ตอนที่ 1 เริ่ม... - 2

นิรดาหรือทรายเป็นคนรักของตะวัน หญิงสาวเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศได้ไม่นานพอกลับมาถึงก็พบรักกับชายหนุ่มทันที

“ถ้าพี่บอกรับรองว่าทรายต้องดีใจและอาจจะยิ้มมากกว่าพี่ก็ได้นะ”

ชายหนุ่มลุกมานั่งบนโซฟาข้าง ๆ หญิงสาว มือใหญ่คว้ามือเล็กมาวางไว้บนตักเขา สายตาส่งผ่านความสุขไปหาอีกฝ่ายก่อนที่จะบอกข่าวดี

“พี่บอกคุณแม่แล้วนะเรื่องที่เราจะแต่งงานกัน”

“คุณแม่พี่ตกลงไหมคะ”

นิรดาลืมตัวรีบปล่อยมือที่ถูกอีกฝ่ายจับไว้มาเขย่าตัวคนเล่าอย่างแรง

“ใจเย็นครับทราย” คนพูดยิ้มดีใจที่อีกฝ่ายดูตื่นเต้น

“พี่ตะวันจะให้ทรายใจเย็นได้อย่างไรคะ เราพูดเรื่องนี้กันเกือบทุกวันพี่ตะวันก็เอาแต่บอกว่าไว้หาโอกาสแล้วจะบอกท่านเองจนทรายอดคิดไม่ได้ว่าความจริงแล้วพี่ตะวันนั่นแหละที่เป็นฝ่ายไม่อยากแต่งงานเองเสียมากกว่า”

ชายหนุ่มเมื่อเจอดรามาแบบนี้เข้าไปยิ่งกอดคนรักไว้แน่นหอมแก้มขาวหนึ่งทีด้วยความดีใจที่วันนี้เขากล้าพอแล้ว

“คุณแม่ให้เราแต่งงานกันได้แต่ท่านขอเป็นคนไปดูฤกษ์เอง”

ตะวันเล่าความจริงแค่เพียงครึ่งเดียวเพราะเขาไม่อยากให้คนรักมีความรู้สึกไม่ดีกับมารดาเขา ความรักที่พังมาถึงสองครั้งทำให้ชายหนุ่มพยายามปกป้องความรู้สึกของคนรักให้มากที่สุดเพราะไม่อยากให้ทุกอย่างต้องพังเหมือนเดิม

“ขอบคุณนะคะ ทรายรอได้ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่เพราะงานแต่งงานของเรามันมีค่ามากแม้จะต้องรอคอยนานก็ตาม”

หญิงสาวมองสบตาคนรัก เธอคิดอย่างที่พูดจริง ๆ แต่คำว่ามีค่าของเธอมันไม่ใช่อย่างที่ตะวันกำลังคิดสำหรับหญิงสาวที่ยอมทิ้งทุกอย่างมาเพื่อจะทำให้ชายหนุ่มแต่งงานด้วยมันมีค่ามากกว่าที่ตะวันคิดมากและเหตุผลที่แท้จริงมันจะเป็นความลับที่นอกจาก นิรดาจะไม่มีใครได้รู้ความจริงจนกว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่เธอต้องการ

“พรุ่งนี้ทรายไปกินข้าวที่บ้านพี่นะ คุณแม่จะได้รู้จักกับทราย พี่เชื่อว่าถ้าท่านได้เจอสุดที่รักของพี่ได้คุยได้รู้จัก คุณแม่จะต้องรีบหาฤกษ์แน่ ๆ ”

“ไม่” หญิงสาวตะคอกกลับ

“ทำไม” ชายหนุ่มขึ้นเสียงกลับทันที

นิรดารีบตั้งสติเมื่อรู้ว่าอาการที่เธอแสดงออกไปมันจะทำให้เรื่องแย่ทั้งที่มันกำลังจะไปได้ดี

“ทรายขอโทษนะคะที่เผลอพูดเสียงดัง คือ...ทรายกลัวค่ะ พี่ตะวันเคยเล่าให้ฟังเองนี่คะว่าผู้หญิงทั้งสองคนต้องเลิกกับพี่หลังจากที่ได้พบกับคุณแม่แค่เพียงไม่กี่ครั้ง ขอเวลาให้ทรายหน่อยนะคะ”

สาวสวยรูปร่างดีทั้งกอดทั้งคลอเคลียแฟนหนุ่มอย่างเอาใจและมันก็ได้ผลทุกครั้งที่เธอต้องการจะง้ออีกฝ่าย

ตะวันเคยเป็นเสือมาก่อนแต่ความรักที่ผิดหวังถึงสองครั้งติดทำให้ตอนนี้เขากลายเป็นแมวทันทีเพราะส่วนหนึ่งที่ทำให้งานแต่งงานที่เคยจะเกิดขึ้นต้องพังลงก็เกิดจากตัวเขาเองด้วยที่รักผู้หญิงทั้งสองคนไม่มากพอ

“พี่เข้าใจถ้าอย่างนั้นพาพี่ไปหาคุณแม่ของทรายบ้างได้ไหม เราจะแต่งงานกันแล้วพี่ยังไม่รู้จักครอบครัวของแฟนพี่สักคน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ชีวิตของทรายตัวคนเดียวเอาจริง ๆ ตอนนี้ทรายไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพ่อกับแม่อยู่ที่ไหน เราไม่ได้เจอกันเกือบสิบปีแล้ว งานแต่งงานจะไม่มีญาติฝ่ายเจ้าสาวค่ะ”

ตะวันไม่เห็นด้วยแต่ก็ไม่กล้าแสดงความคิดเห็นอะไรเพราะหญิงสาวได้บอกไว้ตั้งแต่แรกว่าชีวิตเธอไม่มีพ่อแม่ไม่มีญาติ เธอเติบโตมาได้เพราะช่วยเหลือตัวเองมาตลอดตั้งแต่อายุได้สิบห้าปี ความเจ็บปวดที่นิรดาเล่าให้คนรักฟังมันสมจริงจนตะวันไม่กล้าแม้แต่จะถามอะไรต่อ ได้แต่ปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามที่คนรักต้องการเท่านั้น