Hinovel
App Store
Google Play
คลังหนังสือ
บท
ตั้งค่า
ตอนที่11 : ภรรยาที่ไม่เคยร้องขออะไร
เช้าวันต่อมา ปิ่นมุกตื่นขึ้นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเหมือนเช่นทุกวัน
หลังจากจัดการงานในบ้านเสร็จเรียบร้อย เธอก็เดินออกไปที่ห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าให้กฤษติน แม้เมื่อคืนจะร้องไห้จนเกือบหลับไปทั้งน้ำตา แต่เมื่อเช้ามาถึง เธอก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
เธอไม่อยากให้ใครต้องเป็นห่วง โดยเฉพาะกฤษติน...ชายหนุ่มเดินลงมาจากชั้นบนในเวลาต่อมา ใบหน้าคมยังคงเรียบเฉยเหมือนทุกวัน
เขาหยุดเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารบนโต๊ะ
“ทำเองทั้งหมด?”
น้ำเสียงของเขาเรียบ ๆ ขณะดึงเก้าอี้ออกนั่ง ปิ่นมุกที่กำลังจัดจานอยู่หันมายิ้มบาง ๆ
“ค่ะ ฉันคิดว่าคุณคงต้องออกไปทำงานแต่เช้า เลยเตรียมไว้ให้”
กฤษตินไม่ได้ตอบ เขามองอาหารตรงหน้า ก่อนหยิบช้อนขึ้นมาตักกิน ปิ่นมุกยืนอยู่ข้างโต๊ะอย่างเงียบ ๆ
“วันนี้เธอไม่ไปฟาร์มหรือ?”
เขาถามขึ้นโดยไม่เงยหน้า
“ไปค่ะ”
หญิงสาวตอบอย่างสุภาพ ก่อนก้มมองมือของตัวเอง
“หลังจากเก็บโต๊ะเสร็จ ฉันจะไปช่วยงาน”
กฤษตินชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นรอยแดงบนมือของเธอ
“มือเป็นอะไร?”
ปิ่นมุกก้มมองมือของตัวเอง ก่อนตอบด้วยสีหน้าเป็นปกติ
“นิดหน่อยค่ะ คงเพราะยกของเมื่อวาน”
“แล้วทำไมไม่บอก?”
คำถามนั้นทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา
“ฉันไม่เป็นอะไรมากค่ะ”
กฤษตินขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่พอใจ
“เธอชอบพูดคำว่าไม่เป็นไรตลอดเลยหรือไง?”
ปิ่นมุกนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนยิ้มบาง ๆ
“ถ้าไม่เป็นอะไรมาก ฉันก็ไม่อยากรบกวนใครค่ะ”
กฤษตินวางช้อนลงบนจาน เสียงกระทบโต๊ะดังเบา ๆ
“การบอกว่าตัวเองเจ็บ ไม่ได้เรียกว่ารบกวน”
ปิ่นมุกมองเขาอย่างแปลกใจ แต่ก่อนที่เธอจะตอบ กฤษตินก็ลุกจากโต๊ะ
“ไปทำแผล”
“ค่ะ?”
“มือเธอ”
เขาชี้ไปยังมือของเธอด้วยสีหน้าหงุดหงิดเล็กน้อย
“ไปทำแผลก่อนค่อยไปทำงาน”
ปิ่นมุกมองเขาอย่างเงียบ ๆ ก่อนพยักหน้า
“ค่ะ”
กฤษตินเดินออกไปแล้ว แต่ภายในใจของเขากลับรู้สึกแปลก ๆ
เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังสนใจเรื่องของเธอมากเกินไปหรือเปล่า เพราะปกติแล้วเขาไม่เคยสนใจว่าผู้หญิงคนไหนจะเหนื่อยหรือเจ็บตรงไหน
แต่กับปิ่นมุก...เพียงเห็นมือของเธอแดง เขากลับรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก
---
ช่วงสาย ปิ่นมุกเดินเข้าไปในฟาร์มอีกครั้ง เธอทำงานตามปกติ แต่วันนี้ภาคภูมิคอยสังเกตมือของเธออยู่เป็นระยะ
“คุณปิ่นมุก มือยังเจ็บอยู่ไหมครับ?”
