บทที่ 3 ชุนเทียนผู้แพ้ภัยจากปากตนเอง 1/1

เมื่อผ่านพ้นค่ำคืนที่ทุกคนได้นอนบนฟูกนิ่ม ๆ ในห้องนอนที่แสนสบาย หลังมื้ออาหารที่ยังไม่ทันย่อยพ่อบ้านคนใหม่ที่อวิ๋นซีเพิ่งซื้อตัวจากร้านค้า ก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามารายงานด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

แฮ่ก ๆ ๆ “นายท่านผู้เฒ่าเกิดเรื่องใหญ่ที่หน้าประตูแล้วขอรับ”

“เรื่องใหญ่อันใดของเจ้าหรือฉือหลินถึงได้ทำท่าตกอกตกใจถึงเพียงนี้” ผู้เฒ่าจางถามกลับพ่อบ้านกับการรายงานของเขา

“อึก คือที่หน้าประตูยามนี้มีคนกลุ่มหนึ่งบอกว่าต้องการเข้าพบผู้นำตระกูลจาง เพราะพวกเขามาตามใบประกาศที่ติดไว้ตามหัวเมืองต่าง ๆ ขอรับ” พ่อบ้านฉือหลินรายงานด้วยความงุนงงเช่นกันว่าตระกูลจางมีการติดประกาศตั้งแต่เมื่อใด

พอได้ยินการรายงานของพ่อบ้านฉือหลินเกี่ยวกับคนกลุ่มหนึ่งที่มาตามการติดใบประกาศ เจ้าของความคิดก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็วว่าด้านนอกกำแพงคือผู้ใด

“อ้อ ท่านตาเจ้าคะซีซีรู้แล้วว่าเป็นเรื่องอันใดคนกลุ่มนี้คงเป็นนายช่างที่เห็นประกาศของซีซี จึงได้เดินทางมาพบพวกเราที่นี่เพื่อพูดคุยเจรจาเกี่ยวกับการเป็นคู่ค้าน่ะเจ้าค่ะ”

“ใช่แล้วเพราะระหว่างทางซีซีให้คนติดประกาศตามตำบล อำเภอและเมืองต่าง ๆ ที่เดินทางผ่าน การรับสมัครคู่ค้าก็ถือว่าเป็นการขายกิจการของเราอีกทางหนึ่ง ซึ่งมันจะช่วยให้ผู้คนสนใจกิจการของเราเพิ่มขึ้นด้วยขอรับท่านตา”

“ไอหยา แล้วเหตุใดไม่บอกตาไว้ก่อนล่ะจะได้เตรียมตัวให้พร้อม ไหน ๆ พวกเขาก็มาถึงเรือนทั้งทีลองมาฟังดูว่านายช่างพวกนี้มีข้อเสนออันใดบ้าง ตาพูดถูกหรือไม่ซีซีหลานรัก” ผู้เฒ่าจางพูดจบไม่ลืมหันไปถามกับอวิ๋นซีอีกครั้ง

“ถูกต้องที่สุดเจ้าค่ะ ข้อเสนอของพวกเขาต้องไม่เอาเปรียบพวกเราและคนที่จะซื้อสินค้าไปใช้ด้วย หากใครคิดค้ากำไรเกินควรซีซีจะยกเลิกสัญญาทันที ที่สำคัญพวกเขายังต้องชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดกับชาวบ้านด้วยเจ้าค่ะ”

‘หากมีใครคิดหาเงินเพื่อร่ำรวยทางลัดจากสินค้าคุณภาพของข้าละก็ จะต้องถูกขึ้นบัญชีดำและไม่รับเข้าร่วมวงการการก่อสร้างบ้านอีกเด็ดขาด หึ’

จื่อหานเห็นสีหน้าจริงจังของน้องสาวที่ยังนิ่งเงียบอยู่ เขาจึงเป็นคนสั่งพ่อบ้านฉือหลินเกี่ยวกับแขกที่มาเยือนด้วยตนเอง

“พ่อบ้านฉือหลินท่านไปเชิญพวกเขาเข้ามารอที่ศาลากลางน้ำเถิด อีกประเดี๋ยวพวกข้าจะตามออกไปเพราะต้องเตรียมบางอย่างเสียก่อน”

“ขอรับคุณชายใหญ่”

“เช่นนั้นตาเฒ่าเจ้าพาลูกกับหลาน ๆ ไปจัดการเรื่องงานด้านนอกเถิด ส่วนข้ากับอาเหยาและลูกสะใภ้จะไปจัดการเรื่องงานบ้านสักหน่อย” นางจิ้งซื่อเอ่ยกับสามีของตนเพราะนางไม่คิดก้าวก่ายเกี่ยวกับกิจการที่นางไม่ถนัด

“ท่านตา ท่านลุง ท่านพ่อไปต้อนรับแขกกันดีกว่าเจ้าค่ะ มาดูกันว่าในบรรดาแขกที่มาจะมีใครเจ้าเล่ห์คิดเอาเปรียบพวกเราบ้างหรือไม่ ส่วนพี่ใหญ่กับพี่เฟยซวนรบกวนพวกท่านเตรียมกระดาษ หมึกกับพู่กันไปด้วยนะเจ้าคะ” อวิ๋นซีกำลังนึกสนุกเมื่อการทำงานกับคนที่ไม่รู้จักนางจะดูพวกเขาออกหรือไม่

ผู้มาเยือนทั้งสี่คนที่ยืนตกตะลึงอยู่ด้านนอกกำแพงบ้านตระกูลจาง บัดนี้กลับกลายต้องนั่งอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว แม้แต่ผู้ติดตามของพวกเขายังไม่กล้ามองที่ใดนอกจากปลายเท้าของตน

ก่อนจะมาถึงบ้านตระกูลจางนายช่างทั้งสี่คนยังเชิดหน้าอย่างมั่นใจ ว่าตนจะทำให้ตระกูลจางของอวิ๋นซียอมก้มหัวทำการค้ากับตนได้อย่างง่ายดาย แต่ยามนี้เมื่อรอบตัวมีบุรุษหน้าตาถมึงทึงพร้อมอาวุธในมือยืนล้อมรอบ ความมั่นใจที่เคยมีกลับหดหายไปในพริบตา

แขกทั้งสี่คนนั่งรออยู่ไม่นานเจ้าของเรือนอันโออ่าใหญ่โตก็ออกมาพบ เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาพบเห็นการเจรจาที่มีเด็กผู้หญิงเข้ามามีส่วนร่วมในวงสนทนา มีบางคนถึงกับพูดจาดูแคลนตระกูลจางที่ให้ความสำคัญกับเด็กผู้หญิงมากกว่าเด็กผู้ชาย

“ปล่อยให้พวกท่านต้องรอนานแล้ว” ผู้เฒ่าจางเอ่ยทักทายแขกทั้งสี่ด้วยความเป็นกันเอง

“นายท่านผู้เฒ่าจางอย่าได้กล่าวเช่นนั้นพวกข้านั่งมองเรือนของท่านจนเพลินมากกว่า” หวังเยี่ยนเฉินรีบตอบอย่างนอบน้อมก่อนใคร

“เชิญนั่ง ๆ ๆ เราจะได้พูดคุยเรื่องที่พวกท่านมาเยือนบ้านตระกูลจาง หากใครพร้อมก็สอบถามมาได้เลยนะ”