บทที่ 1: หยาดโลหิตบนปุยหิมะ

ท่ามกลางเหมันตฤดูที่หนาวเหน็บที่สุดในรอบสิบปี หิมะสีขาวโพลนโปรยปรายลงมาปกคลุมหลังคาสีทองอร่ามของวังชินอ๋อง ทว่าความงดงามนั้นกลับถูกอาบไปด้วยบรรยากาศแห่งความตาย เสียงฝีเท้าหนักๆ ของทหารเกราะเหล็กดังสะท้อนไปทั่วลานกว้าง บดขยี้เกล็ดหิมะจนกลายเป็นโคลนตม

ไป๋ลู่เซียน สตรีผู้เคยได้รับการขนานนามว่าเป็นดวงใจของวังอ๋อง บัดนี้ร่างบอบบางของนางคุกเข่าอยู่บนพื้นน้ำแข็งที่เย็นจัดจนปลายนิ้วกลายเป็นสีม่วงคล้ำ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ขาดวิ่นและเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดจากการถูกโบยด้วยแส้หนาม

"ลู่เซียน... เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีกหรือไม่!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยกระซิบคำรักข้างหู บัดนี้กลับตวาดลั่นด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์ หลี่เทียนอี้ ชินอ๋องผู้เกรียงไกรยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า หัตถ์แกร่งกำด้ามกระบี่แน่นจนเส้นเลือดปูดโป่ง ดวงตาคมกริบที่เคยทอดมองนางด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับฉายแวววาวโรจน์ด้วยความแค้นเคือง

ข้างกายเขามี สนมหลิน หรือ หลินอวี้เหนียง สตรีหน้าเนื้อใจเสือที่กำลังสะอื้นไห้จนตัวโยน ร่างกายซบลงที่อกของท่านอ๋องอย่างออดอ้อน

"ท่านอ๋อง... ฮือ... ลูกของหม่อมฉัน... พระโอรสที่ยังไม่ได้ลืมตาดูโลก ถูกนางปีศาจนี่สังหารอย่างเลือดเย็น หม่อมฉันเห็นกับตาว่านางใช้มนต์ดำเรียกภูตผีมาพรากชีวิตลูกของเรา!" หลินอวี้เหนียงคร่ำครวญ ใบหน้าที่ดูน่าสงสารนั้นซ่อนรอยยิ้มเย้ยหยันที่ส่งไปให้ลู่เซียน

"หม่อมฉัน... ไม่ได้ทำ..." ลู่เซียนพยายามเปล่งเสียงที่แหบพร่า "ท่านอ๋อง... หม่อมฉันอยู่กับท่านมาสามปี ท่านไม่รู้จักหัวใจของหม่อมฉันหรือ... หม่อมฉันจะทำร้ายเด็กบริสุทธิ์ได้อย่างไร"

"หัวใจงั้นหรือ? เจ้ายังมีหัวใจอยู่อีกหรือไป๋ลู่เซียน!" เทียนอี้ก้าวเข้ามาประชิด มือหนาคว้าหมับเข้าที่คางของนาง บังคับให้ใบหน้าซีดเซียวเงยขึ้นสบตา "ท่านอาจารย์กัวบอกข้าหมดแล้ว เจ้าคือปีศาจจิ้งจอกที่จำแลงกายมาเพื่อสูบเอาไอชีวิตของข้า และสังหารทายาทของราชวงศ์เพื่อล้างแค้นให้เผ่าพันธุ์ปีศาจของเจ้า!"

"อาจารย์กัวกล่าวเท็จ! เขาเป็นพวกเดียวกับ..."

เพียะ!

ใบหน้าของลู่เซียนสะบัดไปตามแรงตบจนเลือดกบปาก นางล้มลงกับพื้นหิมะ ลมหายใจติดขัด มือเรียวบางสั่นเทากุมท้องที่นูนออกมาเพียงเล็กน้อยไว้อย่างสัญชาตญาณ... ใช่ นางกำลังตั้งครรภ์ได้เพียงสามเดือน เป็นความลับที่นางตั้งใจจะบอกเขาในคืนนี้เพื่อเป็นของขวัญวันเกิดของเขา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นตราบาป

"ท่านอ๋อง ดูเถิดเจ้าค่ะ!" หลินอวี้เหนียงชี้ไปที่คอของลู่เซียน "ปานแดงที่คอของนางนั่นคือสัญลักษณ์ของปีศาจ! ท่านอาจารย์บอกว่าหากปล่อยนางไว้ นางจะใช้เด็กในท้องนั่นแหละเป็นภาชนะรองรับวิญญาณร้ายเพื่อกลับมาทำลายแผ่นดิน!"

คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจเทียนอี้ เขาถูกมนต์บังตาและคำเป่าหูมานานนับเดือนจนจิตใจไขว้เขว เขามองปานรูปกลีบดอกเหมยที่ลำคอของนาง ซึ่งเขาเคยชมว่ามันงดงามนักหนา แต่บัดนี้เขากลับเห็นมันเป็นเครื่องหมายอัปมงคล

"ท่านอ๋อง... เชื่อหม่อมฉันสักครั้ง..." ลู่เซียนคลานเข้าไปหา กระชากชายเสื้อคลุมของเขาไว้ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย "ในท้องของหม่อมฉัน... คือลูกของท่าน... คือสายเลือดของท่าน..."

