บทที่ 1.8

“ทะ...ท่านหญิง” เขาไม่ได้ประหลาดใจเมื่อนางแนะนำตัวเอง เห็นชัดว่าป้ายหยกที่นางจงใจแขวนมาเขารู้จัก

“ท่านวางใจเถิด เรื่องที่ข้าอยากขอให้ท่านช่วยนั้นไม่ผิดศีลธรรม ไม่ผิดกฎหมาย ไม่ผิดต่อฟ้าดิน ไม่ผิดต่อผู้ใด ข้าเพียงอยากตามหาคนผู้หนึ่ง”

“ตามหาคน?” เขามองนางด้วยสายตาสงสัย “เป็นผู้ใดหรือ”

“ท่านถามแสดงว่าตอบรับทำงานนี้?”

อีกฝ่ายชะงักเห็นชัดว่านึกไม่ถึงว่านางจะรู้เท่าทัน หวังหลี่ประสานมืออย่างนอบน้อม “ในเมื่อท่านหญิงยืนยันว่าไม่ผิดศีลธรรม เช่นนั้นข้าย่อมสบายใจในการรับงาน ท่านหญิงต้องการให้ข้าหาตัวผู้ใดหรือ”

“สตรีนางหนึ่ง ฝีมือดีมาก ข้าไม่แน่ใจว่านามที่นางใช้เป็นชื่อแซ่ที่แท้จริงหรือไม่ นางเรียกขานว่าหงอวี๋ เป็นคนแดนเหนือ”

สิ่งแรกที่นางต้องทำให้ได้ก็คือ...แย่งคนดีมีฝีมือมาจากเสิ่นเสวียนโม่ และคนแรกที่นางต้องได้มาอยู่ข้างกายก็คือคนที่ลงมือสังหารนางเอง!!

หลังตกลงว่าจ้างงานด้วยดี หวังหลี่เดินมาส่งนางขึ้นรถม้าด้วยตัวเอง เสียงทะเลาะกันดังขึ้นอีกฟากของอาราม หวังหลี่ถอนหายใจ “ยังทะเลาะกันไม่จบ?”

“เกิดอะไรขึ้นหรือ”

“ได้ยินมาว่าเหล่าอู๋ทะเลาะกับฮูหยิน ฮูหยินของเขาทนไม่ไหวหนีมาบวชชี เขาไม่ยอมตามมาระรานถึงอาราม ข้าน้อยเห็นทีต้องเข้าไปสอดมือเสียแล้ว บุรุษไร้ยางอายทั้งยังไร้ประโยชน์ ไม่ทำมาหาเลี้ยงยังเอาแต่ทุบตีฮูหยินของตัวเอง ทำตัวราวกาฝากต้นสน...”

!!! หญิงสาวเบิกตาด้วยความตกตะลึงหลังได้ยินประโยคสุดท้ายของหวังหลี่

“กาฝาก...ต้นหม่อน”

“ไม่สิเจ้าคะคุณหนู มือปราบหวังกล่าวว่ากาฝากต้นสนเจ้าค่ะ”

“ข้าไม่ได้หมายถึงสิ่งที่เขาพูด ข้าหมายถึง...หมายถึง...”

ใช่แล้ว ตามที่เคยได้ยินบิดากล่าวในยามข่าวการสิ้นพระชนม์ของอ๋องน้อยเฉิงซีถูกส่งมายังเมืองหลวง เขาถูกพิษร้ายแรงมาก สมุนไพรที่จะใช้เป็นกระสายยาคือสิ่งที่หายากสามอย่าง อำพันแดงจากซีอวี้ หลิงจือหิมะ และอย่างสุดท้ายที่หาไม่ได้ก็คือ...กาฝากต้นหม่อน!!!

ว่ากันว่าการที่จะใช้กาฝากต้นหม่อนให้เป็นตัวยา ก็ต้องเลือกให้ถูกต้อง ใหม่เกินไปก็ไม่ได้ นานเกินไปก็ไม่ได้ผล กาฝากต้นหม่อนนั้นเป็นจำพวกไม้พุ่มขนาดเล็ก มักขึ้นตามต้นหม่อน แต่ก็อาจจะพบขึ้นในไม้ชนิดอื่นๆได้ ส่วนที่ใช้เป็นยาคือกิ่งและใบ หลังจากที่ตัดออกจากต้นแล้ว นำไปลวกด้วยน้ำเดือด จากนั้นจึงนำไปตากแห้งจึงจะใช้เป็นยาได้ กาฝากต้นหม่อนที่ดีต้องเป็นกาฝากที่มีอายุหลายปี ที่สำคัญหลังจากผ่านการตากแห้งแล้วใบจะต้องยังคงสีเขียวอยู่ นั่นจึงจะใช้เป็นกระสายยาได้ผล

นางฟังเรื่องเหล่านี้จากบิดาและรู้สึกสับสนจนไม่ได้จดจำ เนื่องจากไม่ได้มีความรู้เรื่องสมุนไพร ดังนั้นเมื่อได้ยินหวังหลี่เมื่อครู่จึงพอจะนึกออกว่าบิดากล่าวถึงเรื่องนี้ด้วยความเสียดาย เพราะตอนที่อ๋องน้อยเฉิงซีถูกพิษราชสำนักล้วนรวบรวมสมุนไพรมากมาย ทว่า...ขาดเพียงสิ่งเดียว

“หากว่าข้า...สามารถเปลี่ยนเรื่องที่เคยเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์เล่า หากอ๋องน้อยเฉิงซียังคงมีชีวิตอยู่ หากฮองเฮาไม่ทรงถูกประหาร องค์ชายสี่ไม่ถูกลอบปลงพระชนม์ หากว่าแผนการของพี่ใหญ่ ของเสิ่นเสวียนโม่ รวมไปถึงคนที่อยู่เบื้องหลังพวกเขาไม่อาจทำในสิ่งที่อยากทำ...” นางพึมพำเสียงเบาในหัวเต็มไปด้วยแผนการมากมาย

“เอาละอ๋องน้อยเฉิงซี ข้าเลือกแล้ว ข้าจะกอดต้นขาใหญ่ๆ อย่างท่านนี่ละ!!”

“คุณหนู...กอดขาผู้ใดหรือเจ้าคะ”

นางหัวเราะ “ไม่มีอะไร”

สิ่งแรกที่นางจะทำหลังจากนี้อีกหนึ่งเรื่องก็คือ...พยายามเรียนรู้การใช้สมุนไพร เพราะไม่เพียงอาจช่วยชีวิตมารดาเท่านั้น แต่หากนางสามารถช่วยชีวิตอ๋องน้อยเฉิงซีได้ นั่นก็เท่ากับตัดหนทางขึ้นสู่อำนาจของคนที่เคยทำร้ายนางมาแล้วครั้งหนึ่ง!!