EP 12 : รับผิดชอบร่วมกัน

ตอนที่ 12 : รับผิดชอบร่วมกัน

ช่วงเย็นหลังเลิกกิจกรรมรับน้อง

"ไม่ให้พวกเราอยู่ช่วยจริง ๆ เหรอชิลิน" ระรินถามชิลินและไม่อยากปล่อยให้เพื่อนสาวต้องทำอยู่คนเดียว

"อย่าเลย...ฉันเป็นคนทำผิดกฎเองก็ควรได้รับบทลงโทษคนเดียว อย่ามาเหนื่อยกับฉันเลย อีกอย่างถ้าพวกแกช่วยเดี๋ยวรุ่นพี่ปีสามที่เป็นคู่อริฉันก็มาหาเรื่องอีก บทลงโทษนี้ทำมาเพื่อฉันคนเดียว" ชิลินบอกกับเพื่อนทั้งสามคนที่อยากจะช่วยเธอ แต่เธอปฏิเสธเอง ไม่อยากเอาความผิดตัวเองมาแบ่งปันคนอื่น อีกอย่างแค่เก็บกวาดเช็ดถูแค่นี้แป๊บเดียวก็เสร็จ กลับช้าสักชั่วโมงไม่เห็นเป็นอะไร

"พี่ปีสามก็จ้องเล่นงานแกอยู่คนเดียว พอเจอลู่ทางก็เสียบทันที"

"เป็นปกติของหมาลอบกัด"

"มั่นใจว่าทำได้แน่นะ ไม่ให้ฉันอยู่ช่วย"

"เชื่อใจฝีมือชิลินสิ"

เพื่อนทั้งสามคนมองชิลินด้วยแววตาเป็นห่วงแต่เมื่อชิลินไม่อยากให้ช่วยก็พากันกลับไม่ลืมที่จะบอกลาชิลิน

ทันทีที่เพื่อนกลับออกไปหมดแล้ว มือเรียวเล็กจับไม้กวาดมากวาดทันที ทำอยู่เงียบ ๆ คนเดียวในลานกิจกรรม ไม่ได้น่ากลัวเพราะยังมีนักศึกษาคนอื่นอยู่ในมหา'ลัยบ้างเป็นปะปาย แต่ไม่ได้เข้ามาในบริเวณนี้

ทางด้านดีเซล

ชายหนุ่มร่างสูงยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์และจุดบุหรี่สูบอย่างสบายใจท่ามกลางแก๊งเพื่อนที่สูบบุหรี่เหมือนกัน

"คืนนี้ไปผับกันไหมวะ เมื่อยล้าจากรับน้องอยากจะผ่อนคลาย" โอโซนหาเรื่องเที่ยว

"ได้หมด พรุ่งนี้กะว่าจะเข้าบ่ายพอดี ช่วงเช้าคงไม่มีอะไรมาก ให้พวกปีสามคุมน้องปีหนึ่งไป" ริมฝีปากหนาของพอร์ชยกยิ้มมุมปาก

"กูเอาด้วย รับน้องแม่งเหนื่อยฉิบหายเพราะมึงนั่นแหละไอ้พอร์ชที่หาเรื่องให้ปีสี่คู่กับปีหนึ่ง" ฟีนิกซ์ชี้หน้าพอร์ชเพราะเป็นตัวต้นเรื่อง

ทุกสายตาเอนเอียงมาทางดีเซลที่ยืนสูบบุหรี่เงียบ ๆ ไม่ได้ออกความเห็น จนดีเซลรับรู้ถึงสายตาที่มองมาทำให้จัดการพ่นควันออกจากปากก่อนจะพูด

"คืนวันศุกร์ค่อยไป กูขี้เกียจงัวเงียตอนเช้า กูเป็นหัวหน้ากิจกรรมรับน้องไม่อยากขาดเข้ากิจกรรม"

"รู้สึกว่ามึงจะอยากเข้ากิจกรรมรับน้องปีนี้ซะเหลือเกินนะ ปีก่อนกูเห็นโดดเกือบทุกเช้า มาอีกทีบ่ายโมงโน่น ไม่ก็ไม่เข้าเลย" คิ้วหนาของพอร์ชยกขึ้นหนึ่งข้างเป็นเชิงยียวน

