2 บ้านเรือนเคียงกัน

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องไปทั่วบริเวณรั้วบ้านที่อยู่ติดกัน พิมมาดาก้าวลงจากรถด้วยความล้าสะสมจากการประชุมที่ตึงเครียดมาทั้งวันแถมยังเผชิญรถติด เธอถอดเสื้อสูทตัวนอกพาดไว้กับแขน เผยให้เห็นเชิ้ตสีขาวเนื้อนุ่มที่เน้นทรวดทรงองค์เอวคอดกิ่ว ความเหนื่อยล้าพลันจางหายไปเมื่อสายตาปะทะเข้ากับภาพตรงหน้า

ที่รั้วบ้านติดกันนั้นเด็กหนุ่มคนเมื่อเช้ากำลังยืนรดน้ำต้นไม้ สายน้ำที่ฉีดพ่นออกมาสะท้อนแสงแดดเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของพิมมาดาที่สุดคือร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดคอกลม เนื้อผ้าที่แนบไปกับลำตัวเผยให้เห็นมัดกล้ามล่ำสันและแผ่นอกกว้างที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ เกาะพราวตามไรผมและลำคอแกร่ง ลาดไหล่กว้างนั้นดูแข็งแรงและเต็มไปด้วยพละกำลังของชายหนุ่มวัยฉกรรจ์ที่ชวนให้ใจสั่นไหว

“พี่ฉลาม!” เสียงใสของเจ้าเอยดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่วิ่งจี๋ไปเกาะขอบรั้ว ฉลามวางสายยางลงทันที เขายิ้มกว้างพลางเดินเข้ามาหาฝั่งรั้วที่กั้นกลางระหว่างเขากับพิมมาดา สายตาคมกริบของเขาไม่ได้มองแค่เด็กน้อย แต่กลับตวัดมองร่างระหงของผู้เป็นแม่ที่กำลังยืนอึ้งอยู่อย่างจงใจ

“เป็นไงบ้างครับเจ้าเอย วันนี้สนุกมั้ยครับ?” เสียงทุ้มต่ำของเขาฟังดูนุ่มนวลแต่กลับกังวานอยู่ในโสตประสาทของพิมมาดา

“สนุกค่ะ แต่คุณแม่มารับเจ้าเอยช้า...” เด็กน้อยทำหน้างอแงใส่คุณแม่คนสวย ก่อนจะหันไปอ้อนพี่ชายข้างบ้านต่อ

“คุณแม่คะ เจ้าเอยขอไปเล่นบ้านพี่ฉลามนะคะ” พิมมาดาขยับตัวเข้ามาใกล้รั้ว ความร้อนจากผิวกายของชายหนุ่มและกลิ่นอายดินชื้นแฉะผสมกลิ่นเหงื่ออ่อน ๆ จางออกมาจากตัวเขามันช่างเย้ายวนจนเธอต้องเม้มริมฝีปากแน่น

“เจ้าเอย... จะรบกวนพี่เค้าหรือเปล่าลูก พี่ฉลามเค้าอาจจะมีธุระก็ได้นะคะ”

ฉลามโน้มตัวลงมาหาเจ้าเอย ทว่าสายตายังคงจดจ้องที่ดวงตาคู่หวานของพิมมาดาไม่ลดละ

“ไม่รบกวนหรอกครับ... เอาเป็นว่า เดี๋ยวพี่ไปเล่นกับเจ้าเอยที่บ้านเอง”

“คุณแม่คะ เปิดประตูรั้วให้พี่ฉลามหน่อยสิคะ!” พิมมาดาจำต้องเอื้อมมือไปปลดล็อกประตูรั้วเล็ก ๆ จังหวะที่ฉลามก้าวผ่านเข้ามาในอาณาเขตของบ้านเธอ พิมมาดาสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากร่างกายเด็กหนุ่ม และความดิบเถื่อนนั้นก็ทำให้ลมหายใจของเธอติดขัด

