บทที่ 1 จุดเริ่มต้น

คฤหาสน์นิธิสุทธ์ธาดา

“อะไรนะแม่!!! ให้ผมแต่งงานกับตัวน่ารังเกียจนั่นอะนะ ผมไม่ยอมหรอก”

ภาม นิธิสุทธ์ธาดา นักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่เก่งทั้งเรื่องงานและขึ้นชื่อด้านการบริหาร จนตอนนี้ธุรกิจห้างสรรพสินค้าในเครือนิธิสุทธ์ธาดานั้นได้กระจายไปทั่วเมืองและมีทรัพย์สินมากเป็นอันดับต้นๆ ของประเทศ

“ใช่น่ะสิ แม่อยากให้แกแต่งงานกับหนูรุ้ง”

คุณหญิงพิมพ์มาดา นิธิสุทธ์ธาดา ผู้เป็นคุณหญิงใหญ่แห่งตระกูลนิธิสุทธ์ธาดากล่าว

“แกอายุตั้ง 30 แล้ว ยังไม่มีเมีย ไม่มีลูก วันๆ เอาแต่มั่วผู้หญิงไปเรื่อย แล้วอย่างนี้ตระกูลเราจะมีผู้สืบทอดไหมฮะ” คุณหญิงบ่นลูกชายยกใหญ่

ชายหนุ่มยอมรับว่าเขาคิดแต่เรื่องงาน ไม่เคยคิดเรื่องแต่งงานมาก่อน แต่ก็ต้องยอมรับเช่นกันว่าเขาก็เป็นผู้ชายทั้งแท่งจะให้อยู่ถือศีลอดก็ไม่ใช่ มันก็ต้องมีปลดปล่อยกันบ้างเป็นธรรมดา

“แต่ทำไมผมต้องแต่งงานกับแก้วรุ้งด้วยล่ะแม่...แม่จำไม่ได้เหรอว่าแก้วรุ้งเป็นใคร” ชายหนุ่มฉายแววตาอาฆาตออกมาเมื่อพูดถึงหญิงสาว ‘อดีตที่เขาไม่เคยลืม’

“ทำไมแม่จะจำไม่ได้ล่ะ แต่แม่แค่ไม่สนใจอดีตเท่านั้นเอง”

อดีตที่ทำให้ชีวิตครอบครัวของเธอต้องเปลี่ยนไป เมื่อสามีของเธอพาแก้วรุ้งกับมนต์แก้วเข้ามาสมัครเป็นแม่บ้าน ด้วยความหวังดีเธอจึงตอบรับให้เข้าทำงาน แต่ที่ไหนได้กลับกลายเป็นพางูพิษเข้ามาอยู่ในบ้าน จนทำให้สามีของเธอนั้นต้องตาย

“แต่ผมจะไม่แต่งกับแก้วรุ้งเด็ดขาด แม่ของมันทำให้พ่อเราต้องตายนะแม่” ภามยังยืนกรานปฏิเสธการแต่งงานครั้งนี้

‘หัวเด็ดตีนขาดยังไงเขาก็จะไม่แต่งเด็ดขาด’

“แกไม่แต่งก็ไม่เป็นไร แต่แม่จะยกสมบัติทั้งหมดให้แก้วรุ้ง”

แม้แม่ของแก้วรุ้งจะเป็นคนฆ่าสามีของเธอก็จริง แต่กาลเวลาก็ได้พิสูจน์แล้วว่าหนูรุ้งเป็นคนดี ทั้งยังคอยดูแลเธอมาโดยตลอด จะไม่ให้เธอเอ็นดูเหมือนลูกแท้ๆ ได้อย่างไร

“ถ้าแม่จะเอาอย่างนั้นก็ได้ แม่อยากยัดเยียดแก้วรุ้งให้ผมนัก ผมก็จะรับไว้”

‘ดีเหมือนกันฉันจะแก้แค้นเธอแทนพ่อของฉันเอง แก้วรุ้ง’ พูดจบชายหนุ่มก็เดินขึ้นบันไดไป

“แม่นวล ฉันคิดถูกใช่ไหมที่ให้ตาภามแต่งงานกับหนูรุ้ง” คุณหญิงหันไปเอ่ยถามนวลจันทร์ สาวรับใช้ที่อยู่ด้วยกันมานาน

‘คนเป็นแม่คิดไม่ตก เธอแค่อยากให้ลูกมีครอบครัวดีๆ กับเขาบ้างเท่านั้น’

“คุณหญิงคิดถูกแล้วค่ะ คุณภามจะได้มีครอบครัวกับเขาสักที” ในฐานะคนที่เลี้ยงดูภามมาตั้งแต่เล็ก เธอก็อยากให้ภามมีครอบครัวแล้วเหมือนกัน

อีกด้านหนึ่ง ณ บ้านหลังเล็กๆ ข้างตัวคฤหาสน์ซึ่งเป็นที่อยู่ของหญิงสาว

“แม่จ๋า แม่รู้ไหมตอนนี้คุณหญิงอยากให้รุ้งแต่งงานกับคุณภามนะจ๊ะ รุ้งจะได้แต่งงานกับคนที่รุ้งรักแล้วนะ แต่คุณภามคงรังเกียจรุ้งน่าดูเลย ไม่เป็นไรนะแม่รุ้งทนได้ รุ้งจะตอบแทนบุญคุณของคุณหญิงท่านและชดใช้ความผิดที่แม่ได้ทำกับครอบครัวนั้นนะจ๊ะ” พูดไปหญิงสาวก็น้ำตาไหลไป

แก้วรุ้ง ลูกติดของมนต์แก้วที่เข้ามาทำงานในฐานะแม่บ้าน แม้แม่ของเธอจะเป็นคนฆ่าคุุณผู้ชาย แต่คุณหญิงก็เมตตาส่งเธอเรียนจนจบปริญญา เธอทั้งรักและเคารพคุณหญิงจึงอยากจะตอบแทนบุญคุณของท่านแม้จะต้องแลกด้วยทั้งชีวิตของเธอก็ตาม

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นทำให้เธอหลุดจากภวังค์และรีบเช็ดน้ำตาที่เกาะใบหน้าออก

“รอสักครู่นะคะ” แก้วรุ้งตะโกนบอกคนข้างนอกก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตูบานใหญ่

“มีอะไรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวพูดก่อนจะมองคนด้านนอกที่จ้องเธอเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนื้อเธอให้หมดสิ้น

“คุณภาม”

รักแรกและรักเดียวของเธอเสมอมา