ตอนที่ 10 เสียการเสียงาน

ทันทีที่ข้อมือเป็นอิสระเสียวฟางรีบยกมือที่สั่นระริกไม่มั่นคงขึ้นดันบ่าแกร่งที่เปลือยเปล่าของเขาในทันที หากแต่หลางเทียนเล่าไม่สะทกสะท้านซักนิดแต่เพียงส่งเสียงทุ่มผ่านลำคอคล้ายเยาะเย้ยตนในทีก่อนที่จะคลุกหน้าตะโบมดูดกินอกอวบของตนต่อไป

“อ๊ะ พะพอแล้ว ขะข้าขะโทษ พะแล้วเจ้าคะ ฮื้อ อ๊ะ” เสียวฟางที่หมดหนทางสู้พยายามประคองสติที่เหลืออยู่น้อยนิดเอ่ยเสียงกระท่อนกระแท่นบอกหลางเทียน หากคล้ายคำพูดของตนเข้าหูซ้ายทุหูขวา หลางเทียนในตอนนี้ไม่สนสวรรค์ที่ไหนเสียแล้วอารมณ์วัยหนุ่มกู่ไม่กลับถูไถแท่งรักร้อนกับเรียวขาเนียนลื่นของเสี่ยวฟางไปมา มือหนาเลื่อนกอบกุมความเป็นสตรีของนางกดบี้ปุ่มสวาทไปมาก่อนจะส่งนิ้วร้ายฝ่าความคับแน่นเข้าออกเมื่อน้ำหวานเริ่มเอ่อออกมาจากกลีบกุหลาบงามของนาง

“อ๊ะ อื้อ ทะท่าน ย่ะ อ๊าส์” เสี่ยวฟางสะดุ้งตาโต เล็บจิกที่บ่าแกร่งอย่างระบายความเจ็บแปลบที่เกิดขึ้นกลางกาย ความเจ็บแปลบแล่นเข้าใส่อย่างจังจนต้องนิ่วหน้าเหยเก หลับตาพริ้มสูดปากสะบัดกลิ้งไปมากับพื้นเมื่อนิ้วร้ายเร่งจังหวะเข้าออกจ้วงแทงตนจนร่างทั้งสองโยกไหวไปมากับพื้น

“อะ อ๊า อื้อ มะไม่ไหว ขะข้า”

“เสี่ยวฟาง สาวน้อยอื้อ จ๊วบ อื้อ เสี่ยวฟางพร้อมข้า รอข้า อื้อ” นิ้วร้ายส่งจ้วงเข้าออกเอวหนาขยับเข้าออกเป็นจังหวะไม่ต่างกันถูไถแท่งรักของตนไปมากับเรียวขานุ่มจนเมื่ออารมณ์พิศวาสร้อนระอุถึงขีดสุดร่างสองร่างสอดประสานเพียงนิ้วร้ายก็เกร็งกระตุกกับความหรรษาที่ถึงจุดสูงสุด

“อ่าห์/อร้าย ฮึก!” ร่างอวบอิ่มสะอื้นฮึกกับอารมณ์ที่ไม่เคยพานพบร่างเก็งกระตุกก่อนจะยวบลงพื้นและตามด้วยร่างแกร่งที่ทับลงมาเสียจนนางแทบบี้แบนใบหน้าเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อหลับตาพริ้มอย่างระทวยหมดแรง ไร้ซึ่งเสียงพูดคุยเจรจาของทั้งสองร่าง ก่อนที่ฟู่หลางเทียนจะเป็นฝ่ายลุกขึ้นจัดแจงสวมใส่อาภรณ์ของตนเงียบ ๆ หากแต่สายตากลับมองแทะโลมร่างอวบของสาวน้อยที่มอบความหรรษาที่ไม่เคยได้รับกับสตรีนางใดให้ได้พานพบ คราแรกเพียงอยากสั่งสอนไหนจะเลยเถิดถึงขั้นนี้กันเล่า หลางเทียนหวังว่าต่อไปนางคงเจียมตัวมากขึ้นไม่ไปยุ่งกับมู่ฮ่าวอี้ให้ฮวาซินต้องทุกข์ใจอีก

