EP 11 : สวยสะกดตา

ตอนที่ 11 : สวยสะกดตา

ช่วงบ่ายของวัน

กิจกรรมรับน้องได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้งหลังจากทุกคนพากันพักเที่ยงเพื่อกินข้าวเติมพลัง แต่แล้วการประกาศของรุ่นพี่กับกิจกรรมในช่วงบ่ายทำให้รุ่นน้องทุกคนหน้าเหยเกเพราะเป็นกิจกรรมการกินวิบากด้วยที่ทุกคนกินข้าวกันมาอิ่มจนแทบจะกลืนอะไรกันไม่ลง

อีกทั้งยังต้องคู่กับรุ่นพี่เหมือนเดิมทำให้เกรงว่าจะเป็นตัวถ่วงของรุ่นพี่

"อ้วกแน่" ชิลินพึมพำเบา ๆ เมื่อเห็นว่าของกินมีอะไรบ้าง ล้วนแล้วแต่เป็นของกินที่ฝืดคอและแกะอยาก

"เธอกินขนมโก๋"

"โคตรแมน" ชิลินมองตาขวางใส่พี่ดีเซล เพราะเขาดันผลักภาระความยากนั้นมาให้เธอ

"แล้วจะกินอะไร" คิ้วหนายกขึ้นหนึ่งข้างเป็นเชิงการถาม อันที่จริงแค่อยากเห็นปฏิกิริยาของเธอตอนที่เขาบอกให้เธอกินอะไรก็เท่านั้น และเป็นไปตามที่คิดว่าเธอต้องไม่พอใจจนใช้คำพูดเหน็บแนม อีกทั้งยังทำหน้าตาไม่สบอารมณ์แต่กลับทำให้ดีเซลชอบใจ

"นมเปรี้ยวกับส้มค่ะ"

"โคตรเอาเปรียบ"

"ก็พี่เป็นผู้ชายควรทำอะไรยาก ๆ สิคะ"

"ใครบัญญัติไว้ว่าผู้ชายต้องทำอะไรยาก ๆ"

"เห้อ...งั้นชิลินกินขนมโก๋กับนมก็ได้ค่ะ พี่กินผลไม้กับเป่าลูกโป่งให้แตกเถอะ" ชิลินถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก

"ฉันจะกินขนมโก๋กับเป่าลูกโป่งให้แตก"

"ทำตั้งแต่แรกก็คงไม่ทะเลาะกันแบบนี้"

"ฉันอยากทะเลาะกับเธอ" ดีเซลพูดออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ไม่ได้แสดงความรู้สึกใด ๆ

แต่ทำให้ชิลินจ้องมองใบหน้าคมคายไม่วางตากับคำพูดที่สองแง่สองง่ามเหมือนอยากให้เธอด่าเพื่อหาเรื่องคุยกับเธอ แต่อีกมุมเขาคงแค่อยากกวนประสาทเธอก็เท่านั้น แต่เมื่อใบหน้าคมคายหันมามองเธอเป็นจังหวะที่ชิลินเบือนหน้าไปทางอื่นเพราะไม่อยากให้เขารู้ว่าเธอมองเขาอยู่ก่อน

"ส่วนด่านสุดท้ายให้เป่าแป้งทั้งคู่"

"ได้หมดค่ะ" ชิลินไหวไหล่กับคำบอกกล่าวของพี่ดีเซล เพราะมีทั้งหมดห้าด่าน ด่านแรกจะเป็นปอกส้ม ด่านที่สองเป็นกินขนมโก๋ ด่านที่สามกินนมเปรี้ยว ด่านที่สี่เป็นเป่าลูกโป่ง และด่านสุดท้ายที่ไม่ลงตัวทำให้เราทั้งคู่ต้องช่วยกันนั่นคือเป่าแป้งหาเหรียญหนึ่งบาท

