บทที่ 7 ลองชุด

‘มัน...ใคร?’ แก้วรุ้งคิดในใจ

“ฉันถามทำไมไม่ตอบ” น้ำเสียงของภามเข้มขึ้น สายตามองตรงไปเบื้องหน้า

“คุณภามถามว่าอะไรนะคะ”

“ฉันถามว่าเธอสนิทกับมันเหรอ”

“มันนี่ใครเหรอคะ”

“มานพ” ภามตอบด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด รู้สึกไม่พอใจที่เห็นแก้วรุ้งใกล้ชิดกับมานพเมื่อครู่

“สนิทค่ะ” แก้วรุ้งตอบออกไปโดยไม่ได้คิดอะไร เธอกับพี่นพก็รู้จักกันมานานแล้ว และพี่นพก็ดีกับเธอมากเช่นกัน

แต่ใครจะไปรู้ว่าคำตอบของเธอทำให้ใครบางคนเริ่มโมโหขึ้นมา

“หึ นิสัยเหมือนแม่ไม่มีผิด” ภามสบถออกมา

“นี่ คุณอย่ามาว่าแม่ของรุ้งนะ” เขาจะว่าเธออย่างไรก็ได้ แต่หากมาว่าแม่ของเธอ เธอไม่ยอมแน่

“ทำไมจะว่าไม่ได้ล่ะ แรดทั้งแม่และลูก”

หญิงสาวมองชายหนุ่มแววตาแดงก่ำ นึกโมโหที่เขาว่าแม่ของเธอ

แม่ของเธอเป็นคนดี เธอไม่มีวันเชื่อเขาว่าแม่เธอจะทำอย่างนั้นจริง

“ทำไม? มันไม่จริงเหรอ” ภามมองหน้าคนตัวเล็กที่ตอนนี้ยอมจ้องหน้าสบตาเขาเต็มๆ แล้ว

“พูดความจริงก็ทำเป็นยอมรับไม่ได้ หึ” ภามมองหน้าหญิงสาวอย่างเย้ยหยัน

“จอดค่ะ” ถึงเธอพูดไป เขาก็คงไม่เชื่อเธออยู่ดี

เมื่อถึงไฟแดง แก้วรุ้งที่กำลังจะเปิดประตูออกไปก็ต้องชะงักเพราะภามจับข้อมือเธอเอาไว้พร้อมกับดึงให้นั่งลงที่เดิม ก่อนเขาจะตามมาประกบตัวเธอและค่อยๆ ก้มหน้าโน้มลงต่ำหมายจะจูบริมฝีปากนุ่มตรงหน้า

แก้วรุ้งรีบหลับตาปี๋ เม้มปากแน่น หัวใจเริ่มเต้นแรง ภามกระซิบข้างหูว่า

“นั่งเฉยๆ อย่าหาว่าฉันไม่เตือนล่ะ” พูดจบชายหนุ่มก็กัดไปยังใบหูงามพร้อมไล้เลียเล็กน้อย ทำเอาแก้วรุ้งตกใจขนลุกซู่กับความรู้สึกแปลกๆ ที่หลั่งไหลเข้ามา

“อือ”

ปี๊นๆ เสียงแตรรถข้างหลังดังขึ้น

ภามรีบผละออกจากแก้วรุ้ง ก่อนจะเหยียบคันเร่งออกไป ร่างเล็กได้แต่นั่งเงียบ ทั้งโกรธทั้งอาย

pewwedding

“สวัสดีค่ะคุณลูกค้า” พนักงานต้อนรับเอ่ยอย่างอ่อนหวานต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาใหม่

“ผมมาลองชุดที่คุณหญิงพิมพ์มาดาสั่งไว้” ภามพูดพร้อมปรายตามองคนข้างๆ ที่ตั้งแต่บนรถก็ไม่พูดกับเขาเลย

“เชิญทางนี้ได้เลยค่ะ คุณหญิงได้เตรียมไว้แล้วค่ะ” พนักงานเดินนำทั้งคู่ไปยังจุดลองชุด

