ตอนที่ 6 ไม่พ้นสายตา

"คุณชาย คุณหนู ได้จองไว้รึไม่ขอรับ" คนของร้านโรงเตี๊ยมหลังใหญ่ออกมาดูแลต้อนรับตรงด้านหน้าอย่างดีเมื่อเห็นรถม้ามาจอด คนผู้นี้คือ บัณฑิตมู่ฮ่าวอี้รูปงามนั้นเอง มองจากรถม้าที่หรูคราแรกก็นึกในใจอยู่ว่าเป็นคุณชายจากตะกูลใด

"จอง"

ฮ่าวอี้เอ่ยตอบเพียงสั้น ๆ พร้อมกับชูป้ายให้กับเสี่ยวเอ้อร์ดู ก่อนจะแวะไปหาน้องสาวที่รักตนได้ให้คนของตัวเองมาจองห้องที่ดีที่สุดไว้ก่อนแล้ว ที่ทำเช่นนี้ก็เพื่อปลอบประโลมใจน้องน้อยของเขาที่พึ่งผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมา กลัวนางจะเศร้าเสียใจมากนัก เหตุไฉนไม่เพียงไม่เสียใจตอนนี้กลับร่าเริงสดใสเป็นยิ่งนัก ฟู่หลางเทียน นะ! หากว่าไม่นับว่ากำลังจะมาเป็นพี่เขยของตนคงต้องบุกไป ประดาบกันซักตั้งหนึ่งเชียวล่ะ ถึงแม้นฮ่าวอี้จะเกิดในตระกูลบัณฑิตและเขาเองก็เป็นบัณฑิตหนุ่มผู้เก่งกาจในยุคนี้ ที่หาใครเทียบได้ยากแต่ฝั่งมารดานั้นก็เป็นถึงตระกูลทหารใหญ่จึงได้ทั้งบู๋ทั้งบุ้นมาตั้งแต่เด็ก ข้อนี้ถือว่าตนได้เปรียบบุรุษรุ่นเดียวกันอยู่มาก

เสี่ยวเอ้อร์เดินนำทั้งสองเดินเข้ามานั่งในห้องเป็นที่เรียบร้อย ห้องที่ฮ่าวอี้จองไว้อยู่ชั้นสามของร้าน ด้านหน้าโล่งด้านข้างมีฉากกั้นระหว่างห้องถัดไปมิดชิด ด้านในตกแต่งหรูหรา คนด้านบนสามารถมองดูลานด้านในได้ชัดเจนกว่ามุมอื่น ๆ ของร้าน ซึ่งกลางลานร้านมีเหล่าสตรีกำลังร่ายรำอย่างอ่อนช้อย สลับกับการขึ้นโต้กลอนกันของเหล่าบัณฑิต ทำให้บรรยากาศเป็นที่พอใจและรื่นรมย์สำหรับคนที่เข้ามาเป็นยิ่งนัก

"สมชื่อโรงเตี๊ยมใหญ่ของเมืองจริง ๆ อาหารอร่อย ดนตรีไพเราะ แถมสตรีงดงาม ต้องขอบคุณคุณชายมู่เจ้าค่ะที่พาออกมาเปิดโลก"

เสี่ยวฟางเอ่ยเย้าแหย่ออกมาพลางใช้นิ้วชี้ไปตามแต่ละตำแหน่งที่ตนเอ่ยถึงด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ซึ่งรอยยิ้มนี้ของนางฮ่าวอี้ชื่นชอบเป็นยิ่งนัก เขาถึงกับยกคำกล่าวที่ว่าน้องน้อยเขายิ้มคราใดนภาสว่างไสวก็มิปานให้แก่นาง ไม่นับรวมคู่หมั้นของตนซึ่งนางงดงามและ ฮึฮึ ฮ่าวอี้ก้มหน้าที่แดงก่ำลงเล็กน้อยในใจก็นึกถึงยามที่นางปรนเปรอตนบนเตียงเรื่องนี้ไม่มีผู้ใดได้ล่วงรู้หมั้นกันแล้วก็ต้องเป็นของกันและกันอยู่ดีเป็นนางที่กล่าวแก่เขา สตรีเช่นนางก๋ากั๋นไม่มีผู้ใดเทียมจริง ๆ สินะ คุณหนูตระกูลฟู่