เมื่อได้สติความอัปยศอดสูที่ถูกคุณชายฟู่กระทำก็วิ่งจู่โจมใจดวงน้อยอย่างจัง ร่างอวบคู้เข่ารวบเอาอาภรณ์ที่บางส่วนถูกปลดเปลื้องออกหอบเอาไว้ที่อกเพื่อบดบังร่างกายจากสายตาคมที่จ้องมองตนไม่เลิก ใบหน้านวลซบลงกับเข่าที่คู้ขึ้น พลันกระบอกตาร้อนผ่าวหยาดน้ำตามากมายพรั่งพรูออกมาจนร่างสะท้อนขึ้นลงจากการที่เจ้าตัวกลั้นสะอื้น

“ฮึก ฮื้อ พอใจท่าน ฮือ รึยัง ฮึก”

หลางเทียนตกใจไม่น้อยที่เห็นนางร้องไห้ หากแต่จะให้ตนเข้าไปปลอบประโลมนั้นรึ หึ!ไม่มีทางเสียหรอก

“ย่อมพอใจสิ! คุณหนูหลิว เจ้าต้องภูมิใจให้มากที่ข้าลดตัวลงไปเกลือกกลั้วกับเจ้า รูปร่างเช่นเจ้ารึบุรุษทั้งเมืองนี้เกรงว่าจะมีแต่คนส่ายหน้า”

เพี๊ยะ!

ทันทีทูถูกวาจาร้ายกาจพ่นใส่ ‘ลดตัวเช่นนั้นรึ’ ใครกันใครอยากให้บุรุษกักฬะตรงหน้านี้เชยชมกัน แววตาโกรธเคืองปนตัดพ้อไหวระริกถูกต้องมองดวงหน้าคมที่หล่อเหลาหากแต่จิตใจต่ำช้ากว่าบุรุษ มือสั่นน้อย ๆ สาละวนเลื่อนอาภรณ์ที่หลุดลุ่ยจัดให้เข้าที่อย่างลวก ๆ อารมณ์หวาบหวามหายไปเสียสนิทและถูกปกคลุมด้วยความโกรธเกลียดเข้ามาแทนที่

หลางเทียนดึงหน้ากลับอย่างช้า ๆ แววตาวาวโรจน์จดจ้องแม่กวางเนื้อหวานตรงหน้าอย่างโกรธจัด สองครั้งแล้วที่สตรีตัวน้อยตบหน้าตน มือแกร่งตรงเข้ากระชากร่างอวบที่กำลังสาละวนผูกสาบอาภรณ์เข้าประทะอกก้มลงกระแทกจูบปากอิ่มที่บัดนี้บวมเปล่งจากการดูดดึงของตนอย่างสั่งสอนในความอาจหาญของนาง

“อื้อ!” เสี่ยวฟางดีดดิ้นไปมาครั้งนี้นางไม่ยอมให้บุรุษคนนี้ต้องรังแกนางอีกเป็นรอบสองอย่างเด็ดขาด ร่างอวบอาศัยทีเผลอที่หลางเทียนเริ่มจะไม่หยุดเพียงกัดปากตนผลักร่างใหญ่จนเซล้ม รีบพยุงกายลุกขึ้นวิ่งไปอีกฝั่งของห้องกอดกระชับตนเองอย่างต้องการเกาะกำบังตน

“หึ! จำไว้คุณหนูหลิวหากเจ้ายังยุ่งวุ่นวายกับมู่ฮ่าวอี้ไม่เลิก เจ้าจะโดนมากกว่านี้แน่ หึ!” หลางเทียนจงใจใช้วาจาและแววตาเหี้ยมขู่บังคับเสี่ยวฟาง

