ตอนที่ 1: กลิ่นความหล่อลอยข้ามรั้ว

“เปา ลูกค้าสั่งซาลาเปาไส้หมูสับสองลูก ไส้ครีมหนึ่งลูกด่วนเลยลูก”

“รับแซ่บค่ะแม่นิ่ม จัดให้แบบไฟกะพริบเลยจ้า”

เสียงใสของ ‘ซาลาเปา’ หรือ ‘เปา’ เด็กสาว ม.5 แก้มป่องประจำซอยขานรับคำสั่งของมารดาอย่างแข็งขัน มือเรียวรีบใช้ที่คีบหยิบซาลาเปาร้อน ๆ ที่เพิ่งนึ่งเสร็จใหม่ ๆ ควันฉุยจากซึ้งนึ่งใบใหญ่ใส่ถุงกระดาษอย่างคล่องแคล่ว สมกับที่เป็นลูกสาวเจ้าของร้าน ‘ซาลาเปาแม่นิ่ม’ อร่อยถูกใจ อนามัยที่ถูกปาก

วันนี้เป็นช่วงโค้งสุดท้ายของวันหยุดยาวก่อนที่โรงเรียนจะเปิดเทอมใหญ่ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เปาที่อยู่ในชุดลำลองเสื้อยืดขนาดพอดีตัวตามวัยสีพาสเทลกับกางเกงขาสั้น สลัดคราบเด็กนักเรียน ม.5 สายเอ๋อ กลายมาเป็นแม่ค้าตัวจี๊ด คอยต้อนรับลูกค้าด้วยรอยยิ้มสดใสจนแก้มกลม ๆ แทบจะปริออกมา

หลังจากส่งซาลาเปาให้ลูกค้าคนสุดท้ายเสร็จ เด็กสาวก็ถอนหายใจยาวพลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อ

เอี๊ยดดด!

ทันใดนั้น เสียงเบรกของรถกระบะคันใหญ่ที่ดังขึ้นหน้าบ้านข้าง ๆ ก็ดึงความสนใจของเธอให้หันไปมอง บ้านหลังนั้นเป็นบ้านไม้สองชั้นกึ่งปูนที่มีรั้วไม้สีขาวกั้นกลางระหว่างบ้านของเธอ มันถูกทิ้งร้างมานานหลายเดือนหลังจากเจ้าของเดิมย้ายออกไป แต่ดูเหมือนว่าวันนี้... จะมีสมาชิกใหม่ย้ายเข้ามาซะแล้ว

“ใครย้ายมานะเปา แหมลูกสาวฉันชะเง้อจนคอจะยืดเป็นยีราฟแล้วลูก” แม่นิ่มเดินออกมาสมทบพลางมองไปตามสายตาของลูกสาว

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะแม่ เห็นรถขนของมาเยอะมากเลยจ้ะ ... เอ๊ะ นั่นไง เดินลงมาแล้วค่ะแม่”

เปาหรี่ตาพยายามโฟกัสสายตาผ่านรั้วบ้านตนเองมองไปยังหน้ารถกระบะคันนั้น และทันทีที่ประตูฝั่งคนขับเปิดออกพร้อมกับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มคนหนึ่งก้าวลงมา... ซาลาเปาที่กำลังเคี้ยวขนมจีบอยู่ในปากถึงกับหยุดกึก

" เช็ดเข้... นี่มันสิ่งมหัศจรรย์อันดับที่ 8 ของโลกหรือเปล่าวะเนี่ย " เปาร้องอุทานในใจ

ชายหนุ่มคนนั้นอยู่ในชุดลำลองกางเกงสแล็กสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนลุกเซอร์ ๆ ส่วนสูงน่าจะเฉียด 180 เซนติเมตร ผิวขาวออร่าตัดกับผมสีดำสนิทที่เซตมาลุคธรรมชาติ ใบหน้าคมคายรับกับดวงตาเรียวรีที่ดูนิ่งสนิทแต่มีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด ยิ่งตอนที่แสงแดดยามเย็นทอส่องลงมากระทบเสี้ยวหน้าของเขา เปาบอกได้คำเดียวเลยว่า ‘ดาเมจความหล่อรุนแรงมากแม่’ เจอกลิ่นความหล่อลอยทะลุรั้วมาขนาดนี้ หัวใจเด็ก ม.5 มันก็เต้นผิดจังหวะไปเลยสิคะ

“อ้าว หนุ่มน้อยย้ายมาอยู่ใหม่เหรอจ๊ะ” แม่นิ่มที่อัธยาศัยดีเป็นทุนเดิม ตะโกนทักทายข้ามรั้วไปทันที

ชายหนุ่มหันมาตามเสียง เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะยกมือไหว้ด้วยท่าทางนอบน้อมและสุภาพสุภาพสุด ๆ

“สวัสดีครับ ใช่ครับ พอดีผมเพิ่งย้ายมาทำงานที่นี่น่ะครับเลยมาเช่าบ้านหลังนี้อยู่” น้ำเสียงทุ้มต่ำน่าฟังของเขาทำเอาเปาที่แอบยืนฟังอยู่ข้างหลังแม่ถึงกับหูผึ่ง

“ดีเลย ๆ มีอะไรขาดเหลือบอกน้าได้นะ บ้านน้าขายซาลาเปาอยู่ข้าง ๆ นี่เอง... ยินดีต้อนรับจ้า”