หลายคู่เล่นกันไปก่อนทำให้ทั้งสองคนยืนมองเหตุการณ์ เสียงเชียร์สนุกสนานกึกก้องต่างหัวเราะและส่งแรงเชียร์ให้กับคู่ที่กำลังทำกิจกรรม แน่นอนว่าทั้งเลอะทั้งจุก

"ตาเราแล้ว" ชิลินหันไปบอกกับรุ่นพี่และเดินนำหน้าไปก่อน รอบที่เธอทำกิจกรรมจะรวมกับคนอื่นซึ่งบรรดาเพื่อนของเธอเล่นกันไปหมดแล้ว ทำให้รอบของเธอเป็นรอบสุดท้าย

ปี๊ดดดดด

เสียงนกหวีดดังลั่นเป็นสัญญาณให้เริ่มเกมได้ ทำให้ชิลินรีบปอกส้มอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่เด็กยันโตมีแต่แม่บ้านปอกให้กิน พอมาเรียนรู้ด้วยตัวเองก็ไม่ยากเกินความสามารถ

สายตาคมกริบจ้องมองหญิงสาวตัวเล็กที่กำลังเคี้ยวตุ้ย ๆ รูปร่างหน้าตาของเธอทำให้ดีเซลจ้องมองไม่วางตาและมีความรู้สึกบางอย่างผุดเข้ามาจนกระทั่ง...

"พี่กินต่อสิ" ชิลินตะโกนเสียงดังลั่นเพราะเธอกินหมดแล้วแต่เขายังเอาแต่จ้องไม่ยอมกินต่อสักที

ทันทีที่ได้สติทำให้ดีเซลจัดการขนมโก๋ที่มีรสหวานและฝืดคอเข้าปาก ตามด้วยน้ำเปล่าเพื่อให้ลงคอได้ง่ายขึ้น หลายครั้งที่เกือบจะไอออกมาแต่ต้องรีบกลืน

เสียงเชียร์ยังคงดังสนั่นและช่วยกันปรบมือเป็นกำลังใจ

ชิลินมารอที่ด่านต่อไปและมองพี่ดีเซลว่ากินหมดหรือยัง ถึงเขาจะช้ากว่าคนอื่นในตอนเริ่มต้นแต่เขากินเร็วกว่าคนอื่น เมื่อเห็นว่าพี่ดีเซลกินขนมโก๋หมดทำให้เธอเจาะนมเปรี้ยวดูดทันทีและใช้มือสั่งพี่ดีเซลให้มาที่ด่านต่อไป

"กูอยากจะบีบคอไอ้ตัวคนคิดกิจกรรม" ดีเซลสบถออกมาอย่างไม่สบอารมณ์ และปรายตามองพอร์ชอย่างคาดโทษ

ปกติแล้วรุ่นพี่จะไม่มีส่วนร่วมกับการรับน้องแบบทำกิจกรรมร่วมกัน จะมีหน้าที่คอยดูแลและแกล้งรุ่นน้องเท่านั้น แต่ปีนี้ดันให้รุ่นพี่เข้าร่วมกิจกรรมกับรุ่นน้องเป็นคู่นั่นแปลว่ารุ่นน้องโดนอะไรรุ่นพี่ก็โดนด้วย

"พี่เป่าลูกโป่งเลย" ชิลินตะโกนบอกเมื่อนมเปรี้ยวหมดกล่อง เป็นจังหวะเดียวกันที่ดีเซลเป่าลูกโป่งสุดแรงเกิดจนปวดสันกราม

โป๊ะ!

ลูกโป่งแตกคาปากดีเซลแต่ไร้ซึ่งอาการเจ็บปวด ทำให้ทั้งคู่วิ่งไปที่จานแป้งเป็นด่านสุดท้าย

"เธอเป่าก่อน สลับกัน"

ชิลินพยักหน้าและออกแรงเป่าเต็มแรงจนแป้งสีขาวลอยคลุ้งไปทั่ว ทำให้ใบหน้าหวานเลอะไปด้วยแป้งสีขาว

"ฟู่ววว..."