ไม่นานนัก ฉลามก็ลงไปวิ่งเล่นหยอกล้อกับเจ้าเอยอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้าน เสียงหัวใจของพิมมาดาเต้นรัวแรงขณะมองดูแผ่นหลังกว้างของเขาที่เคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ทุกครั้งที่เขาอุ้มเจ้าเอยขึ้นสูง มัดกล้ามที่แขนจะขึ้นลอนสวยงาม เส้นเลือดที่ปูดนูนขึ้นมาตามลำแขนแกร่งมันช่างดูมีอำนาจและเต็มไปด้วยความเร้าอารมณ์

เขารู้ตัวว่าถูกมอง... ฉลามหันมาสบตาหญิงสาวรุ่นพี่ที่ยืนพิงเสาบ้านมองเขาอยู่ มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อยอย่างผู้ชนะ สายตาที่เขาส่งให้นั้นไม่ใช่สายตาของน้องชายข้างบ้านที่แสนดี แต่มันคือสายตาของนักล่าที่กำลังจดจ้องเหยื่ออันโอชะ

“ถ้ายังไงขอฝากเจ้าเอยสักครู่นะคะ ว่าจะขอตัวไปเตรียมอาหารมื้อเย็น?”

“จะรบกวนมั้ยครับ ถ้าผมจะขอฝากท้องมื้อเย็นที่นี่สักมื้อ” เขาถามพลางปาดเหงื่อที่หน้าผาก เผยให้เห็นวงแขนที่เต็มไปด้วยเสน่ห์ทางเพศ

“ค่ะ” พิมมาดาตอบสั้น ๆ พลางหลบสายตาเด็กหนุ่มแล้วเดินเข้าบ้านไป

เธอก้าวเท้าเข้าบ้านไปพร้อมกับใจที่สั่นระรัว ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว... ยังไงเธอก็ตั้งใจเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ว่าทุกอย่างที่ทำไปเพียงเพราะการตอบแทนเรื่องไอติมเมื่อเช้านี้

เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงภายในบ้านเริ่มอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของกรุ่นอาหารที่พิมมาดาตั้งใจตระเตรียม ทว่าท่ามกลางกลิ่นหอมนั้นกลับมีความซาบซ่านบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ซ่อนอยู่ เธอถอดเสื้อสูททิ้งไว้ที่โซฟา เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวนวลเนื้อละเอียดที่บัดนี้เริ่มชื้นเหงื่อเล็กน้อยจนแนบไปกับผิวพรรณเนียนละเอียด เน้นย้ำส่วนโค้งเว้าของสะโพกผึ่งผายยามที่เธอขยับกายหยิบจับอุปกรณ์ในห้องครัว

“คุณแม่ออกมาแล้ว!” เจ้าเอยตะโกนก้องก่อนจะวิ่งนำเข้าบ้านมา ฉลามเดินตามหลังเด็กน้อยมาติด ๆ ท่วงท่าการเดินของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจ

หลังมื้อค่ำที่แฝงไปด้วยความอึดอัดอันแสนหวานสิ้นสุดลง พิมมาดาเดินออกมาส่งฉลามที่หน้าบ้าน ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงบของยามหัวค่ำ ลมเย็น ๆ พัดผ่านส่งผลให้ชายเสื้อเชิ้ตบางเบาของเธอแนบไปกับผิวพรรณที่ยังคงร้อนผ่าว

บรรยากาศยามค่ำคืนเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงกลางคืนที่กรีดร้องแผ่วเบา ยิ่งขับเน้นให้เสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงของพิมมาดาดังชัดเจนขึ้นในโสตประสาท เธอยืนส่งฉลามที่หน้าประตูบ้าน ลมเย็นที่พัดมาปะทะร่างไม่ได้ช่วยให้ความร้อนผ่าวในกายลดลงเลยแม้แต่น้อย เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางที่เปียกชื้นเหงื่อจาง ๆ แนบชิดไปกับแผ่นหลังและทรวดทรงส่วนเว้าส่วนโค้งจนเห็นเงาร่างรำไร

“คุณมารู้จักลูกฉันได้ยังไงคะ” พิมมาดาเอ่ยถาม พยายามคุมน้ำเสียงให้ราบเรียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทั้งที่ปลายนิ้วยังสั่นระริก

“ก็ลองถามเจ้าเอยดูสิครับ” ฉลามเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงกวนประสาท ทว่าแววตาที่จ้องมองมานั้นกลับเต็มไปด้วยแรงดึงดูดเข้มข้น