หญิงสาวยืนมองผู้หญิงในกระจก ชุดสีขาวบริสุทธิ์แหวกอกเล็กน้อยพอดูเซ็กซี่สง่างาม แต่ละจุดประดับด้วยเพชรเม็ดน้อยน้ำดี เอวน้อยคอดเล็กขับให้เห็นสะโพกงาม อกเป็นอก เอวเป็นเอว

เข้ากันดีกับชุดของภามที่เป็นชุดสูทสีดำประดับด้วยเพชรระยิบระยับจนทั่ว ตัดกับผิวขาวของเขาทำให้ชายหนุ่มดูมีเสน่ห์มากขึ้น ดูเป็นเจ้าชายที่น่าหมายปอง

“โห เหมาะกับคุณลูกค้ามากเลยนะคะเนี่ย” พนักงานถึงกับตาโต ‘นี่มันเจ้าหญิงกับเจ้าชายชัดๆ’

แก้วรุ้งเดินออกมาเพื่อให้ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอดูว่าเหมาะหรือไม่เดี๋ยวเขาหาว่าเธอทำเขาขายหน้าอีก

“คุณภามรุ้งแต่งตัวเสร็จแล้วค่ะ” แก้วรุ้งพูดพร้อมกับมองไปที่ว่าที่เจ้าบ่าวของเธอ

‘หล่อมาก’ นั่นคือคำพูดของเธอที่พึมพำออกมา คำโบราณที่เขาว่ากันว่าผู้หญิงกับผู้ชายจะดูดีที่สุดตอนใส่ชุดแต่งงานนี่เป็นเรื่องจริงสินะ ด้วยความที่ภามหน้าตาเด่นเป็นเอกลักษณ์ บวกกับรูปร่างสมส่วนสูง 185 เซนติเมตร ทำให้ยิ่งดูหล่อขึ้นไปอีก

ไม่ใช่แก้วรุ้งคนเดียวที่ตกตะลึง แต่ภามก็ไม่ต่างกัน แก้วรุ้งสวยมาก ร่องอกที่โผล่พ้นชุดออกมาทำให้เขาแอบกลืนน้ำลายไปตั้งหลายอึก ‘สวย’ ไหนจะแผ่นหลังที่เนียนนั่นอีก น่าฟัดจริงๆ ‘เฮ้ย นี่เขาคิดอะไรเนี่ย’ ภามส่ายหน้า

“เปลี่ยนชุด เอาชุดที่เรียบร้อยกว่านี้” ภามหันไปสั่งกับพนักงาน เมื่อสังเกตชุดที่หญิงสาวใส่

‘โป๊ นมนั่นจะล้นออกมาอยู่ละ’ คิดไปก็หงุดหงิด

แก้วรุ้งงงก่อนจะเดินเข้าไปถามภาม “ทำไมคะ รุ้งว่าสวยดีออกค่ะ”

“ฉันไม่อยากให้แขกในงานเห็นของที่น่าเกลียดของเธอ”

ภามพูดกับเธอแต่สายตายังคงวนเวียนอยู่กับร่องอกสวย

‘หึ คำก็น่าเกลียด สองคำก็น่ารังเกียจ’ แก้วรุ้งไม่อยากพูดกับเขาจึงเดินไปลองชุดตามที่เขาบอกด้วยความน้อยใจ

‘นี่เราน่ารังเกียจขนาดนี้เลยเหรอ’ พูดไปน้ำตาไม่รักดีก็ไหลออกมา

‘ไม่เอาสิรุ้ง ฮึบๆๆ’ แก้วรุ้งบอกกับตัวเอง สู้เพื่อคุณหญิง

ตัดภาพมาที่คนข้างนอกที่ต้องควบคุมอารมณ์ตนเอาไว้

‘หึ ซ่อนรูปไม่เบา’ ภามพึมพำกับตนเอง