ต่อมาเป็นดีเซลที่เป่าต่อ และใบหน้าคมคายก็เลอะไปด้วยแป้งสีขาวเช่นกัน ทั้งสองคนสลับกันเป่าไปมา จนไม่เจอเหรียญสักที ทำให้คราวนี้ทั้งคู่ก้มหน้าลงมาใกล้กับจานตรงหน้าและออกแรงเป่าพร้อมกัน ทำให้แก้มนวลกับแก้มสากชนกัน ใบหน้าหวานกับใบหน้าคมคายแนบชิดกันแบบไม่ได้ตั้งใจ

"ฟู่ววว..."

ดีเซลชำเลืองมองคนตัวเล็กที่ออกแรงเป่าไม่หยุดพัก ไม่ได้รู้เลยว่าหน้าของเธอชนกับหน้าของเขาอยู่ ถ้าเป็นปกติเธอคงโวยวายไปแล้ว พอได้มองมุมข้างของใบหน้าหวานในระยะประชิดก็สวยไม่น้อยกว่ามองหน้าตรง เรียกได้ว่าเธอสวยทุกมุม แต่มุมนี้ทำให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของหน้าผากที่รับกับสันจมูกโด่งทรงหยดน้ำได้อย่างชัดเจน ริมฝีปากบางกำลังทำปากจู่เพื่อเป่ายิ่งชวนหลงใหล

"อ่ะ เจอแล้ว"

เสียงร้องของชิลินทำให้ดีเซลได้สติและกลับมาจดจ้องกับของที่อยู่ตรงหน้า

ชิลินหยิบเหรียญบาทขึ้นมาโชว์และตะโกนออกไปสุดเสียงเพราะเป็นคู่แรกที่ทำสำเร็จ

"เจอแล้วค่ะ"

ร่างเล็กกระโดดโลดเต้นดีใจราวกับได้เหรียญทองทำให้ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มจ้องมองไปทางรุ่นพี่ มือเรียวเล็กจับมือหนามาประสานไว้และยกขึ้นเหนือหัวประหนึ่งว่าคู่ตัวเองทำสำเร็จ รอยยิ้มและเสียงหัวเราะดีใจของชิลินทำให้อีกคนนิ่งชะงักไปคล้ายกับถูกมนต์สะกด

ความรู้สึกที่ถูกจ้องมองทำให้ชิลินได้สติจนรอยยิ้มนั้นค่อย ๆ หุบลงจนริมฝีปากเป็นเส้นตรงก่อนจะก้มมองมือของเธอกับเขาที่ลดระดับลงในท่าปกติแต่ยังไม่ได้ปล่อยมือออกจากกัน

ทำให้ชิลินเลือกที่จะคลายมือออกจากฝ่ามือหนา แต่รับรู้ถึงแรงบีบรัดทำให้เธอไม่สามารถดึงออกได้กินเวลาไปเกือบหนึ่งนาทีก่อนที่มือหนาจะยอมคลายออกทำให้เธอดึงมือออกได้สำเร็จ

"เอ่อ...ชนะแล้ว"

"อืม" ดีเซลตอบรับเพียงสั้น ๆ และเห็นใบหน้าหวานเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนทำตัวไม่ถูก

ชิลินเดินไปหาเพื่อนที่ยืนเชียร์อยู่ไม่ไกล ซึ่งยืนอยู่ใกล้กับแก๊งพี่ดีเซลทำให้เขาเดินตามเธอมาเช่นกัน

"เก่งมาชิลิน" ต้นหลิวปรบมือให้

"อืม" ชิลินพยักหน้าและระบายยิ้มให้เพื่อนแต่ยังรู้สึกบอกไม่ถูกกับสิ่งที่พี่ดีเซลทำก่อนหน้านี้ พยายามปั้นหน้าให้เป็นปกติแต่หัวใจดวงน้อยไม่สามารถควบคุมได้เลย

"งั้นฉันไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ หน้าเลอะแป้ง"

"เดี๋ยวกูมา" ดีเซลบอกกับเพื่อนสนิทก่อนจะเดินออกไปทันทีหลังจากคนตัวเล็กเดินออกไปสักพัก