"เช่นนั้นตอบแทนข้าเป็น อืม เจ้ากินหมดนี่ก็แล้วกัน อ่ะ"

"พี่ฮ่าวอี้เห็นข้าตระกละเช่นนั้นเลยรึ ถึงข้าจะชอบกินแต่หมดนี่คงตายกันพอดีสิเจ้าคะ"

เสี่ยวฟางเอ่ยอย่างตกใจ ก่อนจะกวาดสายตามองดูอาหารและของว่างที่อยู่ด้านหน้าตนเวลานี้ สั่งมาเยอะขนาดนี้ถึงนางจะชอบกินขนาดไหนเกรงว่าจะหมดหรอกนะ นี่ยังมิทันได้พร่องลงเลยด้วยซ้ำ

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าล้อเล่นน่า ไม่หมดก็ไม่หมด รู้เสียบ้างเจ้ามากับผู้ใดเช่นไรข้าย่อมจ่ายให้เจ้าได้สบาย"

"พ่อบุญทุ่มเสียด้วย พี่ฮ่าวอี้นี้ดีต่อข้าจริง ๆ ขอบคุณนะเจ้าคะ "

เสียวฟางเอื้อมมือไปจับแขนเป็นการออดอ้อนขอบคุณมู่ฮ่าวอี้อย่างที่เคยทำ ในใจล้วนบริสุทธิ์ด้วยเห็นเขาเป็นดั่งพี่ชายแท้ ๆ ของตน

แต่กับคนที่ยืนเป็นตอไม้ใหญ่อยู่ด้านหน้าไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อเสี่ยวเอ้อนำอาหารมาให้แขกด้านในทั้งสอง ทำให้ฟู่หลางเทียนได้เห็นจังหวะการกอดอ้อนอ้อนของนางกับว่าที่น้องเขยตน ยิ่งกระตุ้นอารมณ์ให้อารมณ์ในกายกระพือพัดขึ้นไปอีก

หน็อย! แอบมาพลอดรักกันลับหลังน้องข้าอยู่นี่เองรึ หลิวฟางอี้ สตรีไร้ยางอาย! นี่มันชักจะมากไปเสียแล้ว หากไม่เกรงว่าน้องจะเสียใจเห็นทีคงเข้าไปชกสั่งสอนเจ้าบัณฑิตนี่ซักทีสองทีเสียกระมัง ความคิดสะดุดลงเมื่อเสี่ยวเอ้อร์เดินออกมาพร้อมกับประตูที่ปิดลง

"เอ่อ นายท่าน ท่านรู้จักคนด้านในรึขอรับ กฎของร้านหากจะเข้าไปต้องได้รับอนุญาตก่อนนะขอรับ

ฟู่หลางเทียนมองดูเสี่ยวเอ้อร์น้อยตรงหน้าเล็กน้อย เด็กหนุ่มนี้ดูท่าพึ่งเข้ามาเริ่มงานกระมัง หากข้าจะเข้าไปผู้ใดจะขวางเขาได้เกรงว่าจะไม่มี โรงเตี๊ยมแห่งนี้ตนรึก็เป็นเจ้าของอยู่เกินกว่าครึ่ง

"เสี่ยวเอ้อร์ ข้ามีงานให้เจ้าเจ้าทำค่าตอบแทนดี สนใจรึไม่"

"งานอะไรรึนายท่าน"

"แค่จะให้เจ้าไปทำธุระที่จวนตระกูลฟู่ของข้าให้เล็กน้อย"

จวนตระกูลฟู่! พลันเสี่ยวเอ้อร์บุรุษหนุ่มน้อยก็ตาโต รีบเอ่ยขอโทษขอโพยผู้เป็นนายเสียยกใหญ่