ภาคภูมิถามด้วยสีหน้าเป็นห่วง ขณะเดินเข้ามาช่วยถือของ ปิ่นมุกส่ายหน้าและยิ้มให้
“ไม่เจ็บแล้วค่ะ”
“แน่ใจนะครับ?”
“แน่ใจค่ะ”
ภาคภูมิถอนหายใจเบา ๆ
“คุณเหมือนเจ้านายผมเลยครับ”
ปิ่นมุกเลิกคิ้วอย่างสงสัย
“เหมือนยังไงคะ?”
“เวลาถามว่าเป็นอะไร ก็มักตอบว่าไม่เป็นไรเหมือนกัน”
หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรกของวัน
“คุณกฤษตินก็เป็นแบบนั้นเหรอคะ?”
“ครับ”
ภาคภูมิยิ้มขำ ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง
“แต่คุณกฤษตินน่าจะเป็นห่วงคุณนะครับ”
รอยยิ้มของปิ่นมุกจางลงเล็กน้อย
เธอส่ายหน้า
“คงไม่หรอกค่ะ”
“ทำไมถึงคิดอย่างนั้นครับ?”
ปิ่นมุกก้มหน้าลง สีหน้าเศร้าลงเล็กน้อย
“เพราะเขาไม่เคยต้องการแต่งงานกับฉันตั้งแต่แรก”
ภาคภูมิเงียบไป เขาอยากพูดปลอบ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไรดี
ในเวลานั้นเอง กฤษตินเดินผ่านมาและได้ยินบทสนทนาบางส่วน เขาหยุดฝีเท้าโดยไม่ให้ทั้งสองคนรู้ตัว
‘เขาไม่เคยต้องการแต่งงานกับฉัน...’
คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยเขารู้ว่าเธอพูดความจริง แต่ไม่รู้ว่าทำไม เมื่อได้ยินจากปากเธอจริง ๆ เขากลับรู้สึกไม่ดี
กฤษตินเดินเข้ามาใกล้
“ภาคภูมิ”
ภาคภูมิหันกลับไปทันที
“ครับ”
“ไปดูงานด้านโน้น”
“ครับ”
ภาคภูมิพยักหน้าแล้วเดินออกไป ปิ่นมุกหันมามองกฤษตินด้วยสีหน้าสงสัย
“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ไม่มี”
เขาตอบสั้น ๆ ก่อนมองตะกร้าในมือเธอ
“วางลง”
ปิ่นมุกขมวดคิ้ว
“แต่ฉันยังทำไม่เสร็จค่ะ”
“ฉันบอกให้วาง”
น้ำเสียงของเขาเด็ดขาดขึ้น เธอจึงค่อย ๆ วางตะกร้าลง กฤษตินมองมือของเธอ ก่อนถอนหายใจ
“วันนี้พอแค่นี้”
ปิ่นมุกมองเขาด้วยความประหลาดใจ
“แต่งานยังไม่เสร็จเลยนะคะ”
“คนอื่นทำต่อได้”
“แต่คุณบอกว่า—”
“ฉันบอกว่าพอ”
เขาพูดตัดบทด้วยสีหน้าจริงจัง ปิ่นมุกเงียบไป ก่อนพยักหน้า
“ค่ะ”
กฤษตินเดินนำออกไป แต่เมื่อเห็นเธอยังยืนอยู่จึงหันกลับมา
“จะไม่กลับบ้านหรือไง?”