"มึงเห็นอะไรไหม" โอโซนกระซิบกับฟีนิกซ์

"หึ เต็มสองตา"

ทั้งสองคนระบายยิ้มเจ้าเล่ห์และเป็นฝ่ายดำเนินกิจกรรมต่อ โดยที่ตอนนี้ไม่มีชิลินกับดีเซลอยู่บริเวณนี้ ไม่อยากทำให้เป็นประเด็นอีกเดี๋ยวชิลินจะกลายเป็นเป้าสายตามากกว่านี้

ชิลินเดินเข้ามาในห้องน้ำและมองสภาพที่เลอะเปรอะเปื้อนของตัวเอง ใบหน้าหวานเลอะไปด้วยคราบแป้ง รวมถึงเสื้อยืดสีดำที่เห็นคราบแป้งชัดเจน เธอรีบใช้กระดาษชำระในห้องน้ำเช็ดคราบแป้งออกอย่างลวก ๆ เอาออกเท่าที่จะทำได้ต้องทำเวลากลัวทำให้เพื่อนรอจนโดนรุ่นพี่ด่าอีก

มือที่กำลังปัดคราบแป้งบนเสื้อยืดสีดำหยุดชะงัก ทำให้นึกถึงมือหนาที่จับมือเธอไว้ก่อนหน้านี้ เธอยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี…ทั้งที่ไม่ใช่ครั้งแรกกับการถูกจับมือ ครอบครัวของเธอจับมือเธอมาหมดทุกคนรวมถึงคนสนิท

“ทำไมถึงรู้สึกไม่เหมือนคนอื่นล่ะ”

ใช้เวลาสักพักกว่าที่ชิลินจะเดินออกมาจากห้องน้ำหญิงเพื่อกลับไปร่วมกิจกรรมกับเพื่อน แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อมีเสียงเรียกที่คุ้นหู

“เดี๋ยว”

“คะ?”

ดีเซลจ้องมองคนตัวเล็กไม่วางตา ทำให้เห็นว่าตอนนี้ใบหน้าหวานไม่ได้เลอะแป้งแล้วแต่ยังมอมแมมไม่ได้สะอาดหมดจดเหมือนปกติ แต่แล้วน้ำเปล่าขวดเล็กลอยกลางอากาศไปหาคนตัวเล็กที่ยืนอยู่และเธอสามารถรับได้อย่างแม่นยำทำให้ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มชอบใจก่อนจะกลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิม

"นี่ ! พี่ ! " ชิลินอุทานออกมาเสียงหลงเพราะเขาเล่นโยนขวดน้ำเปล่าให้เธอแบบไร้มารยาท

"พี่รหัสเธอฝากมาให้ มันบอกเห็นสภาพที่น่าสมเพชของเธอน่าจะหิวน้ำ"

"พี่เติมแต่งประโยคไหมคะ"

"แล้วแต่จะคิด"

"เติมเองชัวร์ ยังไงก็ฝากขอบคุณพี่รหัสด้วยนะคะ แต่ถ้าให้ดีเป็นคนอื่นเอามาให้ดีกว่า"

สายตาคมกริบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนใบหน้าหวานจวบจนกระทั่งเธอเดินไปยังใต้ตึกกิจกรรมตามเดิม

ยังตอบตัวเองไม่ได้ว่าทำไมต้องทำแบบนี้กับเด็กปีหนึ่งที่ไม่ถูกชะตาตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ แค่รู้สึกว่าพอทำให้เธอตอบกลับแบบเจ็บแสบแล้วมันสะใจดี ได้เห็นอาการหงุดหงิดของชิลินยิ่งทำให้น่าแกล้ง

"เป็นครั้งแรกที่ผู้หญิงทำเหมือนรังเกียจ" ปกติแล้วมีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหา ยกเว้นแต่ชิลินที่เห็นหน้าเขาเหมือนเจอกองอุจจาระ