"แล้วปีนั้นกูได้เป็นหัวหน้ากิจกรรมหรือเปล่าล่ะ ปีนี้แค่รับผิดชอบหน้าที่ตัวเอง" ดีเซลยังคงทำสีหน้าเรียบนิ่งต่อให้ทุกคนจะใช้คำพูดที่แฝงไปด้วยเลศนัย

"ดูเป็นคนเอาการเอางานไม่สมกับมึงเลยนะ" โอโซนยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นเพื่อนแปลกไป

"วันศุกร์ห้าทุ่มกูเลี้ยงเอง โทษฐานที่กูไม่ไปวันนี้พอใจหรือยัง"

"ค่อยคุยกันรู้เรื่องหน่อย พรุ่งนี้เก้าโมงเช้าเจอกันลานกิจกรรมรับน้อง" ฟีนิกซ์เห็นด้วยกับคำพูดของดีเซลทันที และเดินออกจากลานจอดรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์เพื่อไปขับรถยนต์คันหรูของตัวเองที่จอดอยู่ในลานจอดรถ

"ดีล...งั้นกูกลับก่อน มีนัดสาวในเมือง" โอโซนพยักหน้าให้กับเพื่อนก่อนจะคร่อมรถมอเตอร์ไซด์บิ๊กไบค์ของตัวเอง เป็นจังหวะเดียวกันกับพอร์ชที่เดินตามออกไปเพื่อไปลานจอดรถยนต์คันหรูของตัวเอง

ทำให้ตอนนี้มีเพียงดีเซลที่ยืนสูบบุหรี่อยู่คนเดียวท่ามกลางความเงียบ แต่ในสมองกำลังตัดสินใจบางอย่างว่าจะไปดีหรือคร่อมรถมอเตอร์ไซค์ออกไปดี

เวลาผ่านไปเกือบสิบนาทีจนบุหรี่ในมือหมดลงทำให้มือหนาโยนก้นบุหรี่ลงที่พื้นและใช้รองเท้าผ้าใบบดขยี้มันจนดับสนิท

สายตาคมกริบมองไปยังตึกของคณะวิศวะถึงแม้จะไม่เห็นคนบริเวณนั้นแต่เป็นทิศทางที่ตึกวิศวะตั้งอยู่

เท้าแกร่งตัดสินใจเดินออกจากลานจอดรถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์และเดินตรงไปยังอาคารที่ทำกิจกรรมรับน้อง

ทันทีที่เดินมาถึงลานกิจกรรมรับน้องใต้อาคารเรียนเห็นหญิงสาวตัวเล็กกำลังถูพื้นอยู่พอดี เท้าแกร่งตัดสินใจก้าวเดินไปยังคนตัวเล็กที่กำลังก้มหน้าก้มตาอยู่ เท้าแกร่งเหยียบเข้าที่พื้นที่ที่เธอถูไว้จนเจ้าตัวเงยหน้าขึ้นมามองด้วยสายตาที่หงุดหงิด

"อย่าเหยียบสิ ไม่เห็นเหรอว่าถูพื้นอยู่" จังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาทำให้รู้ว่าเท้าแกร่งที่เหยียบคือเท้าของรุ่นพี่ปีสี่ที่ชอบกวนประสาท ยิ่งทำให้ชิลินโมโห แต่แปลกใจที่เป็นเขาเพราะก่อนหน้านี้เธอเห็นเขาเดินออกไปกับแก๊งเพื่อน

มือหนาคว้าเข้าที่ด้านจับไม้ถูพื้นแบบไม่พูดพร่ำทำเพลงแต่เธอดันยื้อไว้

"ปล่อย"

"พี่มายุ่งทำไม แล้วเหยียบพื้นที่ที่ชิลินถูทำไมคะ"

"เดี๋ยวถูเอง และฉันก็มีส่วนทำให้เธอโดนลงโทษ"

"รู้ตัวด้วยเหรอ" ชิลินตอบกลับทันควันเพราะเขายื้อเธอไว้ไม่ให้ลุกเลยพากันเข้ากิจกรรมช้าทั้งคู่ แต่ไม่ติดใจที่จะให้เขามาร่วมรับผิดชอบ

