06

กลางดึก…

ภายในห้องเงียบสนิท มีมี่นอนไม่หลับเลยสักนิด เสียงฝนด้านนอกยังคงตกเบา ๆ

ในหัวของเธอเต็มไปด้วยเรื่องวุ่นวายจนปวดไปหมด เธอถอนหายใจ ก่อนลุกออกจากเตียง

ตั้งใจจะเดินไปหยิบน้ำในครัว

แกร๊ก! ประตูห้องนอนถูกเปิดออกช้า ๆ แต่ทันทีที่เธอเงยหน้าขึ้น ร่างทั้งร่างก็แข็งค้างทันที หัวใจหล่นวูบ

เคลย์นั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ไฟในห้องเปิดเพียงดวงเดียว แสงสลัวตกกระทบใบหน้าคมคายของเขา

ชายหนุ่มนั่งเอนพิงโซฟาอย่างสงบนิ่ง เหมือนเป็นเจ้าของห้องนี้มาตั้งแต่แรก มีมี่หน้าซีดทันที

“ขะ…เข้ามาได้ยังไง”

เคลย์ยกสายตาขึ้นมองเธอช้า ๆ

“คีย์การ์ดสำรอง”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้เธอช็อก

“บ้าไปแล้วเหรอ!”

เธอรีบถอยหลังหนึ่งก้าว มือสั่นจนต้องกำขอบประตูไว้

“นี่มันห้องมี่นะ!”

เคลย์มองเธอเงียบ ๆ

“คนปกติที่ไหนบุกเข้าห้องคนอื่นตอนดึกดื่น!”

เสียงของมีมี่เริ่มสั่นทั้งโกรธทั้งกลัว

“พี่กำลังคุกคามมี่อยู่!”

คำว่า คุกคาม ทำให้แววตาของเขาเปลี่ยนไปนิดหนึ่งเคลย์ลุกขึ้นช้า ๆ

“ฉันก็ว่าแบบนั้นนะ”

มีมี่ตวาดกลับทันที

“พี่ตามมี่ไปมหาลัย มาหามี่ที่คอนโด ยุ่งกับเพื่อนมี่ ทำให้มี่ทะเลาะกับแฟน”

“แฟน?”

เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“เธอรักมันจริงเหรอ”

“มันไม่เกี่ยวกับพี่!”

“แต่เธอยังร้องไห้เพราะฉันอยู่เลย”

คำพูดนั้นทำให้เธอนิ่งไป เคลย์เดินเข้ามาช้า ๆ สายตาจับจ้องเธอไม่วาง

“ถ้าเธอหมดเยื่อใยกับฉันจริง…เธอคงไม่สั่นเทาขนาดนี้”

“หยุดพูดเหมือนรู้ทุกอย่างสักที!”

มีมี่ผลักอกเขาแรง ๆ

“พี่ไม่มีสิทธิ์เข้ามาในชีวิตมี่อีกแล้ว!”

แต่เคลย์กลับคว้าข้อมือเธอไว้

“ไม่มีสิทธิ์?” เขาทวนช้า ๆ ก่อนจะชากเธอเข้ามาใกล้ร่าง

“แล้วใครเป็นคนทิ้งฉันไปทั้งที่ยังรักกัน”

น้ำตาของมีมี่คลอทันที

“มี่เคยขอโทษพี่ไปแล้ว…”

“แต่ฉันไม่เคยหายเจ็บ”

น้ำเสียงของเขาต่ำลงเรื่อย ๆ

“เธอรู้ไหมว่าหลังจากเธอหายไป ฉันเป็นยังไง”

“มี่รู้แล้ว!” เธอร้องไห้ออกมา

“พี่คิดว่ามี่ไม่รู้สึกผิดเหรอ!”

เคลย์กำข้อมือเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“งั้นทำไมเธอถึงมีความสุขกับผู้ชายคนอื่นได้”

“มี่แค่พยายามใช้ชีวิตต่อ!”