"เสี่ยวเอ่อมีตาหามีแววไม่ นายท่านโปรดให้อภัยข้าน้อยด้วยขอรับ”

เสี่ยวเอ้อร์น้อยละล้ำละลักบอกเสียงตะกุกตะกัก นี่พึ่งได้เริ่มทำงานจะตกงานแล้วรึนี่ข้า

"เอาล่ะๆ ข้าไม่ใช่คนมากความ เจ้าไปที่จวนตระกูลฟู่ ไปหาคุณหนูรอง บอกแก่นางว่า ฮวาซินน้องรักเจ้าไม่สบายหนักมู่ฮ่าวอี้กำลังมา เจ้าเร่งไปเลยนะ อ่ะนี่ของเจ้า"

"ของข้ารึนายท่าน โอ้โห เช่นนั้นข้าไปเดี๋ยวนี้ "

เสี่ยวเอ้อร์น้อยเมื่อเห็นพวงเงินที่วางลงในมือก็ตาลุกวาว รีบเดินออกไปเพื่อทำตามที่บุรุษรูปงามตรงหน้าสั่งอย่างรวดเร็ว

หลางเทียนมือผลักเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้องอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นภาพสตรีร่างอวบกำลังกอดแขนคู่หมั้นของน้องสาวตนอยู่ก็ได้แต่สูดหายใจลึก ๆ ดูสิขนาดเขามายืนอยู่ตรงนี้ชายหญิงคู่นี้ก็ยังไม่รู้ตัว

"อื้ม อ้าวมู่ฮ่าวอี้"

"พี่หลางเทียน"

ฮ่าวอี้หันมาหาเสียงทักทายก็เห็นหลางเทียนยืนอยู่ จึงรีบลุกขึ้นพร้อมกับปลดแขนของน้องสาวออกไว้รู้สึกขนลุกหนาว ๆ ร้อน ๆ กับสายตาคมที่จ้องมายังตนและเสี่ยวฟางเช่นไรไม่รู้

"อ้าว นี่มันคุณหนูหลิวนี่ พวกเจ้ามาเปิดโรงเตี๊ยมกันสองต่อสองเกรงว่าจะดูไม่เหมาะเท่าไหร่กระมัง เช่นนั้นให้ข้านั่งด้วยดีรึไม่ พอดีแวะทักทายแขกมาสักพักข้าชักเมื่อยแล้วเช่นกัน"

ฟู่หลางเทียนนั่งลงรินชาใส่จอกแล้วยกขึ้นดื่มคล้ายว่าเหน็ดเหนื่อยกระหายเสียยิ่งนัก

ด้านเสี่ยวฟางเมื่อเห็นหน้าหล่อเหลาของคนที่นางนึกเกลียดก็ขยับเข้าไปหลบด้านหลังของพี่ชายทันที

"เอ่อ พวกเราแค่ออกมาทานของอร่อยหนะพี่ฟู่ เอ่อข้าเลี้ยงปลอบใจนาง เอ่อ"

"ปลอบใจนาง เฮอะ! ดีจริง ๆ มู่ฮ่าวอี้ น้องข้าป่วยนอนซมอยู่ที่จวนแต่เจ้ากับพาสตรีอื่นออกมาตะลอนเที่ยวอย่างนั้นรึ"

ฮ่าวอี้เมื่อได้ยินว่าฮวาซินไม่สบายก็เกิดร้อนรนในใจ นางไม่สบายใยเขาจึงไม่รู้

"ขะข้าไม่รู้เลยพี่ฟู่ เช่นนั้นข้าจะไปดูนางเสียหน่อย"

"พี่ฮ่าวอี้"

พูดจบฮ่าวอี้ก็หุนหันเดินออกไปทันที ลืมว่าตนมีหลิวฟางอี้มาด้วยเสียสนิท

หลิวฟางอี้เมื่อเห็นฮ่าวอี้ก้าวออกไปก็ก้าวตามไปทันที ก่อนจะโดนมือใหญ่ดังคีมเหล็กคว้าหมับจับแขนนางไว้ก่อนจะดึงให้เข้ามาปะทะในอ้อมกอดตามอารมณ์ของเจ้าของร่างใหญ่

"นี่ปล่อยข้านะ!!"