"ปล่อย" เป็นอีกครั้งที่ดีเซลออกคำสั่ง แรงยื้อที่หนักขึ้นกว่าตอนแรกทำให้เขากระชากมันมาได้สำเร็จ

"ไม่มีใครเอาผิดพี่หรอกค่ะ หน้าที่นี้ชิลินโดนลงโทษคนเดียว"​

"หุบปากแล้วไปเก็บของ"

"งั้นก็ถูไปเลยค่ะ ถูให้กล้ามขึ้นไปเลย" ชิลินเดินกระทืบเท้าเหมือนเด็กถูกขัดใจ แต่ก็หันกลับมามองร่างสูงที่กำลังเริ่มถูพื้นตั้งแต่แรกใหม่ทั้งหมด

เขาคงทำแบบนี้กับรุ่นน้องทุกคนแหละ...

ทำให้ชิลินไปเก็บพวกอุปกรณ์ที่ใช้รับน้องเข้ากล่อง และบางส่วนก็ยกไปเก็บในห้องเก็บของของคณะวิศวะ

"ดูโน่นดิ ทำไมพี่ดีเซลถึงมาถูพื้นได้"

"แปลก ๆ แฮะ ก่อนหน้านี้เห็นเป็นรุ่นน้องปีหนึ่งที่ชื่อชิลินจับไม้ถูอยู่ไม่ใช่เหรอ"

"ปกติแล้วพี่ดีเซลไม่ใช่คนช่วยเหลือรุ่นน้องที่ถูกลงโทษนิ่ มีซัมติงอะไรหรือเปล่า"

"ถึงว่าก่อนหน้านี้ที่ฉันจะตบมัน พี่ดีเซลมาห้ามแถมยังไม่ด่ามันเลยด้วยซ้ำ ปล่อยให้มันเข้าแถวไปแบบง่ายดาย ปกติพี่ดีเซลขึ้นชื่อว่าโหดและเย็นชา"

แก๊งปีสามที่หาเรื่องชิลินเห็นว่ารุ่นพี่ปีสี่ดูแลชิลินจนออกนอกหน้าทำให้เกิดอาการหมั่นไส้ และหาวิธีเอาคืนให้สาสมกว่านี้

"อย่าคิดว่ามีพี่ดีเซลหนุนหลังแล้วจะหยิ่งผยองยังไงก็ได้ สักวันกูจะเหยียบหัวมึงแน่อีชิลิน" สายตาของทุกคนเปลี่ยนไปมองรุ่นน้องปีหนึ่งที่กำลังยกกล่องลังไปเก็บที่ห้องเก็บของของคณะ

"จัดการมันให้รู้สึกว่าอย่ามีเรื่องกับกู กลับไปเก่งกับพ่อแม่มันโน้น"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา…

ชิลินเดินเอาของมาเก็บในห้องเก็บของซึ่งเป็นกล่องสุดท้าย พอหลังจากนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นภารกิจเพราะหน้าที่ถูพื้นพี่ดีเซลแย่งเธอทำไปแล้ว

"ถือว่าเสร็จเร็วกว่าที่ตั้งเป้าไว้" กล่องลังถูกวางลงในห้องเก็บของก่อนจะยกข้อมือขึ้นมาดูนาฬิกาเรือนหรูมาดูเวลา บ่งบอกว่าตอนนี้หกโมงเย็นพอดี ด้วยที่กว่าจะเลิกกิจกรรมก็ห้าโมงเย็นแล้ว

ดวงตากลมโตมองไปรอบห้องเก็บของของคณะ มีกล่องลังหลายอันซ้อน ๆ กันอยู่ ทั้งสภาพใหม่และสภาพเก่าปะปนกันไป แต่แล้วเสียงประตูปิดดังลั่นทำให้ชิลินหันขวับไปมองทางด้านหลังของตัวเอง

ปัง!