เทียนอี้ชะงักไปชั่วครู่ แววตาสั่นไหวด้วยความสับสนลึกๆ ทว่าอาจารย์กัวที่ยืนอยู่เบื้องหลังกลับร่ายมนต์พึมพำ ส่งคลื่นพลังบางอย่างเข้าสู่โสตประสาทของเขา ทำให้ความโกรธแค้นประทุขึ้นมาแทนที่ความสงสาร

"ลูกปีศาจน่ะสิไม่ว่า!" เทียนอี้สะบัดชายเสื้อจนลู่เซียนกระเด็นไป "ข้าหลงผิดรักปีศาจเช่นเจ้ามานานเพียงใดกัน ข้าขยะแขยงทุกสัมผัสที่เจ้าเคยให้มา!"

เขาสั่งทหารเสียงเฉียบขาด "ทหาร! ลากตัวสตรีผู้นี้ไปขังคุกใต้ดิน พรุ่งนี้เช้าข้าจะทำพิธีขับไล่วิญญาณและประหารนางเสีย!"

"ไม่นะ! ท่านอ๋อง! ได้โปรดเมตตาลูกในท้องด้วย!"

เสียงกรีดร้องของลู่เซียนดังโหยหวนไปทั่ววังอ๋อง ขณะที่ร่างของนางถูกลากไปตามทางเดินหิมะ ทิ้งรอยเลือดเป็นทางยาว หลินอวี้เหนียงมองตามไปด้วยสายตาผู้ชนะ นางเข้าสวมกอดเทียนอี้ "ท่านอ๋องทรงตัดสินใจถูกแล้วเจ้าค่ะ เพื่อความสงบสุขของบ้านเมือง"

เทียนอี้ไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่จ้องมองมือของตัวเองที่สั่นเทา ใจหนึ่งเจ็บปวดราวกับถูกกรีด แต่อีกใจหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกปลูกฝัง

ในคุกใต้ดินที่มืดมิดและชื้นแฉะ ลู่เซียนนั่งกอดเข่าสะอื้นไห้อยู่ในมุมห้อง ท่ามกลางเสียงหยดน้ำและหนูที่วิ่งพล่าน นางลูบท้องที่ยังแบนราบของตนเองเบาๆ "ลูกแม่... เจ้าต้องรอด... แม่จะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเจ้า แม้พ่อของเจ้าจะต้องการชีวิตเราก็ตาม"

ทันใดนั้น แสงไฟสลัวจากคบเพลิงก็สว่างขึ้นที่หน้าลูกกรง ร่างของชายลึกลับในชุดดำปรากฏตัวขึ้น เขาคือองครักษ์เงาผู้จงรักภักดีต่อตระกูลไป๋ที่แฝงตัวอยู่

"พระชายา... กระหม่อมจะพาท่านหนีไป"

"เงา... ท่านอ๋องสั่งประหารข้าในวันพรุ่งนี้ ข้าจะหนีไปได้อย่างไร"

"กระหม่อมวางเพลิงที่ตำหนักท้ายวังไว้แล้ว ท่านอ๋องกำลังวุ่นวายกับการดับไฟ นี่คือโอกาสเดียว... ท่านต้องมีชีวิตอยู่เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ตัวเองและนายน้อยในครรภ์"

ลู่เซียนกัดริมฝีปากจนห่อเลือด ความรักที่เคยมีให้หลี่เทียนอี้บัดนี้ถูกความแค้นพ่นไฟเข้าใส่ "ใช่... ข้าต้องรอด ข้าจะทำให้เขาเสียใจที่เลือกเชื่อคำลวงมากกว่าหัวใจของข้า"

คืนนั้น วังชินอ๋องลุกโชนไปด้วยเปลวเพลิง ท่ามกลางความชุลมุน ร่างของสตรีที่ถูกตราหน้าว่าเป็นปีศาจหายไปในความมืดมิดของป่าลึก ทิ้งไว้เพียงปิ่นปักผมหยกที่แตกหักและรอยเลือดบนหิมะ

หลี่เทียนอี้ยืนมองกองเพลิงที่ดับลงด้วยสายตาว่างเปล่า ทหารรายงานว่าพบนางถูกไฟคลอกจนจำศพไม่ได้ เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบถล่มลงมา ทั้งที่เขาเป็นคนสั่งประหารนางเองแท้ๆ แต่ทำไมหัวใจของเขากลับเจ็บปวดจนแทบจะหายใจไม่ออก

"ลู่เซียน... เจ้าจากไปแล้วจริงๆ หรือ..."

เขาไม่รู้เลยว่า อีกห้าปีข้างหน้า เขาจะได้พบกับเด็กชายตัวน้อยที่มีดวงตาเหมือนเขา และสตรีที่เขาเคยรักสุดหัวใจ... ในฐานะคนแปลกหน้าที่จะทำให้เขาต้องคุกเข่าขอความเมตตา