร้อมและเรื่องที่บ้านของเธอก็ไม่มีใครรู้แม้แต่คนเดียว

ทางด้านวีรวัฒน์ หลังจากที่ส่งปัญชิตากลับเขาก็วนรถกลับไปที่คอนโดของตัวเอง ในใจได้แต่แอบรู้สึกตงิดกับราคาคอนโดของที่นี่ มันไม่ใช่ว่าแพงอะไรมากมาย แต่มันก็อาจจะเกินกำลังของพนักงานเงินเดือนสักคนหรือเปล่า เพราะถ้าว่ากันตามจริงหากกู้ซื้อแล้วหักค่าผ่อนคอนโด หักค่าน้ำมันรถ หักค่ากินใช้หรือค่าใช้จ่ายส่วนตัว แต่ละเดือนมันแทบจะไม่พอใช้เสียด้วยซ้ำกับเงินเดือนของเลขาคนหนึ่ง ถึงพี่ชายเขาจะให้เงินเดือนเธอเยอะแค่ไหน มันก็ออกจะเกินกำลังไปหน่อย ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าปัญ๙ตาคือลูกน้องของธีรภัทร ไม่ใช่ลูกน้องของเขา เขาไม่จำเป็นต้องยุ่งเรื่องของเธอ

เมื่อกลับมาถึงคอนโดเสื้อสูทราคาแพงก็ถูกถอดออกแล้ววางพาดบนพนักโซฟาก่อนที่เจ้าของห้องจะเดินหายเข้าไปในห้องทำงาน แล้วเก็บตัวเงียบอยู่ในนั้น วีรวัฒน์เป็นคนร่างสูงสัดส่วนพอเหมาะพอดี กล้ามเนื้อแน่นเป็นลอนสวยงาม ไม่ได้หนากำยำอย่างคนเล่นกล้ามเนื้อโดยเฉพาะ แต่ก็ไม่ได้ผอมแห้งเก้งก้างเหมือนผู้ชายทั่วไป

“เช็กกล้องวงจรปิดให้ผมที ทุกตัวที่ติดภาพของพนักงานตำแหน่งสูง คัดแล้วส่งมาให้ผมทั้งหมด อ้อ แล้วก็ส่งประวัติกับข้อมูลการติดต่อคุณปัญชิตาให้ผมด้วย” เสียงคำสั่งที่ถูกส่งต่อไปยังลูกน้องคนสนิทหลังจากที่เขาเพิ่งนึกออก

ปลายนิ้วเรียวยาวราวกับคนไม่เคยจับต้องงานหนักแตะหน้าจอเพื่อวางสาย รอเพียงไม่ถึงนาทีก็มีเสียงแจ้งเตือนเข้า และข้อมูลของหญิงสาวที่เขาเพิ่งไปส่งก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ

“มีฐานะพอสมควรนี่ งั้นก็ไม่น่าใช่”

หลังจากได้ดูข้อมูลที่ส่งมาจากลูกน้องวีรวัฒน์ก็ตัดหญิงสาวออกจากข้อสงสัยทั้งหมด เธอแค่หนีการคลุมถุงชนจากบิดามารดาจึงไม่ยอมกลับบ้าน มิน่า บุคลิกของเธอถึงดูมั่นใจตัวเองมากกว่าพนักงานทั่วไป มุมปากหยักกระดกขึ้นเล็กน้อย อะไรมากมายผุดขึ้นมาในความคิด สายตาคมกริบที่ไม่ว่าสบกับใครก็ราวกับมองออกทะลุปรุโปร่งมองออกไปไกลผ่านกระจกใสทอแววครุ่นคิด