ถึงแม้จะมีอาการสะดุ้งจากเสียงที่ดังสนั่นแต่ไม่ได้ทำให้ชิลินหวาดกลัว เธอไม่เคยกลัวผีหรือความมืด พ่อชาร์ลสอนให้เธอแข็งแกร่งและเอาชนะความกลัว ยกเว้นแต่สัตว์เลื้อยคลานที่เธอไม่สามารถเอาชนะมันได้เลย

มือเรียวเล็กเอื้อมไปบิดลูกบิดประตูและสบถคำหยาบออกมาอย่างหัวเสีย แววตาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

Shit****

โคล้ม เพล้ง

แต่แล้วเมื่อหมุนตัวจะหาอะไรมางัดประตูทำให้มือของเธอทำไหที่ตั้งไว้ใกล้กับประตูตก และสิ่งที่อยู่ด้านในก็ได้ออกมาด้านนอกทำให้ชิลินก้าวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ดวงตากลมโตวูบไหวกับของที่อยู่ตรงหน้า

"ฉันมั่นใจว่าก่อนหน้านี้มันไม่มีไหใบนี้อยู่ในห้องนี้"

ดวงตากลมโตมองไปรอบห้องเพื่อหาทางออกแต่มันไม่มีเลยด้วยซ้ำ ห้องนี้เป็นเพียงห้องเก็บของที่มีทางออกทางเดียวและไม่มีหน้าต่าง แต่ทางออกตอนนี้เต็มไปด้วยปลาไหลนับสิบตัวที่เหมือนเพิ่งถูกจับมาใหม่ ๆ

"โทรศัพท์ก็ไม่ได้หยิบมา" ชิลินพึมพำออกมาเพราะกระเป๋าของเธอวางไว้ที่โต๊ะด้วยที่ตอนทำความสะอาดมันพะรุงพะรังเลยวางเอาไว้

"ช่วยด้วยค่ะ ใครอยู่ข้างนอกช่วยด้วย มีคนติดอยู่ในนี้" เป็นหนทางเดียวที่เธอจะออกจากห้องนี้ได้คือตะโกนร้องเรียกหวังให้คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ยิน แต่มันก็ได้แค่หวังเพราะตอนนี้ก็เย็นมากแล้วน้อยคนที่จะมาบริเวณนี้

ร่างเล็กนั่งชันเข่าอยู่บนเก้าอี้ เพราะกลัวว่าจะมีสัตว์เลื้อยคลานเลื้อยเข้ามาใกล้ด้วยที่ห้องนี้ไฟก็ไม่มีทำให้เธอนั่งกอดเข่าอยู่ท่ามกลางความมืด

"ใครอยู่ข้างนอกช่วยด้วยค่ะ"

——————-

ดีเซลถูพื้นจนเสร็จและเอาไม้ถูพื้นไปเก็บที่ห้องแม่บ้านของมหา'ลัยและมองไปรอบ ๆ เพื่อสำรวจพื้นที่โดยรอบและคนตัวเล็กที่หายไปนานพอสมควรทำให้คิ้วหนาขมวดเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ

"พี่ดีเซลคะ พอดีอาจารย์อรดีเรียกให้ไปหาที่ห้องพักอาจารย์ค่ะ"

"อืม" ดีเซลพยักหน้ารับเรื่องจากรุ่นน้องที่เดินเข้ามาบอก ทำให้ดีเซลมองไปรอบ ๆ อีกครั้งก่อนจะตัดสินใจขึ้นไปหาอาจารย์ตามคำบอกกล่าวของรุ่นน้อง เอาไว้ลงมาจากห้องพักอาจารย์ค่อยหาเธออีกที

ติ๊ง...

ประตูลิฟต์เปิดออกเมื่อดีเซลขึ้นมายังชั้นห้องพักอาจารย์ เท้าแกร่งเดินเข้ามาในห้องพักที่ยังเปิดไฟสว่างอยู่และไม่ลืมเคาะประตูส่งสัญญาณให้คนด้านในรับรู้

"สวัสดีครับอาจารย์ ผมมาหาอาจารย์อรดีแต่ไม่เห็นว่าท่านอยู่ที่โต๊ะ" ดีเซลสวัสดีอาจารย์ที่อยู่เวร และก่อนหน้านี้เดินผ่านโต๊ะอาจารย์ที่เรียกหาแต่ไม่พบตัวเลยถามอาจารย์อีกคนที่นั่งอยู่

"วันนี้อาจารย์อรดีไม่เข้านะ"

คำตอบของอาจารย์ทำให้ดีเซลเริ่มสงสัย และสัญชาตญาณทำให้ดีเซลรู้สึกถึงความผิดปกติ