“แล้วฉันล่ะ!”

เสียงเขาดังขึ้นครั้งแรก มีมี่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“พี่เคลย์…มี่กลัว”

เคลย์หายใจแรงถี่ถี่พยายามควมคุมสติ ดวงตาแดงขึ้นชัดเจน

“เธอทิ้งฉันไว้กับอะไรบ้างรู้ไหม…ฉันกินยาเพื่อให้หลับ ฉันต้องหาหมอทุกอาทิตย์ ฉันแทบบ้าเพราะเธอ!”

น้ำเสียงเขาสั่นในประโยคสุดท้าย มีมี่มองเขานิ่ง น้ำตาไหลไม่หยุด เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่เขาพูดมันออกมาตรง ๆ เคลย์หัวเราะเบา ๆ อย่างคนพังหมดแล้ว

“แต่เธอกลับเดินต่อไปได้”

“ไม่จริง…” เธอส่ายหน้าแรง ๆ

“มี่เองก็เจ็บเหมือนกัน”

“ถ้าเจ็บจริง เธอคงไม่ทิ้งฉัน”

คำพูดนั้นแทงกลางใจเธอทันที มีมี่เงียบไป เคลย์ค่อย ๆ ปล่อยมือเธอ ก่อนมองหน้าเธอด้วยสายตาที่ทั้งเจ็บ ทั้งโกรธ และทั้งรักในเวลาเดียวกัน

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงฝนด้านนอกกับหัวใจของคนสองคนที่กำลังพังไม่ต่างกัน…

ชายหนุ่มดึงร่างหญิงสาวเข้ามาสวมกอด ในสถานการณ์แบบนี้ เธอไม่สามารถดื้อดึง หรือ ขัดขืนคนตรงหน้าได้

พรืบ…

ร่างหนาอุ้มร่างหญิงสาว เข้าไปในห้องนอนทันที ก่อนจะวางเธอลงช้า ๆ พร้อมกับคร่อมร่างเธอเอาไว้

แสงไฟสลัวสาดส่องที่ใบหน้าเขา เคลย์จ้องใบหน้าหญิงสาวที่เขาโหยหา ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าหาเธอ ทว่าหญิงสาวกลับหันใบหน้าหลบหนี

“อย่าทำแบบนี้เลยนะคะ”

หึ!

ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปาก อย่างสมเพชตัวเอง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้เธอ

พรืบ!! ร่างหนาล้มลงนอนข้าง ๆ เธอ ก่อนดึงร่างเธอเข้ามาสวมกอด โดยที่ไม่พูดอะไร มีมี่หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง

เวลาล่วงเลยไปกว่าหนึ่งชั่วโมง ที่สองร่างสวมกอดกัน ไม่รู้ว่านานแค่ไหน ที่เธอและเขาไม่ได้สวมกอดกันอย่างวันนี้ แต่ศีลธรรมภายในใจ สั่งให้เธอค่อย ๆ ถอยห่างจากชีวิตเขา มือเรียวค่อย ๆ สัมผัสใบหน้าชายหนุ่มช้า ๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาเบา ๆ

“ขอให้พี่มีความสุขในทุก ๆ วัน แม้วันนั้นไม่มี มี่อยู่ด้วยก็ตาม”

ร่างบางค่อย ๆ เดินออกไปจากห้อง ก่อนจะไปหาเพื่อนของเธอ ที่อยู่ชั้นถัดไป

“…”

เมื่อถึงหน้าห้องจูดี้ เธอรีบกดกริ่งทันที ไม่นานประตูก็เปิดออก จูดี้ในชุดนอนมองเธอตกใจมาก

“มีมี่!? เกิดอะไรขึ้น!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงเพื่อน มีมี่ก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

“จูดี้…”

เธอแทบยืนไม่ไหว จูดี้รีบดึงเธอเข้าห้องทันที

“เดี๋ยว ๆ ใจเย็นก่อน แกตัวเย็นมาก ไปโดนอะไรมาอีก”

