บทที่ 1 บทนำ

“เซ็นซะ”

หญิงสาวหยิบแผ่นกระดาษสีขาวที่มีเนื้อความบางอย่างอยู่ในนั้นขึ้นมาอ่าน ใจสาวกระตุกวูบ ไล่สายตาอ่านไปทีละตัวอักษรอย่างเนิบช้าคล้ายกับต้องการบันทึกทุกถ้อยคำลงในสมองส่วนที่เป็นความจำเพื่อเอาไว้ตอกย้ำว่าการสมรสระหว่างเธอกับเขา

มันไร้ค่า…

“ต้องทำถึงขนาดนี้เลยหรือคะพี่จิณต์”

“อย่ามาเรียกฉันว่าพี่ ฉันไม่ใช่ชอบให้คนอื่นมาเรียกฉันแบบนี้” จิณต์พูดเสียงกร้าว ล้อมดาวไม่มีสิทธิ์มาเรียกเขาว่าพี่ ฆาตกรใจหยาบช้าอย่างผู้หญิงคนนี้ ไม่ควรได้รับโอกาสให้มายืนหายใจอยู่บนโลกใบนี้เสียด้วยซ้ำ

ล้อมดาวสมควรตายไปตั้งแต่สองปีก่อนแล้ว

“แต่ดาวไม่ใช่คนอื่น เราแต่งงานกันแล้ว ดาวเป็นเมียพี่อย่างถูกต้องตามกฎหมาย”

เธอเป็นเมียแต่งที่จิณต์เกลียดชังน้ำหน้า แช่งชักหักกระดูกให้ตายไปแทบทุกวัน แม้ในขณะนี้ ช่วงเวลาของการเข้าหอ เขาก็ยังแสดงชัดว่าจงเกลียดจงชังเธออย่างไม่มีปิดบัง

“ดาวไม่เซ็นค่ะและพี่จิณต์ไม่มีสิทธิ์บังคับดาวให้เซ็นด้วย” ให้เธอยินยอมเซ็นใบหย่าให้เขาตั้งแต่วันแรกที่เข้าหอ ไม่มีวันเสียหรอก ต่อให้จิณต์ทรมาน เจ็บปวดเจียนตายแค่ไหนและฆ่าเธอให้ตายอยู่ตรงนี้ ก็อย่าหวังว่าจะได้ลายเซ็นของเธออยู่ในกระดาษแผ่นนี้ “ถ้าอยากได้ใบหย่าจากดาว พี่จิณต์ก็ทำตัวดี ๆเป็นสามีที่น่ารักของดาวก่อนสิคะ เผื่อบางทีดาวอาจจะยอมใจอ่อน เซ็นใบหย่าให้ง่าย ๆก็ได้”

ล้อมดาวขยับกายเข้าหาสามีนิตินัย แนบฝ่ามือลงบนหน้าอกแกร่ง ลูบไล้ไปมา ช้อนตาขึ้นสบตากับดวงตาดุกร้าวที่ลุกโชนด้วยไฟแค้นที่สุมอยู่เต็มอก

“อย่าบังอาจมาแตะตัวฉัน ผู้หญิงน่ารังเกียจอย่างเธอ ทำไมไม่ตาย ๆไปซะ คนที่สมควรตายในงานเลี้ยงวันนั้นต้องเป็นเธอไม่ใช่ล้อมเดือน!”

ร่างบอบบางถูกผลักจนล้มลงไปกองอยู่บนพื้น ล้อมดาวคลี่ยิ้มเยือกเย็น นี่สินะ สิ่งที่จิณต์ต้องการ คนที่เขาอยากให้ตาย...เป็นเธอ

ไม่ใช่ล้อมเดือน ผู้หญิงที่เขารักสุดหัวใจ

ล้อมดาวส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยัน มองหน้าของจิณต์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย เขาอยากให้เธอตายแล้วอย่างไร ในเมื่อตอนนี้คนที่มีชีวิตอยู่ตรงหน้าเป็นเธอ ไม่ใช่ล้อมเดือน

“เสียใจด้วยนะคะที่ดาวไม่ได้ตายสมกับที่พี่จิณต์อยากให้เป็น ไม่คิดบ้างเหรอคะว่าบางทีโชคชะตาอาจจะกำหนดให้เราเกิดมาเป็นคู่กันก็ได้และการที่พี่เดือนตายจากพี่ไปมันอาจจะเป็นสิ่งที่ถูกต้องแล้ว”

“สารเลว! ผู้หญิงร้ายกาจอย่างเธอ ไม่ตายดีแน่ ฉันสาบานว่าจะทำทุกทางลากเธอเข้าคุกให้ได้ ฆาตกร ฆ่าได้แม้แต่พี่สาวตัวเอง”

ในอดีตเขาเคยเอ็นดูล้อมดาวมากเพราะหล่อนมีศักดิ์เป็นลูกพี่ลูกน้องกับล้อมเดือน คนรักของเขา

แต่ทุกอย่างกับเลวร้ายเมื่อเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้นเมื่อสองปีก่อน ในวันงานเลี้ยงวันเกิดของล้อมเดือน มันเป็นวันเดียวกันกับที่เขาตั้งใจจะขอล้อมเดือนแต่งงาน แต่ก็ยังไม่ทันได้เริ่ม ภาพเหตุการณ์ที่สะเทือนใจที่สุดในชีวิตที่ผ่านไปอีกกี่ปีก็ไม่มีวันที่เขาจะลบมันออกไปจากความทรงจำได้

ล้อมเดือนพลัดตกจากตึก เสียชีวิตคาที่

จิณต์แทบคลั่ง เขากอดร่างไร้วิญญาณของคนรัก เรียกขานชื่อของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า คิดเอาว่าภาพที่เห็นมันเป็นเพียงแค่ฝัน ล้อมเดือนไม่ได้ตายจากเขาไป เธอเพียงแต่หลับใหลไปชั่วขณะหนึ่งก็เท่านั้น

ไม่มีหลักฐาน ไม่มีใครรู้เห็นเหตุการณ์ มีแต่เพียงตุ้มหูเพชรที่ล้อมเดือนกำเอาไว้ในมือแน่นอยู่กับร่างที่ไร้ลมหายใจของเธอ

มันเป็นตุ้มหูแบบเดียวกันกับที่ล้อมดาวมี

หลักฐานเพียงชิ้นเดียวที่จะเอาผิดฆาตกรใจหยาบช้า แต่จนถึงบัดนี้ผู้หญิงสารเลวคนนี้ก็ยังไม่ได้รับผลกรรมใด ๆล้อมดาวยังมีโอกาสได้ลอยหน้าลอยตาอยู่ในโลกใบนี้ แต่ล้อมเดือนกลับไม่ได้รับโอกาสนั้น

ล้อมเดือนลาจากโลกใบนี้ไปพร้อมกับหัวใจของเขา