บทที่ 1.2

ครานั้น...หญิงสาวเพียงคิดว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับนาง สายสัมพันธ์พี่น้องของนางกับเฉินเล่อเยว่ไม่ใคร่จะดีนัก ซึ่งหากจะเล่าก็คงต้องย้อนกลับไปนานมาก ด้วยในจวนไม่ได้มีนางเป็นทายาทหนึ่งเดียว บิดาของนางยังมีบุตรที่เกิดจากอนุอีกสี่คน ใช่แล้ว...เฉินหมิงเหยามีทั้งพี่ชาย มีน้องสาว และมีน้องชาย

หลิวอี๋เหนียงที่เป็นมารดาผู้ให้กำเนิด เฉินซวี่เสียน ซื่อจื่อจวนโหวกับเฉินเล่อเยว่ เดิมทีเป็นฮูหยินที่แต่งกับบิดาของนาง ทว่าเพราะสมรสพระราชทานและฐานะของมารดาหญิงสาว ดังนั้นนางจึงถูกลดฐานะให้เป็นอนุโดยมีข้อแม้ว่าบุตรชายของนางจะยังคงมีฐานะเป็นซื่อจื่อจวนโหว ถึงอย่างนั้นเฉินเล่อเยว่กลับไม่ได้รับความสำคัญอย่างผู้เป็นพี่ชาย

ตลอดชีวิตของเฉินหมิงเหยาไม่เคยมองผู้ใดเป็นศัตรูอย่างแท้จริง ด้วยนางทระนงถึงฐานะที่สูงส่งของตัวเอง เช่นนั้นในวันที่นางถูกคู่หมายหักหลัง ถูกน้องสาวต่างมารดาทำลายชื่อเสียง นางจึงไม่อาจทำอะไรได้นอกจากยอมรับ บิดาขอร้องให้นางกล้ำกลืนเพื่อเห็นแก่จวนโหว เพื่อเห็นแก่ความเป็นพี่น้อง ดังนั้นแม้ยังคงไว้ทุกข์ นางกลับถูกบังคับให้ขึ้นเกี้ยวเข้าสู่จวนกั๋วกง เนื่องจากไม่อาจรั้งรอให้ครรภ์ของน้องสาวโตขึ้นจนประจานให้ขายหน้าคนทั้งแคว้น!!!

นางยังคงไว้ทุกข์แม้แต่งเข้าจวนกั๋วกง งานแต่งงานที่เงียบงันทำให้หัวใจของหญิงสาวจมดิ่ง แม้จวนกั๋วกงรับปากว่าหลังนางไว้ทุกข์ครบแล้วจะจัดงานแต่งที่ยิ่งใหญ่ให้อีกครั้ง ทว่าเฉินหมิงเหยากลับไม่มีความยินดีในใจสักนิด แม้นางได้นั่งเกี้ยวแปดคนหามเข้าไปในจวนกั๋วกงสมปรารถนา ทว่าในใจกลับหนักอึ้งเพราะรู้ดีว่าน้องสาวเองก็กำลังก้าวเข้าประตูข้างจวนในเวลาเดียวกัน!!!

เสิ่นเสวียนโม่ยังคงปฏิบัติต่อนางเช่นเดิม ทั้งให้เกียรติทั้งสุภาพ ทว่าเฉินหมิงเหยากลับรู้สึกได้ว่าเขาไม่ได้มีใจให้นางสักนิด สิ่งของที่นางตั้งใจทำเองกับมือและส่งมาให้เขา ถุงหอม ริ้วแพรปักลายคาดผม รองเท้า เสื้อที่นางเย็บเอง หรือแม้กระทั่งภาพวาด เขาล้วนนำไปกองเอาไว้ในห้องเก็บของ!!!

ผู้คนทั้งเมืองเสียนหยางล้วนตระหนักดี เฉินหมิงเหยาเตรียมตัวเป็นอวี้กั๋วกงฮูหยินอย่างยินดี ส่งข้าวของ ดูแลคู่หมายเป็นอย่างดีมาโดยตลอด ความจริงใจของนางไม่มีใครไม่รับรู้ เพราะบางครั้งนางยังใช้เงินจ่ายหนี้ให้จวนอวี้กั๋วกงด้วยซ้ำ!!

ปีแรกที่แต่งเข้าจวนกั๋วกง ครบสองปีของการไว้ทุกข์ เฉินเล่อเยว่คลอดบุตรชายให้เสิ่นเสวียนโม่ ทว่านางกลับยังไม่ได้เข้าห้องหอกับสามี ถึงอย่างนั้นเรื่องในจวนล้วนมีนางดูแลทุกอย่าง ทั้งการเงิน ความเรียบร้อย อีกทั้งยังต้องคอยจัดการเรื่องวุ่นวายต่างๆ

ล่วงเข้าปีที่สามและครบกำหนดการไว้ทุกข์ น้องสาวของนางแม้เป็นเพียงอนุจวนกั๋วกง ทว่าอีกฝ่ายกลับมีทายาทให้เสิ่นเสวียนโม่ถึงสองคน เฉินหมิงเหยาปลอบใจตัวเองว่าไม่เป็นไร นางจะต้องเป็นฮูหยินที่ใจกว้าง เป็นนายหญิงที่ทำเพื่อจวนโหว ทำเพื่อสามี ยึดถือสามคุณธรรมสี่คล้อยตามที่ได้รับการปลูกฝังอบรม ต้องมีคุณธรรม ไม่อาจหึงหวง ไม่อาจขุ่นเคือง

กระทั่ง...ล่วงเข้าปีที่สี่ บิดาของนางอยู่ๆ ก็ล้มป่วยและสิ้นใจ พี่ชายของนางสืบทอดบรรดาศักดิ์ครอบครองจวนโหว นับจากนั้นทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนไป

เฉินหมิงเหยาไม่เคยจินตนาการถึงชีวิตที่ตกต่ำ ด้วยนับตั้งแต่จำความได้นางก็เป็นถึงท่านหญิงที่มีคนห้อมล้อมหน้าหลัง คอยเอาอกเอาใจ ไปไหนก็สามารถเชิดหน้าก้าวไปข้างหน้า ผู้อื่นต่างหากที่ต้องหลบทางให้ คนเหล่านั้นไม่กล้าเงยหน้าสบตานางด้วยซ้ำ ปีนั้นเป็นปีที่นางตระหนักว่าภาพลวงตาเมื่อมันหายไปแล้ว ทุกอย่างจะส่งผลกระทบอย่างไรต่อตัวนาง

ปีนั้น...โลกของนางถล่มลงมาจนแหลกเป็นชิ้นๆ นางไม่เพียงล้มป่วยร่างกายทรุดโทรม แม้แต่ฐานะที่นางภูมิอกภูมิใจและทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ครอบครองก็มีอันหายไป หญิงสาวไม่เพียงถูกปลดจากตำแหน่งกั๋วกงฮูหยิน แต่นางยังถูกขับออกจากจวนกั๋วกงอย่างเลือดเย็น!!!