มีมี่ส่ายหน้า น้ำตาไหลไม่หยุด ก่อนพูดออกมาเสียงเบา

“เขาเข้ามาในห้องฉัน…”

จูดี้ชะงักทันที เมื่อเห็นท่าทีของเพื่อนสนิท

“ใคร”

มีมี่เงียบไปพักหนึ่ง ก่อนตอบทั้งที่ยังสั่น

“พี่เคลย์”

“เดี๋ยวนะ…” จูดี้ขมวดคิ้ว

มีมี่นั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา ใบหน้าซีด ดวงตาแดงช้ำจากการร้องไห้ เธอพยักหน้าช้า ๆ

“เขาเข้ามาในห้องฉัน…”

จูดี้อึ้งไปพักหนึ่งก่อนเริ่มโมโห

“นี่มันไม่ปกติแล้วนะมีมี่! แกแจ้งนิติเลยไหม”

มีมี่รีบส่ายหน้า

“ฉันไม่อยากให้เรื่องใหญ่…”

จูดี้ถอนหายใจแรง เดินวนไปมาเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ท่าทีของเพื่อนทำให้มีมี่เริ่มรู้สึกแปลก ๆ

“จูดี้…แกรู้อะไรใช่ไหม”

จูดี้ชะงักทันที เธอหันกลับมามองมีมี่ สีหน้าลำบากใจชัดเจน

“คือ…ฉันไม่แน่ใจว่าควรพูดไหม”

หัวใจมีมี่เริ่มเต้นแรง

“พูดมา”

จูดี้กัดปากตัวเองเบา ๆ ก่อนนั่งลงตรงข้ามเธอ

“จำวันที่ฉันบอกไหม…ว่าคอนโดนี้เปลี่ยนเจ้าของเมื่อหลายเดือนก่อน”

มีมี่พยักหน้า

“เจ้าของใหม่คือเคลย์”

โลกทั้งใบของเธอเหมือนหยุดไปชั่วขณะ

“อะไรนะ…”

“ตอนแรกฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่ที่รู้จักในนิติหลุดปากพูดออกมา”

มีมี่เริ่มหน้าซีด

“เขาไม่ได้ซื้อแค่ห้องตรงข้ามแก…”

จูดี้ลังเลเล็กน้อย ก่อนพูดประโยคต่อไปออกมา

“เขาซื้อทั้งตึก”

ความเงียบตกลงมาทันที มีมี่เหมือนหายใจไม่ออก

“ไม่จริง…”

“มีมี่…”

“ไม่จริง จูดี้…”

เสียงเธอสั่นหนักขึ้นเรื่อย ๆ จูดี้รีบจับมือเธอไว้

“ฉันเองก็ช็อก แต่เหมือนเขาจะเริ่มซื้อหุ้นคอนโดนี้ตั้งแต่รู้ว่าแกอยู่ที่นี่แล้ว”

มีมี่นิ่งไปทั้งตัว ภาพทุกอย่างเริ่มย้อนกลับมาในหัว

การที่เคลย์โผล่มา บังเอิญตลอด การมีคีย์การ์ดห้องเธอ สายตาของพนักงานที่ดูเกรงใจเขา ทั้งหมดมันไม่ใช่เรื่องบังเอิญเลย เขาตั้งใจเข้ามาในชีวิตเธออีกครั้งตั้งแต่แรก น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอีกครั้ง

“เขา…บ้าไปแล้ว…”

จูดี้เองก็หน้าเครียด

“มีมี่ ฟังฉันนะ แบบนี้มันเริ่มอันตรายแล้วจริง ๆ”

แต่มีมี่กลับนิ่งเงียบ เพราะลึก ๆ ในใจ สิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุด ไม่ใช่การที่เคลย์ซื้อทั้งคอนโด แต่เป็นความจริงที่ว่า ผู้ชายคนนั้น…เจ็บปวดจนพังไปไกลเกินกว่าจะดึงกลับมาแล้ว…