ปิ่นมุกรีบเดินตามเขา
“กลับค่ะ”
ระหว่างทางทั้งสองคนเดินเคียงกันโดยไม่มีใครพูดอะไร จนกระทั่งปิ่นมุกเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้น
“คุณกฤษตินคะ”
“อะไร?”
“ขอบคุณนะคะ”
กฤษตินหันมองเธอเล็กน้อย
“เรื่องอะไร?”
“ที่วันนี้ให้ฉันหยุดงาน”
เขาเบือนหน้าหนี
“ฉันแค่ไม่อยากให้เธอทำงานช้า”
คำพูดนั้นยังคงฟังดูเย็นชาเหมือนเดิม แต่ปิ่นมุกกลับยิ้มออกมา
“ค่ะ”
กฤษตินเหลือบมองรอยยิ้มนั้น เป็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่ไม่ได้เรียกร้องอะไรจากเขาเลย ไม่มีคำขอ ไม่มีคำตำหนิ ไม่มีความต้องการ มีเพียงคำว่า ‘ขอบคุณ’เขาไม่เคยเจอผู้หญิงแบบนี้มาก่อน
---
ตอนเย็น ภาคภูมินำเอกสารมาส่งให้กฤษตินที่ห้องทำงาน ชายหนุ่มรับเอกสารแล้วเปิดอ่านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนภาคภูมิจะเอ่ยขึ้น
“คุณกฤษตินครับ”
“ว่า?”
“คุณปิ่นมุกไม่เคยขออะไรจากคุณเลยนะครับ”
กฤษตินชะงักมือ ก่อนเงยหน้าขึ้น
“หมายความว่า?”
ภาคภูมิยืนด้วยท่าทีสงบ แต่สีหน้าจริงจังขึ้น
“ตั้งแต่แต่งงานมา เธอไม่เคยขอเสื้อผ้าใหม่ ไม่เคยขอเงิน ไม่เคยขอให้คุณพาไปไหน แม้แต่เรื่องงานหนัก เธอก็ไม่เคยบ่น”
กฤษตินนิ่งไป ภาคภูมิพูดต่ออย่างระมัดระวัง
“บางทีเธออาจไม่ได้ต้องการอะไรมากมายครับ”
“แล้วเธอต้องการอะไร?”
คำถามหลุดออกจากปากกฤษตินโดยไม่รู้ตัว
ภาคภูมิยิ้มบาง ๆ
“ผมคงตอบแทนเธอไม่ได้ครับ”
เขาหยุดครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างตรงไปตรงมา
“แต่บางที แค่ให้เธอรู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นภาระของคุณ ก็น่าจะพอแล้วครับ”
กฤษตินเงียบ คำพูดนั้นติดอยู่ในใจเขา หลังจากภาคภูมิออกจากห้องไป กฤษตินยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เขามองเอกสารตรงหน้า แต่กลับไม่มีสมาธิอ่านอีก
ภาพปิ่นมุกตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาในบ้านย้อนกลับมาในความคิด
ผู้หญิงที่ถูกส่งมาแทน
ผู้หญิงที่ไม่เคยเรียกร้อง
ผู้หญิงที่ถูกเขาพูดทำร้ายหลายครั้ง แต่ยังคงพยายามทำหน้าที่ของตัวเอง
เขาเอนหลังพิงเก้าอี้ พลางถอนหายใจยาว
“เธอต้องการอะไรกันแน่...”
แต่คำตอบที่เขาได้รับกลับมีเพียงภาพรอยยิ้มบาง ๆ ของเธอและเป็นครั้งแรกที่กฤษตินเริ่มสงสัยว่า...บางทีสิ่งที่ปิ่นมุกต้องการ อาจไม่ใช่เงินทองหรือสิ่งของเลย
เธออาจเพียงต้องการให้ใครสักคนมองเห็นว่า...เธอก็เป็นคนคนหนึ่งที่มีหัวใจเหมือนกัน
ดาวน์โหลดแอปทันทีเพื่อรับรางวัล