“ขอบคุณมากครับคุณน้า” ชายหนุ่มยิ้มรับบาง ๆ เป็นรอยยิ้มละมุนที่ทำให้โลกสดใสขึ้นแบบ 300%

พอเห็นคุณพี่ชายข้างบ้านสุดหล่อเริ่มทยอยยกกล่องลังกระดาษหนัก ๆ ลงจากท้ายรถกระบะคนเดียว ซาลาเปาสายเผือกและสายเล็งผู้ชายหล่อมีหรือจะอยู่เฉย เธอรีบหันไปสะกิดแม่ทันที

“แม่จ๋า... นึกขึ้นได้ว่าซาลาเปาไส้ครีมในตู้ยังเหลืออยู่ 3 ลูก ให้หนูเอาไปแจกผูกมิตรกับพี่ข้างบ้านดีไหมคะ ถือเป็นน้ำใจของคนไทยในฐานะเพื่อนบ้านที่ดี” เปาทำตาปริบ ๆ อ้างเหตุผลสุดซึ้ง แม่นิ่มมองบนใส่ลูกสาวตัวดีอย่างรู้ทัน

“จ้า ช่างน้ำใจงามเหลือเกินนะแม่ตัวดี อะ... เอาใส่จานไปให้พี่เขาไป แต่อย่าไปกวนเขามากนะ เขาเหนื่อย ๆ ขนของอยู่”

“รับทราบจ้านายแม่จ๋า”

เปารีบจัดซาลาเปาร้อน ๆ ใส่จานอย่างสวยงาม จากนั้นก็สูดหายใจเข้าลึก ๆ เรียกความมั่นใจ แล้วเดินเตาะแตะไปที่ริมรั้วไม้สีขาวที่กั้นระหว่างสองบ้าน ซึ่งตรงนั้นมีทางเชื่อมเล็ก ๆ ที่พอจะยืนคุยกันได้พอดี

“เอ่อ... พี่ชายคะ” เปาส่งเสียงทักทายออกไปอย่างร่าเริง

ชายหนุ่มที่กำลังยกลังหนังสือหนัก ๆ อยู่หันมามองตามเสียง ทันทีที่สบตากันตรง ๆ เปาก็แอบใจสั่นกึก แต่ก็ยังรักษาฟอร์มเด็กแก่นเอาไว้ ยื่นจานซาลาเปาข้ามรั้วไปให้เขา

“หนูเอาซาลาเปาอุ่น ๆ มาต้อนรับสมาชิกใหม่ค่ะ ร้านหนูทำเองอร่อยมาก ไส้ครีมหวานกำลังดีเลิศ”

ชายหนุ่มวางลังของลง เขามองเด็กสาวแก้มป่องเดินถือจานขนมมาด้วยกำลังส่งยิ้มทะเล้นมาให้ แววตาของเขาฉายความเอ็นดูออกมาแวบหนึ่งก่อนจะเดินเข้ามารับจานขนมไป

“ขอบคุณมากครับ... เอ่อ”

“หนูชื่อซาลาเปาค่ะ เรียกสั้น ๆ ว่าเปาก็ได้ แล้วพี่ชายชื่ออะไรเหรอคะ” เปายิงคำถามตรงประเด็นไม่มีอ้อมค้อมตามสไตล์เด็ก Gen Z

ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเบา ๆ

“พี่ชื่อ ไทม์ ครับ”

“พี่ไทม์... โห ชื่อเท่ซะด้วย” เปาพยักหน้าหงึก ๆ พลางแอบสำรวจคนตรงหน้าใกล้ ๆ โอ้โห ใกล้ ๆ ยิ่งหล่อ หน้าตาดีชะมัดเลย

“พี่ไทม์เพิ่งย้ายมาทำงานเหรอคะ ทำงานเกี่ยวกับอะไรเหรอ เผื่อวันหลังหนูมีเรื่องให้ช่วย”

พี่ไทม์มองเด็กสาวตรงหน้าพลางหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบคำถาม เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาเสียก่อน ชายหนุ่มหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาดูหน้าจอแล้วหันมาพูดกับเธออย่างสุภาพ

“พี่ขอตัวไปรับสายก่อนนะครับน้องเปา ขอบคุณสำหรับซาลาเปาอีกครั้งนะครับ”

“อ๋อ... ค่ะ ๆ ตามสบายเลยค่ะพี่ไทม์” เปาโบกมือบ๊ายบาย

เธอค้างเติ่งอยู่ตรงรั้ว มองตามแผ่นหลังกว้างของพี่ไทม์ที่เดินคุยโทรศัพท์เข้าบ้านไป แต่อย่างน้อยวันนี้เธอก็รู้ชื่อเขาแล้ว แถมเขายังเรียกเธอด้วยน้ำเสียงละมุนหูว่า ‘น้องเปา’ อีกต่างหาก

"โอ๊ยยย ยอมแล้วทูนหัว มีพี่ชายข้างบ้านหล่อขนาดนี้ เปิดเทอมใหม่ปีนี้ของอีเปา...ต้องว้าวุ่นใจระเบิดระเบ้อแน่ ๆ "

เปากระโดดโลดเต้นกลับมาบ้านด้วยความฟิน โดยที่เธอไม่มีทางรู้เลยว่า... พี่ไทม์สุดหล่อข้างบ้านคนนี้ จะเป็นคนเดียวกับคนที่กำลังจะทำให้อนาคตชีวิต ม.5 ของเธอนั้น... ช็อกซีนีม่าจนตาตั้งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า