“ฮึ! ที่แท้ท่านก็กลัวว่าข้าจะแย่งพี่ฮ่าวอี้มาจากน้องสาวท่านรึ เหอะ ฮ่า ฮ่า” ที่แท้ที่ท่านลงทุนกระทำต่ำช้ากับข้าถึงเพียงนี้ก็เพื่อน้องสาวเพียงเท่านั้นหรอกรึใบหน้าที่ยิ้มเย้ยหยันของคุณหนูหลิวทำให้หลางเทียนถึงกับขมวดคิ้ว

“หากพี่ฮ่าวอี้รักฮวาซินจริงต่อให้สิบข้ายั่วยวนก็คงไม่แบ่งใจมานึกชอบพอข้าหรอกจริงรึไม่ เว้นแต่ว่า หึ หึ” ด้วยความที่ถูกกระทำอย่างหยามน้ำใจทำให้ เสี่ยวฟางที่ไม่เคยต้องพูดรึคิดเรื่องอะไรเช่นนี้ต้องพ่นวาจาร้ายกาจสาดใส่บุรุษตรงหน้าคืนเสียบ้าง

“นี่เจ้า! สตรีร้ายกาจแพศยาเจ้าหยุดความคิดของเจ้าเลยนะ หากไม่แล้วล่ะก็!ครั้งหน้า หึ! ไม่เพียงแค่นิ้วของข้าที่จะทำให้เจ้าครวญครางหากแต่...” หลางเทียนถูกอารมณ์โกรธเข้าประทุเดือดอย่างจังเมื่อรับรู้ความคิดของสตรีร่างอวบตรงหน้าตน ฝันเสียเถอะที่จะได้ทำเช่นนั้น! ขาแกร่งเตรียมก้าวขยับไปคว้าเอาสตรีร้ายกาจตรงหน้ามาทำโทษอีกสักคราเผื่อจะได้หลาบจำเสียบ้าง หากแต่ทำได้เพียงขยับหลิวเสี่ยวฟางที่ระวังตัวอยู่แล้วก่อนหน้าก็วิ่งแจ้นออกจากห้องไปเสียแล้ว ทิ้งให้บุรุษร่างโตต้องหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่คนเดียว ก่อนที่ใบหน้าคมจะแสยะยิ้มร้ายกาจออกมาพร้อมกับเรียกคนสนิทของตนให้ไปกระทำการบางอย่างที่สำนักศึกษาของนาง

“ฮึ! หลิวเสี่ยวฟางสตรีเช่นเจ้าคิดจะมาต่อกรกับพยัคฆ์เช่นข้ารึสาวน้อย คิดใหม่เสียเถิด หึ! เฮ้อ” ร่างสูงถอนหายใจหนัก ๆ วกกายกลับไปนั่งลงเพื่อตรวจสอบบัญชีของร้านเสียหน่อย นี่ผ่านไปแล้วเกือบครึ่งค่อนวัน ตนมัวแต่ยุ่งกับการจัดการศัตรูหัวใจของน้องสาวจนไม่เป็นอันต้องทำการทำงาน วันนี้เกรงว่าคงต้องเลิกงานดึกเสียกว่าทุกวันกระมัง ก่อนจะกระตุกยิ้มถึงบทลงโทษแสนหวานที่ตนกระทำกับสาวน้อยร่างอวบก่อนหน้าพร้อมกับหลงลืมสตรีที่ตนเกี้ยวอยู่เสียสนิท

“คุณชาย ชาขอรับ”

“ลุงโจว ข้าขอเป็นสุราซักจอกแทนก็แล้วกัน” ความเมื่อยขบจากกิจกรรมก่อนหน้าทำให้ฟู่หลางเทียนเลือกที่จะดื่มสุราดับความเมื่อยขบแทนชาที่เคยดื่มประจำ

พ่อบ้านโจวทำเพียงขมวดคิ้วสงสัยเหตุใดคุณชายถึงเรียกหาสุราแทนชากันเล่า