บทที่ 5 ข้ารับพวกท่านเป็นคู่ค้า 1/1

แขกที่เหลืออีกสามคนต่างรีบลุกขึ้นยืนทำความเคารพอวิ๋นซีทันที เมื่อเห็นถึงผลลัพธ์ที่นายช่างชุนเทียนได้รับ หากครั้งนี้พวกเขาไม่ได้รับการคัดเลือกคงต้องไปหาอาชีพใหม่ทำเป็นแน่

“คารวะท่านหญิงอวิ๋นเยว่!”

“พวกท่านนั่งตามสบายเถิด ไม่ต้องเกร็งข้ามิใช่คนที่ใช้อำนาจที่มีมารังแกผู้อื่นได้ตามใจชอบหรอกนะ” อวิ๋นซีใช้น้ำเสียงปกติพูดคุยกับแขกที่ยังเหลือในตอนนี้

“อย่ามองว่าหลานสาวของข้าเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ เชียวนะ ต่อให้นางเป็นเด็กแต่ความสามารถเหนือกว่าผู้ใหญ่อย่างเรา ๆ เสียอีก” ผู้เฒ่าจางกล่าวทั้งชื่นชมและเตือนทั้งสามเป็นนัย ๆ

“ข้าเพ่ยถิงเฟิงมาจากเมืองเจิ้งโจวอยากทำการค้ากับตระกูลจาง หวังว่าท่านหญิงจะให้โอกาสนายช่างธรรมดา ๆ เช่นข้าด้วยขอรับ”

“พวกข้าสองคนก็อยากขอโอกาสจากท่านหญิงเช่นกันขอรับ”

ขณะนั้นจื่อหานกับเฟยซวนที่ช่วยกันถือสิ่งที่อวิ๋นซีสั่งไว้ออกมาพอดี จึงไม่รู้ว่าก่อนหน้าเกิดเรื่องอันใดขึ้นบ้างยามมาถึงก็ถามเรื่องคู่ค้าไม่สนเรื่องอื่น

“ซีซีพวกพี่นำสิ่งที่เจ้าต้องการมาครบแล้วนะ ว่าแต่พูดคุยเรื่องการค้าไปถึงไหนแล้วล่ะ”

“นั่นน่ะสิซีซี นี่ยังไม่มีใครนำตัวอย่างวัสดุของเรามาให้แขกดูบ้างหรือ?”

“พี่ใหญ่ พี่เฟยซวน พวกเรากำลังจะเริ่มพูดคุยกันเจ้าค่ะท่านสองคนก็มานั่งฟังเถิดจะได้ทำความรู้จักกับแขกทั้งสามท่านไว้ หลังจากนี้เรายังต้องนำสินค้าไปส่งให้นายช่างทั้งสามอีกนะเจ้าคะ”

ได้ฟังที่อวิ๋นซีบอกทั้งสองคนก็นั่งอยู่ด้านหลังบิดาของตนอย่างเงียบ ๆ เพื่อรอฟังการตัดสินใจของอวิ๋นซีเกี่ยวกับการรับคู่ค้าในวันนี้

เมื่อทุกอย่างกลับสู่ภาวะปกติเฟิงหยางจึงบอกกับบุตรสาวให้จัดการเรื่องในวันนี้เสียโดยเร็ว

“ซีซีอย่าเสียเวลาอีกเลยเรายังต้องเตรียมวัสดุอุปกรณ์ส่งกลับไปเมืองหลวงอีกนะลูก”

“เจ้าค่ะท่านพ่อ เอาล่ะท่านทั้งสามการจะเป็นคู่ค้าของข้าไม่มีอะไรมาก หลังทำสัญญาพวกท่านต้องซื่อสัตย์สุจริต การรับสร้างบ้านก็ดีหรือจะขายเพียงวัสดุอุปกรณ์ของข้าก็ดี ขอเพียงอย่าตั้งราคาขายเอาเปรียบชาวบ้านเกินไปก็พอ

เพราะข้าจะขายวัสดุให้ในราคาส่งที่ถือว่าถูกมากอย่าคิดร่ำรวยจากความลำบากของผู้คน หากใครทำผิดสัญญาข้าจะยกเลิกการร่วมมือทันที และยังจะให้พวกท่านจ่ายค่าชดเชยให้ชาวบ้านอีกด้วย ใครรับไม่ได้บ้างหรือไม่”

พอได้ฟังข้อเสนอในสัญญาของอวิ๋นซีทั้งสามคนจึงหยุดคิดทบทวน ว่าความร่วมมือครั้งนี้คุ้มค่าหรือไม่ที่จะทำการค้ากับตระกูลจาง

‘อุตส่าห์ดั้นด้นเดินทางมาถึงที่นี่จะคว้าน้ำเหลวกลับไปไม่ได้เด็ดขาด’

‘หากข้าไม่ยอมรับข้อเสนอของนางเกรงว่ากิจการที่ใช้เลี้ยงดูครอบครัวคงต้องจบลงในมือข้าเป็นแน่’

‘แค่ขายพอได้กำไรไม่ว่าชาวบ้านธรรมดาหรือคนร่ำรวย หากมีวัสดุดี ๆ เช่นนี้ใครบ้างไม่อยากซื้อไปใช้ล่ะ’

และแล้วคนที่ตัดสินใจตอบกลับอวิ๋นซีเป็นคนแรกก็คือเมิ่งเทียนเวิ่น ที่รู้จักเอาตัวรอดถือเป็นยอดคนก่อนจะตามมาด้วยสองคนที่เหลือตามลำดับ

“ท่านหญิงข้าเมิ่งเทียนเวิ่นยินดีทำตามข้อตกลงที่ท่านกำหนดขอรับ”

“ข้าเพ่ยถิงเฟิงก็ยินดีเช่นกัน /ข้าหวังเยี่ยนเฉินด้วยขอรับ”

“พูดคุยกันเข้าใจง่าย ๆ เช่นนี้ย่อมเป็นเรื่องดีพวกท่านรอให้ข้าเขียนสัญญาสักประเดี๋ยวก็แล้วกัน ระหว่างนี้ก็ดูราคาที่ข้ากำหนดไว้ไปพลาง ๆ เถิด พี่ใหญ่ พี่เฟยซวนพวกท่านช่วยอธิบายหากมีจุดไหนที่นายช่างทั้งสามไม่เข้าใจแทนซีซีด้วยนะเจ้าคะ”

“พี่ใหญ่จะทำหน้าที่ให้ดี /ไม่ต้องห่วงพี่จำรายละเอียดได้ทั้งหมดแล้ว”

จื่อหานกับเฟยซวนพวกเขาต่างทำหน้าที่ในส่วนของตนได้เป็นอย่างดี ส่วนอวิ๋นซีเขียนสัญญาสามฉบับพร้อมสำเนาโดยมีผู้เป็นตา ท่านลุงและบิดาช่วยตรวจดูความเรียบร้อยของสัญญาป้องกันมิให้มีข้อใดข้อหนึ่งตกหล่น