เสี่ยวฟางเมื่อโดนกอดไว้ทั้งตัวก็ดีดดิ้นสุดแรง แม้นนางจะรูปร่างอวบอิ่มแต่เมื่อเทียบกับแรงบุรุษแล้วเกรงว่าแรงคงเท่ามดเองกระมัง ดูอย่างตอนนี้ที่นางดีดดิ้นเขายังไม่สะทกสะเทือนเลยซักนิด

"ทำไม ดิ้นต่อสิ"

"ปล่อยข้านะ ฟู่หลางเทียนคนเลว หากไม่ปล่อยข้าจะร้องให้คนช่วยจริงด้วย ปล่อยนะ" เมื่อดิ้นเช่นไรก็ไม่เป็นผลแถมยังโดนรัดแน่นขึ้นเสียยิ่งกว่าเก่าเสียอีก

อึก! หลางเทียนกลืนน้ำลาย เมื่อเห็นนางดื้อดึงไม่อยู่นิ่งจึงแกล้งรัดร่างนุ่มนิ่มนี้เข้าไปอีก ทำให้แขนแกร่งที่กอดอยู่ใต้ฐานปทุนถันอวบคู่งามดันให้หน้าอกของนางเด่นขึ้นจากชายขอบอาภรณ์ตัวสวย เนินอกขาวอวบความใหญ่โตไม่ต้องให้เอ่ยถึง ฟู่หลางเทียนได้ยลและสัมผัสมากับตัวว่าทั้งใหญ่และนุ่มมากแค่ไหน และตอนนี้แก่นกายที่โดนบั้นท้ายส่ายปัดป่ายไปมาโดนก็เริ่มจะร้อนดุจไฟขึ้นมาน้อย ๆ

"บอกให้ปล่อยไงละคนบ้า ปล่อยนะ" เสี่ยวฟางบิดตัวและข้อมือไปมาพยายามขัดขืนดีดดิ้นออกจากอ้อมกอดแกร่ง แต่เหมือนยิ่งดิ้นยิ่งรัดและยิ่งขยับก็เริ่มรับรู้ได้ถึงแท่นแข็ง ๆ ที่กำลังทิ่มนางอยู่ทางด้านหลัง ได้แต่ขมวดคิ้วสงสัย แต่หาได้สนใจไม่สิ่งที่สนใจคือทำยังไงก็ได้ให้หลุดจากอ้อมกอดนี่ไปให้ได้เสียก่อน

"นี่ปล่อยนะ หยุดหยาบคายกับข้าเสียที ปล่อย ฮึ่ย!" เสี่ยวฟางที่เริ่มโมโหแล้วในตอนนี้ ได้แต่กระแทกลมหายใจร้อน ๆ ออกมาอย่างระบายอารมณ์ที่ตนทำอะไรบุรุษตรงหน้าไม่ได้

"หึ หยาบคายรึ เช่นไรกัน ฮึ" หลางเทียนเมื่อเห็นนางนิ่งแล้วก็โฉบใบหน้าลงมาแกล้งคลอเคลียกับแก้มใสของนาง จงใจพ่นลมหายใจร้อน ๆ รดไปยังผิวอ่อนบริเวณลำคอระหงอย่างนึกกลั่นแกล้ง

เสี่ยวฟางตาโตตกใจกับการกระทำของฟู่หลางเทียนอยู่ไม่น้อย ได้แต่ย่นคอหลบลมหายใจร้อน ๆ นั่นไปมา ใจดวงน้อยเต้นระรัวดังกลองศึก ตัวแข็งนิ่งค้างไปชั่วขณะ